Το Πολυτεχνείο ζει 40 χρόνια μετά

Η εξέγερση των φοιτητών ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1973, με κατάληψη του Μετσόβειου Πολυτεχνείου και κλιμακώθηκε σε παλλαϊκή εξέγερση, η οποία έληξε με αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου.

Η πιο συγκλονιστική εικόνα, που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένη στις μνήμες και αποτέλεσε σύμβολο του αγώνα ήταν η είσοδος άρματος μάχης στο χώρο του Πολυτεχνείου, αφού γκρέμισε την κεντρική πύλη, προκαλώντας το θανάσιμο τραυματισμό φοιτητών. 

Το σύνθημα που θυμόμαστε περισσότερο από κάθε άλλο ήταν το περίφημο "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία", το οποίο αποτέλεσε σύνθημα μίας ολόκληρης γενιάς  και αίτημα μίας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία μόλις 30 χρόνια νωρίτερα (τότε) είχε ζήσει την Γερμανική Κατοχή και το άγριο πρόσωπο του φασισμού.

Σήμερα, 40 χρόνια, το Πολυτεχνείο ζει, όχι μόνο στις μνήμες και στις συνειδήσεις του λαού, αλλά και σαν νόημα και σαν αίτημα της σημερινής γενιάς, η οποία θα ήταν κάπως υπερβολή αν λέγαμε ότι στερείται το ψωμί και την ελευθερία.

Ωστόσο με τα Πανεπιστήμια πολλούς μήνες κλειστά, άρα με αισθητή την έλλειψη Παιδείας, με ανθρώπινες ζωές να χάνονται χωρίς λόγο στο βωμό ενός παράλογου φανατισμού και την ανεργία στα ύψη, θα μπορούσε κάλλιστα το σημερινό σύνθημα του Πολυτεχνείου να είναι: "Ασφάλεια-Παιδεία- Εργασία".

Το σύνθημα αυτό εκφράζει την αγωνία της σημερινής νεολαίας να ζήσει χωρίς φόβους, να μάθει και να εκπαιδευτεί και να βρει δουλειά, για να μπορέσει να εργαστεί και να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά της.

Το Πολυτεχνείο ζει και θα ζει, όσο υπάρχουν καυτά ζητήματα, που "καίνε" την κοινωνία!!