Το ροκ θρηνεί το χαμό του Λου Ριντ (βίντεο)

Ο άνθρωπος που έκανε βόλτες στην άγρια πλευρά της ζωής, ο ηγέτης των Velvet Undreground και ένας από τους ασύγκριτους πρωτοπόρους της ροκ μουσικής, απεβίωσε το βράδυ της Κυραικής σε ηλικία 71 ετών. Ο χαμός του Λου Ριντ βύθισε στο πένθος τον κόσμο ου ροκ.

Τα αίτια του θανάτου του παραμένουν αδιευκρίνιστα, όμως οι υποψίες στρέφονται στην μεταμόσχευση ήπατος στην οποία είχε υποβληθεί την προηγούμενη βδομάδα ο καλλιτέχνης.

Ο Lewis Alan Reed, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, γεννήθηκε στο Brooklyn της Νέας Υόρκης το 1942. Από νωρίς ασχολήθηκε καθολικά με την τέχνη παρά τη μεγάλη του αγάπη για το ροκ εν ρολ και τον άναρχο τρόπο ζωής.

Αυτό αποδεικνύεται από τις γνωριμίες που είχε, είτε με το σουρεαλιστή ποιητή Delmore Scwratz, ο οποίος τον μύησε στο θυελλώδη κόσμο της ποίησης όσο φοιτούσαν στο πανεπιστήμιο Συρακουσών, είτε με τον μινιμαλιστή μέντορα της pop art, Andy Warhol, o οποίος εκτός από την καλή του παρέα προσέφερε και τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες για τα εξώφυλλα των άλμπουμ του Ριντ, είτε τέλος με τον Ουαλό κλασσικό βιολιστή και φίλο του John Cale, με τον οποίον ίδρυσαν το ριζοσπαστικό συγκρότημα Velvet Underground.

To ντεμπούτο του θρυλικού συγκροτήματος: «Τhe Velvet Underground and Nico» συγκρίθηκε με άλλα θρυλικά ξεκινήματα, όπως αυτά των Beatles (Sgt. Pepper lonely hearts club band), του Bob Dylan ( Blonde on Blonde) ή του Tom Waits ( Closing Time).  Οι περιγραφές για την μποέμ ζωή που έκανε στη Νέα Υόρκη, ο ασύλληπτος εθισμός του στα ναρκωτικά και οι σαδομαζοχιστικές τάσεις που κατελάμβαναν τη σεξουαλική του ζωή, προκάλεσαν ένα ψυχεδελικό ντελίριο μουσικής που χαράζεται άμεσα στη μνήμη, όποιου δοκιμάσει να ακούσει το δίσκο. Τις στιγμές αυτές θα ζήλευαν και οι πιο σκοτεινές αντίστοιχες των Rolling Stones. Είναι η τάση που έγινε γνωστή ως  Sex Drugs and RocknʼRoll.

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1970, ο Λου Ριντ, γνώρισε το απόγειο της δόξας του. Ταξίδεψε στη Βρετανία και αναγεννήθηκε ντυμένος με τις πιο προκλητικές και σουρεάλ  ενδυμασίες, τις οποίες ίσως του πρότεινε ο πλέον καλός του φίλος David Bowie. Έκανε τρομερές επιτυχίες όπως το «walk on the wild side» που άγγιξε την κορυφή των τσαρτς, αλλά και το πασίγνωστο “Satellite of Love”,  κομμάτι που διασκευάστηκε από πολλούς διακεκριμένους του χώρου, όπως οι Ιρλανδοί U2.

Ωστόσο, παρά τη μεγάλη του επιτυχία και την πέραση που είχε στο νεανικό κοινό, παρέμενε πρόσωπο απόλυτα αμφιλεγόμενο. Ο λόγος για το χαρακτηρισμό, υπήρξε η παρουσίαση διάφορων δίσκων-πειραμάτων όπως το live άλμπουμ: «Take no Prisoners», οι οποίοι άφησαν μια άσχημη γεύση με τον πολλή θόρυβο και τις ασυνάρτητες μελωδίες. Κριτικοί του Rolling Stone τότε βρυχούνταν, καταδικάζοντας τη μουσική του ενώ εκείνος ως ναρκισσιστής, τους απαντούσε: «Η χειρότερες βλακείες μου αξίζουν 1000 φορές παραπάνω από τα πιο όμορφα διαμάντια σας».

Μετά από μία περίοδο άκρατης σεξουαλικής δραστηριότητας και μιας βαθιάς κατάδυσης στα σκληρά ναρκωτικά, ο μουσικός αρχίζει να μαλακώνει και να ωριμάζει τη δεκαετία του 80ʼ. Παντρεύεται την καλλονή Sylvia Morales, και ο «γλυκός» έγγαμος βίος αντανακλάται και στη μουσική του πορεία, με δίσκους όπως το “The Blue Mask”  του οποίου η επιτυχία, απέσπασε εκθειαστικές κριτικές, στην πλειοψηφία τους. Το 1991 επανασυνδέθηκε με το βιολιστή φίλο του από τα παλιά, John Cale και μαζί πήραν το θάρρος να δημιουργήσουν τα πανέμορφα  τραγούδια «Songs For Drella», τα οποία αποτέλεσαν ένα καλλιτεχνικό αφιέρωμα για τη μνήμη του εκλιπόντος φίλου τους, Andy Warhol. Τρία χρόνια κατόπιν αυτής της συνεργασίας, το συγκρότημα Velvet Underground μαζεύτηκε και πάλι σύσσωμο για την πραγματοποίηση πανευρωπαϊκής τουρνέ, η οποία γνώριζε θεαματική επιτυχία.