Από την πάνινη τσάντα στους κβαντικούς υπολογιστές - Το μήνυμα ενός 75χρονου Ευβοιώτη στη νέα γενιά

Μια προσωπική επιστολή με αναφορές στη δύσκολη παιδική και μαθητική του πορεία, αλλά και στις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει σήμερα η τεχνολογία, απευθύνει στη νεολαία της Εύβοιας ο 75χρονος συνταξιούχος μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος εργοδηγός Χρήστος Κιβωτός.

Από τα ξυπνήματα στις 4 το πρωί και τα μεροκάματα στις οικοδομές μέχρι τη σημερινή μελέτη των κβαντικών υπολογιστών, των νανοϋλικών και της νανοϊατρικής, περιγράφει μια διαδρομή που καταλήγει σε ένα μήνυμα:

Η γνώση είναι πλέον προσβάσιμη σε όλους και οι νέοι μπορούν να γίνουν δημιουργοί του μέλλοντος.

Αναλυτικά η επιστολή του είναι η εξής:

" Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

Αποφάσισα να συντάξω αυτή την επιστολή όχι για να μιλήσω για το παρελθόν με στείρα νοσταλγία, αλλά γιατί νιώθω μια βαθιά, επείγουσα ευθύνη απέναντι στο χτίσιμο του μέλλοντος της ανθρωπότητας, δηλαδή απέναντι στη νεολαία μας.

Στα 75 μου χρόνια, ως συνταξιούχος μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος εργοδηγός (απόφοιτος της τότε σχολής της Χαλκίδας), περνώ τις ώρες μου μελετώντας Κβαντικούς Υπολογιστές, Νανοϋλικά και Νανοιατρική.

Μελετώ πώς οι δέσμες Λέιζερ και τα Μικροκύματα συνεργάζονται στο εργαστήριο με σωματίδια νανοχρυσού για να καταστρέψουν καρκινικούς όγκους σε κυτταρικό επίπεδο. Και κάθε φορά που αντικρίζω αυτή την επιστημονική «μαγεία», το μυαλό μου γυρίζει πίσω στο 1961, στην πρώτη τάξη του δημοτικού.

Τότε, η τσάντα μου ήταν πάνινη, ραμμένη από την ηρωίδα μάνα μου. Όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο, ξυπνούσα από τις 4 τη νύχτα για να επιβιβαστώ στα φορτηγά της εταιρείας που μετέφεραν σκαλιστήρη από το Προκόπι στο Μαντούδι, επειδή δεν υπήρχε συγκοινωνία.

Πολλές φορές επέστρεφα στο σπίτι με τα πόδια, και αμέσως έπαιρνα τα εργαλεία για να δουλέψω στα καλούπια της οικοδομής, σε εργολάβο, για ένα χαρτζιλίκι.

Χρήματα δεν υπήρχαν, βοηθητικά βιβλία αγνοούσαμε ότι υπήρχαν, και όταν το 4ο έτος της σχολής μου μεταφέρθηκε από τη Χαλκίδα στην Κύμη, πολλά όνειρα έμοιαζαν να σβήνουν. Όταν με ρώτησαν τότε τι θέλω να γίνω, απάντησα: «Αστροναύτης».

Όταν συγκρίνω εκείνη την εποχή με το 2026, συνειδητοποιώ ότι η σημερινή νεολαία ζει σε έναν επίγειο παράδεισο πρόσβασης στη γνώση. Όλη η σοφία του κόσμου, τα πειράματα των μεγαλύτερων πανεπιστημίων του πλανήτη, οι τεχνολογίες που θα αλλάξουν την ιστορία, βρίσκονται μέσα σε μια οθόνη, εντελώς δωρεάν.

Κανένα παιδί στο πιο απομακρυσμένο χωριό της Εύβοιας δεν είναι πλέον αποκλεισμένο από τη γνώση λόγω έλλειψης συγκοινωνίας ή χρημάτων.

Όμως, βλέπω με θλίψη τη σύγχρονη κοινωνική ζωή να επιβάλλει στους νέους μας συνήθειες που ναρκώνουν το μυαλό τους.

Το ακατάπαυστο scrolling και η παθητική κατανόηση της τεχνολογίας τους μετατρέπουν σε καταναλωτές και όχι σε δημιουργούς. Το εκπαιδευτικό σύστημα τους προετοιμάζει συχνά ως εξειδικευμένα «γρανάζια», στερώντας τους την Ανώτερη Παιδεία — αυτή που ενώνει το Μυαλό, το Πνεύμα και την Ψυχή προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Θέλω λοιπόν να πω σε κάθε νέο και νέα της Εύβοιας:

Μην σπαταλάτε αυτόν τον παράδεισο. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι προσωρινή και ο χρόνος πολύτιμος. Κλείστε για λίγο τους θορύβους της καθημερινότητας, αφιερώστε έστω 45 λεπτά την ημέρα στην πραγματική αυτοπαιδεία. Το δικό μου παιδικό όνειρο να γίνω αστροναύτης δεν χάθηκε· μεταμορφώθηκε στην προσωπική μου πύλη για τον θαυμαστό κβαντικό μικρό κόσμο.

Έχετε στα χέρια σας τα εργαλεία να γεννήσετε λύσεις «άγνωστες μέχρι τώρα». Μην περάσετε από τη ζωή ως θεατές. Γίνετε οι αρχιτέκτονες του μέλλοντος.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Χρήστος Κιβωτός, Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος Εργοδηγός / Χαλκίδα, Εύβοια."