Γωγώ Μαστροκώστα: Ράγισε καρδιές ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα

Γωγώ Μαστροκώστα: Ράγισε καρδιές ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα
27 Μαΐου 2026, 20:05
A+ A-
Η άφιξη της σορού μέσα σε λευκό φέρετρο προκάλεσε ρίγη συγκίνησης. 

Σε κλίμα βαθιάς οδύνης πραγματοποιήθηκε η εξόδιος ακολουθία για τη Γωγώ Μαστροκώστα, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό.

Φίλοι, συγγενείς και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκαν για να απευθύνουν το τελευταίο «αντίο».

Η άφιξη της σορού μέσα σε ένα λευκό φέρετρο προκάλεσε ρίγη συγκίνησης. 

Ο επικήδειος λόγος του Τραϊανού Δέλλα

«Στα 50α μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου και σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μες στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή, σ’ όλα αυτά που ‘χεις περάσει, πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν.

Τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό μου” γιατί, από τη μέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, την Βικτώρια και έτσι είχα δυο μωρά να προσέχω. Κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που ‘χα για εσάς.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας, ήμασταν μαζί κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή. Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητα μου, γιατί είσαι το μωρό μου.

Αγάπη μου, άγγελε μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου έλεγα “μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”.

Και βγήκαμε όλες τις φορές, απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Και πάλι σου είπα όμως “μη φοβάσαι, είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα” και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά και στο τελευταίο σ’ έχασα από δίπλα μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά, όπου και να είσαι, να ξέρει πως η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει».

Επιστροφή