Όλυμπος Γυμνού, Πανδοκαϊκός και γυναικεία Χαλκίδα έχουν τρέλα ...και το παγωτό βανίλια-καραμέλα

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Είχαμε τονίσει στο σχόλιο της περ. βδομάδας ότι έρχεται μια καυτή Κυριακή και δεν διαβάσαμε κανένα βουλωμένο γράμμα: η χθεσινή μέρα αποτέλεσε το απόλυτο κοντράστ, ο βασιλιάς (ποδόσφαιρο) φόρεσε το στέμμα του.

Όσοι χάρηκαν ...άναψαν καπνογόνα και πυρσούς (ανάψανε φωτιά και μεγαλώνει). Οι χαμένοι …έπνιξαν τη στεναχώρια τους, όπως εγώ το βράδυ του Σαββάτου. Ευτυχώς, με έχει φυλάξει ο Θεός και δεν σχολιάζω ποτέ για την ομάδα μου στο facebook και στο Instagram: το μόνο που ζητάω -μετά από ήττες- είναι να μην μου μιλήσει άνθρωπος για (τουλάχιστον) 2-3 ώρες και έτσι θα συνεχίσουμε να τα πάμε καλά και να μην έχει κανένας πρόβλημα στον περίγυρο.

Προσπάθησα να κοιμηθώ, αλλά δεν τα κατάφερα και σηκώθηκα 3 η ώρα τη νύχτα, βρήκα στην κατάψυξη ένα άθικτο οικογενειακό παγωτό βανίλια-αλμυρή καραμέλα και ...πήγαν κάτω τα φαρμάκια. 

Ο Ψάλτης σε εκείνο το έργο που έλεγε "καράφλιασες Κούλα μου;" είχε πει και την ατάκα "στεναχωρήθηκα τώρα, πάω να φάω ένα σουβλάκι με τζατζίκι". Εγώ έφαγα ΟΛΟ το παγωτό από τη στεναχώρια μου.

Γι’ αυτό το πρωί ξύπνησα με το ζόρι στις 10:30. Κι αφού συνειδητοποίησα τη σκληρή αλήθεια, ότι έχασα ένα τρόπαιο από τον ΟΦΗ (σ.σ. δίκαια το κατέκτησε) έπρεπε να μαζέψω τα κομμάτια μου και να πάω στο Πάρκο του Λαού, για να καλύψω τη ματσάρα Ανάποδος-Πανδοκαϊκός.

Ο Πανδοκαϊκός, με καταρρακωμένη ψυχολογία (σαν τη δική μου) από τα τρία γκολ του σούπερ Βλάχου (φωτό κάτω) -που είχε μπασκετική ευστοχία- έπεσε στα τάρταρα και εκείνη τη στιγμή ήταν 3^ος στη βαθμολογία (ούτε καν 2^ος για να πάει στο μπαράζ). Και σε δέκα λεπτά γύρισε το ματς (από 3-2 σε 3-4) και πανηγύρισε μια ιστορική άνοδο.

Ο Ηλίας Λούκας σκόραρε δις, εξαιρετικό γκολ έβαλε κι ο «υδραυλικός» Αλεξάνδρου που σε ντριμπλάρει σε τηλεφωνικό θάλαμο και φυσικά «ήρωας» στο τέλος έγινε ο Πατερίτσας (φωτό κάτω), ο οποίος είναι ένας πολύ καλός χαφ, γιατί παίζει κάθετα, πατάει περιοχή, έχει καλά κρατήματα της μπάλας, αλλάζει παιχνίδι και κέρδισε το χρυσό πέναλτι της λύτρωσης.

Άλλοι το χαρακτηρίζουν "τραβηγμένο", άλλοι "καθαρή παράβαση", δικαιώνοντας την απόφαση του ρέφερι Τουλούμη.

Ο οποίος ορίστηκε σε δυο ντέρμπι την ίδια μέρα, με βοηθούς τους Πριόνα και Αντ. Ιωάννου. Το λες και δύσκολη μέρα στη δουλειά.

Μολονότι ένας άγραφος νόμος αναφέρει ότι παίκτης που κερδίζει το πέναλτι, δεν το χτυπάει, ο Πατερίτσας πήρε την μπάλα που ζύγιζε 100 κιλά και την έστειλε στα δίχτυα, για να αρχίσουν οι χοροί οι …Πανδοκαϊκοί.

Μου έκανε εντύπωση η ηρεμία που μετέδωσε ο κόουτς Ελευθερίου στους παίκτες του (και) τις 3 φορές που στράβωσε το ματς.

Ο Πανδοκαϊκός βρέθηκε μπροστά στο φάσμα της αποτυχίας να εκπληρώσει τον -εξαρχής- βασικό στόχο, ωστόσο «άλλαξε η ατμόσφαιρα» που έλεγε και το πανό των φίλων της ομάδας ...βγαλμένο από στίχο τραγουδιού. Ο Πανδοκαϊκός, που με το καλημέρα απέκτησε λαϊκό έρεισμα, όπως η ΜΠΑΜ fc στη Θεσσαλονίκη.

Η πιο δυνατή στιγμή, όμως, ακόμη και από το ίδιο το ματς, ήταν όταν  ο προπονητής και οι παίκτες του Πανδοκαϊκού πήγαν στην εξέδρα των φίλων του Ανάποδου, τους χειροκρότησαν και αυτοί με τη σειρά τους ανταπέδωσαν.

Πραγματικά, οι φίλοι του Ανάποδου ήταν άψογοι: τραγουδούσαν 90 λεπτά… Οι μισοί φώναζαν «τσίπουροοοο», οι άλλοι μισοί «ρακόμελοοοοοο» και ήταν χαρούμενοι που η ομάδα τους έζησε τη διαδικασία ενός «τελικού ανόδου», παρά λυπημένοι για την ήττα.

Αν ήξεραν τι ομάδα είμαι και ήθελαν να με πικάρουν, θα φώναζαν και «τσικουδιααααά».

Αποχωρήσαμε από το Πάρκο του Λαού και πήγαμε στον Βούρκο, εκεί όπου η γυναικεία ομάδας της Χαλκίδας σφράγισε την κατάκτηση του τίτλου στον 3^ο όμιλο της Β’ Εθνικής (νίκησε 11-0 τον ΠΑΣ Αθηνών) και ετοιμάζεται για τον αγώνα μπαράζ ανόδου στην Α’ Εθνική, κόντρα στα κορίτσια των Γρεβενών (σ.σ. η Λαμία μοιάζει η βασική επιλογή, για να μοιραστεί η απόσταση).

Στον Βούρκο δεν γινόταν να καθίσουμε μέχρι τέλος, γιατί πήρε σκυτάλη το μεγάλο ματς Ολυμπος Γυμνού-Ιστιαία, με το γήπεδο Ψαχνών να ζει μεγάλες πιένες, καθώς πλήθος κόσμου παρακολούθησε μια σκληρή μάχη ανάμεσα σε δυο ομάδες με πλούσια ιστορία και παρουσία σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Αλλά οι εποχές αλλάζουν…

Ο Ολυμπος το καλοκαίρι χτίστηκε με αποκλειστικό στόχο την άνοδο με παιδιά …μέρος της αφρόκρεμας του ευβοϊκού ποδοσφαίρου (ο Σπανός ήταν η μεταγραφή αεροδρομίου). Βρήκε, όμως, στο διάβα του μια καλοκουρδισμένη μηχανή (Μιαούλης Φύλλων) και ο σκηνοθέτης της κατηγορίας του έδωσε τον δεύτερο ρόλο στο έργο.

Μετά τη μεγάλη πρόκριση στο Κύπελλο επί του Λήλα, ο Ολυμπος έπαθε ΠΑΟΚ. Σαν να άδειασε η δεξαμενή του από ενέργεια και ηθικό, ήρθαν τραυματισμοί, ανισορροπία, ανασφάλεια, ενώ ο μηδενισμός στον αγώνα με την Κύμη έφερε μεγάλο κλονισμό στο γκρουπ. Ευτυχώς, για την ομάδα πρυτάνευσε η λογική κι ο έμπειρος κόουτς (και Γυμνιώτης) Γιώργος Κρόκος παρέμεινε στο τιμόνι.

Ο Ολυμπος έπρεπε να ξαναβρεί τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και το έπραξε. Ξεκίνησε ένα σερί νικών, πριν περάσει το τρένο της 2^ης θέσης και τον αφήσει να περιμένει στην αποβάθρα με τη βαλίτσα στο χέρι.

Τελευταία κακοτοπιά ήταν η λευκή εντός έδρας ισοπαλία με το Νεοχώρι, που πιστεύω ότι πως ούτε ο Νηλέας κατάλαβε πως έφυγε με τον βαθμό από την Olympos Arena.

Φυσικά, τον Γενάρη ο ερχομός του Αντώνη Κοτρογιάννη (γέννημα θρέμμα του Ολύμπου) ενίσχυσε σημαντικά την γραμμή κρούσης, κι επειδή στο ποδόσφαιρο (όχι πάντα, αλλά πολλές φορές), ότι πληρώνεις …έχεις, ο Κοτρογιάννης ήταν αυτός που άνοιξε το σκορ χθες, όπως είχε κάνει και στο ντέρμπι των Φύλλων (1-3).

Πριν καλά-καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, η Ιστιαία ισοφάρισε με γκολ του Κατσάρη, που ξεχώρισε από το γκρουπ της ομάδας της βόρειας Εύβοιας. Ένα γρήγορο παιδί με τεχνική, που παίζει αποτελεσματικά στη γραμμή και συγκλίνει (σ.σ. αν δεν κάνω λάθος είναι αδερφός του προέδρου). Και ο Βλάχος του Ολύμπου αν βρει λίγο χώρο, θα σου κάνει τη ζημιά.

Στον αντίποδα, ο Παύλος Ζουρμπουλής (φωτό πάνω) άφησε αποτύπωμα στο ματς ...σαν άλλος Πινέδα, που καταπίνει χιλιόμετρα.

Κι ενώ το 90λεπτο φάνηκε να σβήνει στο 1-1 και θα νυχτώναμε στα Ψαχνά, λόγω παράτασης κι ενδεχομένως πέναλτι, μια κακή αντίδραση στην άμυνα των βορείων -που έκανε έξαλλο τον κατά τα άλλα ήρεμο κόουτς Κατσικογιάννη-, έδωσε την ευκαιρία στον Κώστα Σπανό να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα: να εκτελέσει ακαριαία και να πανηγυρίσει σαν να ξεκινάει τώρα την καριέρα του. Τον Σπανό αν τον χάσεις από το ραντάρ σου για δευτερόλεπτα, θα πατήσει το κουμπί να φύγει η τορπίλη.

Είναι η ώρα που μια ομάδα αποτινάσσει από πάνω της την πίεση που κουβαλούσε από το περ. καλοκαίρι.

Κι επειδή είναι γνωστό ότι η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και η Ιστιαία: μια ομάδα που εκπροσωπεί ένα σημαντικό γεωγραφικό κομμάτι του νομού, με ποδοσφαιρικά παράσημα στο πέτο της, με έναν σοβαρό προπονητή, τον Στάθη Κατσικογιάννη και με ένα γήπεδο-στολίδι όπως υποστηρίζουν όσοι το έχουν επισκεφτεί.

Η Ιστιαία αν κρατήσει τα βασικά στοιχεία της ταυτότητάς της με μαθηματική ακρίβεια θα επιστρέψει στο άμεσο μέλλον στη μεγάλη κατηγορία.

ΥΓ: Χθες βούλιαξε από κόσμο το Πάρκο του Λαού, αλλά και το γήπεδο Ψαχνών, όπου έδωσα το "παρών" μεγάλες δόξες του παρελθόντος/στη φωτό κάτω οι Γροντής, Λεοντής και Καλαβρής (Χολέβας).

Ειδικότερα στα Ψαχνά, ποιος δεν πέρασε την κεντρική πύλη και δεν λησμόνησε τον άρχοντα Γιώργο Ψαθά: Η παρουσία των θεατών ήταν ηχηρή, αλλά η απουσία του Ψαθά εκκωφαντική...