Η δικαίωση του Μιαούλη, η χαρά της Καρύστου, η σιγουριά της Προποντίδας και το τσαγανό του Ερμή Πηλίου

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Όταν θες να μάθεις κάτι για το ευβοϊκό ποδόσφαιρο, ρωτάς τη «βαριά βιομηχανία πληροφοριών» που είναι ο Μιχάλης Κόκορης και σου απαντάει.

Βέβαια αυτό ήταν «ευκολάκι», μετά από πόσα χρόνια, δηλαδή, ανέβηκε ο Μιαούλης Φύλλων στην Α’ Κατηγορία: 31 χρόνια (δεν περίμενα ότι ήταν τόσα πολλά) και οι όποιοι πανηγυρισμοί είναι απόλυτα δικαιολογημένοι…

Και για τα 31 χρόνια, και γιατί η ομάδα του Γιάννη Βάρκα είχε ισχυρό ανταγωνισμό.

Τα Φύλλα δεν λύγισαν όταν πάτησαν την μπανανόφλουδα του -4 που ήταν ένα σοκ για τον οργανισμό, ούτε όταν ο Ολυμπος πέρασε αέρας από την έδρα τους. Ένα πρωτάθλημα είναι μαραθώνιος.

Και σ’ αυτόν τον μαραθώνιο ο Μιαούλης έδειξε πρωτοφανή προσήλωση στον στόχο, «αναγκάζοντας» τον μεγάλο αντίπαλο (Ολυμπο Γυμνού) να τοποθετηθεί δημόσια και να τον χαρακτηρίσει «δίκαιο πρωταθλητή».

Μπορεί στη περίπτωση της ένστασης που έφερε το -4 στον Μιαούλη, πολλοί να είπαν …άλλο το νόμιμο και άλλο το ηθικό, αλλά και η παραδοχή των δευτεραθλητών είναι ένα σημάδι ότι …δεν είναι όλα ίσωμα και υπάρχει ελπίδα.

Τα παιδιά, ο προπονητής και ο κόσμος το χάρηκαν με την ψυχή τους και αυτό ήταν το σωστό.

Ο Νταλιάνης, που σκόραρε το πρώτο γκολ κόντρα στο Αφράτι, για κάποιο λόγο, σε ρόλο dj, έβαλε στ’ αποδυτήρια Παντελίδη και το κομμάτι «ίσως ήσουν κυρία», ο Παρ. Παπαδόπουλος με το βαμμένο μαλλί …αλά Νειμάρ θέλησε να συμπαρασύρει και τους συμπαίκτες του να πράξουν το ίδιο, αλλά φοβήθηκαν μην ξεβάψουν λόγω της βροχής και απέρριψαν την πρόταση, ενώ ένας φίλος της ομάδας κατά τη διάρκεια του ματς πάταγε μια κόρνα και νόμιζες ότι το …έσκασε ο Πάσσαρης και τον καταδιώκουν δέκα περιπολικά.

Ενας άλλος φίλος (στη φωτό κάτω), γιατί ντύθηκε μαχητής της Χεζμπολάχ, δεν έχω καταλάβει ακόμη.

Οσο για τον Νάσο Πόγκα ενημέρωσε τον προπονητή του ότι από το πρωί έβλεπε βιντεάκια του Ινιέστα, για να αντιγράψει κινήσεις. Ο Βάρκας του είπε καλύτερα να αντιγράψεις τον παίκτη που ήταν «μπακ-απ» του Ινιέστα και σκούπιζε μόνιμα τον πάγκο, αλλά ο Πόγκας ξεκίνησε βασικός, γιατί ένας Πόγκας δεν μπαίνει στον πάγκο. Και όπως λέει και ο "Ταμυναϊκάρας" Δημήτρης Πόγκας «δεν υπάρχει Πόγκας που να μην ξέρει μπάλα».

Ο Βάρκας έγινε στο Φύλλα κεντρικό πρόσωπο (λαϊκός ήρωας) των πανηγυρισμών, οι παίκτες τον σήκωσαν και τον πέταξαν στον αέρα, ενώ την επόμενη μέρα που τον είδα με τη φόρμα του ΑΟΝΑ στο γήπεδο της Αρτάκης, είπα από μέσα μου: «Κοίτα ο Βαγιάννης, έδιωξε τον Φυντάνη και πήγε και πήρε τον πρωταθλητή Βάρκα για τα τελευταία ματς στα πλέι οφ», αλλά ο Βάρκας έχει ρόλο στο σταφ του ΑΟΝΑ από το καλοκαίρι (είναι και προπονητής τερματοφυλάκων).

Η Αρτάκη παίζει αύριο με τον Άρη Πετρούπολης σε ένα αδιάφορο ματς. Μακάρι να ήταν …ματς μπολ για τον τίτλο να πηγαίναμε από σήμερα το βράδυ και να στήναμε αντίσκηνο, αλλά νομίζω ότι δίκαια η Πετρούπολη κατακτά τον τίτλο:

Οδήγησε την κούρσα από την αρχή μέχρι το τέλος, έχοντας στις τάξεις της ένα παιδί, τον Λάμπρο Πολίτη, που ήταν βαρόμετρο για τους ερυθροκίτρινους της Αθήνας.

Όπως και στην Κάρυστο, σημαντική ήταν η παρουσία των Ευβοιωτών που δεν συνέχισαν στην Αρτάκη, όχι με δική τους απόφαση. Ο σχεδιασμός του Βαζάκα …μετρήθηκε, ζυγίστηκε και βρέθηκε ελλιπής.

Σε ότι αφορά την Κάρυστο, αυτό που κυριαρχεί στις εσωτερικές συζητήσεις είναι η εξαιρετική (για πρώτη χρονιά) πορεία της ομάδας (3^η στη βαθμολογία) και είναι δικαιολογημένη η χαρά των παιδιών, γιατί σήκωσαν το λάβαρο ψηλά, έχοντας στο πλευρό τους έναν άνθρωπο-κλειδί στην επιτυχία, τον γενικό διευθυντή Παναγιώτη Τζάλα (φωτό κάτω), ο οποίο κράτησε όλο αυτό το διάστημα τις ισορροπίες στον σύλλογο.

Η Προποντίδα τελευταία φορά που έχασε δεν είχαμε στολίσει χριστουγεννιάτικο δέντρο και ετοιμαζόμαστε να πάμε για μπάνιο στις Αλυκές.

Το καλοκαίρι η Προποντίδα …κάποια στιγμή βρέθηκε σε μεταγραφική «απόγνωση», αλλά με κινήσεις που θα ζήλευε ο Αλαφούζος, ο πρόεδρος Πέτρος Χριστοδούλου σε συνεργασία με τον Αντώνη Αυλωνίτη έφεραν στον Βούρκο τους Βεσέλι, Κανάνι και Τόλη Χατζηστάμου, οι οποίοι αφού ξεπέρασαν τους τραυματισμούς τους, εδώ και καιρό είναι στα καλύτερά τους.

 Κι όταν είναι καλά αυτοί οι τρεις, είναι καλά όλη η ομάδα. Ο Βεσέλι στο 1-1 του Μήτρου κόντρα στο Μαντούδι κάνει μια καταπληκτική μπαλιά στον Ζαχαριάδη που πιστώνεται την ασίστ (όπως είχε κάνει και στην ισοφάριση στον προημιτελικό Κυπέλλου με τον Ταμυναϊκό, πάλι στις καθυστερήσεις).

Ο Κανάνι βρήκε ένα σύνολο που ταιριάζει στα χαρακτηριστικά του (δεν είναι ο μέτριος Κανάνι του ΑΟΧ) και ο τύπος κάνει απίθανα πράγματα.

Πέρα από την αυτοπεποίθηση που έχει αποκτήσει η Προποντίδα, έχει και φοβερή ηρεμία και το παρατήρησα πιο έντονα στον ημιτελικό Κυπέλλου με τη Μακρυκάπα.

Δηλαδή, μετά το 0-1, χωρίς η ομάδα να πλησιάζει καν τα στάνταρ της, το έβλεπες ότι πίστευε στην ανατροπή, με ηρεμία, καθαρό μυαλό και το λεγόμενο μεντάλιτι.

Στην άμυνα τα …χώνει πολλές φορές ο κόουτς Αυλωνίτης και νομίζω ότι τα πιο πολλά «γκάζια» τα τρώει ο γιος του, ο Γιώργος, …φταίει-δεν φταίει. Μπορεί δηλαδή να ψιχαλίσει και να πει ο Αντώνης «Γιώργο εσύ φταις».

Οι Μαντουδιανοί έχουν παράπονα για τη διαιτησία, αλλά τα κάγκελα τι τα κουνάγατε πέρα-δώθε; Κυκλοφόρησε και ένα βίντεο στο διαδίκτυο …κι «έχουμε γίνει σούσουρο, μας πήρανε χαμπάρι», που λέει η Ανδρομάχη στο νέο της κομμάτι.

Ούτε ο Νίκος ο πεταλούδας από το Κορδελιό στο αλησμόνητο ντέρμπι του ’94 στο Χαριλάου δεν κούναγε έτσι τα κάγκελα της Θύρας 1. Το πρώτο μου παιχνίδι στο Χαριλάου, δεν ξεκίνησε ποτέ το ματς. Καλά, ο Νίκος ο πεταλούδας το είχε πάει το έργο στην επόμενη πίστα, είχε μπει στο γήπεδο, βρήκε μια μπάλα και έκανε σουτ στην εστία.

Η νίκη του Πηλίου επί του ΑΟΧ ξεχώρισε: Μια νίκη που πανηγύρισε έξαλλα ο κόουτς του Ερμή Κώστας Ζυγογιάννης και ο Πάνος Τοκπασίδης φέρεται να του είπε «εντάξει, τι πανηγυρίζεις έτσι, το Τσάμπιονς Λιγκ πήρες;», αλλά ο κόουτς Ζυγογιάννης ζει με πολύ έντονο τρόπο τα ματς και όπως και να το κάνουμε είναι ένα σημαντικό παράσημο για τη νεοφώτιστη ομάδα να βρεθεί πίσω στο σκορ 0-2 και να το κάνει 3-2.

Ο υπηρεσιακός πρόεδρος Γιάννης Παύλου, ο οποίος στην Αρτάκη έπαιζε στόπερ, με ρώτησε αν θέλω να παίξω στον ΑΟΧ για να συμπληρώσει 11αδα η ομάδα στο επόμενο ματς, αλλά είμαι τραυματίας και δεν μπορώ.

Περδικλώθηκα προχθές στο καλώδιο του λάπτοπ και έγινε η αναπαράσταση της «σαβούρας» της Ντίβερς στη μάχη με την Πατουλίδου. Έτσι έπεσα ακριβώς. Οι Τουλούμης και Βουγέσης σίγουρα θα σφύριζαν πέναλτι υπέρ μου.

Στο μεταξύ ο Βουγέσης φέτος μόνο ματς Παλαιστίνη-Ισραήλ δεν έχει σφυρίξει…

ΥΓ: Καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα.