Το τρελό όνειρο των Κοσκίνων, το θαύμα της Αθλόπολις, ο κίλερ Ζουζουλής και ο Μιαούλης που ράβει κοστούμι τίτλου

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Στη μπάλα και στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις. Για παράδειγμα εγώ χθες πήγα να βγάλω φωτογραφία δυο πανέμορφα κορίτσια στο Πάρκο του Λαού, αλλά είπαν ευγενικά «μήπως καλύτερα να μην βγούμε». Λέει ένας γνωστός δίπλα «βγάλε εμένα». Ρε αδερφέ τα κορίτσια θα κάνουν 3000 κλικ και εσύ θα κάνεις 3 χωρίς τις χιλιάδες, πλάκα μας κάνεις;

Έτσι και η Αρτάκη ήθελε διπλό στον Διαγόρα και γκέλα της Πετρούπολης στην Καισαριανή και όλα ήρθαν Τούμπα και Χαριλάου μαζί.

Νίκησε και ο Παναιγιάλειος του Φώντα Καζακόπουλου (σ.σ. ο Χουντίνι είναι;) και πλην της πρωτιάς στον 5^ο όμιλο κάηκε και το κανονάκι της καλύτερης 2^ης ομάδας στους ομίλους 4, 5, 6. Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι, που έλεγε ο κυρ Ηλίας (Θαλάσσης).

Δεν το έχω τσεκάρει, δεν πρόλαβα δηλαδή, δεν είμαι ρομπότ, αλλά έμαθα ότι η Αρτάκη ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα στην επιστροφή, καθώς έμεινε …σύξυλη το βράδυ του Σαββάτου στο νησί (λογικά λόγω των ανέμων) και πέταξε χθες (Κυριακή), ενώ θα ξαναπάει στη Ρόδο την Τετάρτη για το ματς με την Αφάντου.

Στο πέναλτι του Κρυεμάδι ο Σκουντής θα έλεγε «βάλτο αγόρι μου», αλλά ήταν κακή η εκτέλεση. Από ένα βιντεάκι που κυκλοφόρησε, φάνηκε ότι ο έμπειρος φορ δεν είχε καλή τοποθέτηση, ήταν χαμηλό και αδύναμο το σουτ.

Αλλά εντάξει, η Ιταλία έχασε Μουντιάλ, γιατί ο μεγάλος Μπάτζιο σκότωσε μια μπεκάτσα από την άσπρη βούλα. Για μένα τα πέναλτι, αν δεν είναι 50-50, είναι 60% (να μπει)-40% (να χαθεί).

Εγώ ποτέ δεν πανηγύρισα πέναλτι πριν χτυπηθεί. Μόνο τα φάουλ του Φραντζέσκου πανηγύριζα (πριν χτυπηθούν) στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Την Κυριακή ταξιδεύει στον …Φραντζέσκο ο Αμαρυνθιακός, για να παίξει με τις Καλυθιές.

Η Κάρυστος νίκησε, και την Κυριακή που αρχίζουν τα πλέι οφ της Super League θα παίξουν Αρτάκη-Κάρυστος στο ευβοϊκό ντέρμπι. Στην Κάρυστο δεν ήταν εύκολο για τα παιδιά της ομάδας να μείνουν συγκεντρωμένα μετά το διαζύγιο με τον κόουτς Μαγκαφίνη.

Εγινε ένα περιστατικό που δεν μπορούσε να περάσει ντούκου από τον κόουτς και αντέδρασε. Δεν φταίει ο Μαγκαφίνης, και το γεγονός ότι οι παίκτες ήταν μαζί με τον προπονητή στο ξενοδοχείο το βράδυ της περ. Δευτέρας και συζητούσαν τις εξελίξεις, δείχνει και τον σεβασμό που έχουν στο πρόσωπό του. 

Πλην του Αρτάκη-Κάρυστος έχει και Προποντίδα-Μαντούδι την Κυριακή, θα δούμε που θα πάμε, γιατί είναι κρίσιμο το ματς για το Μαντούδι, ενώ η Προποντίδα θα προσπαθήσει να διευρύνει το σερί της.

Ο κόουτς Αυλωνίτης όσο συνεχίζεται το σερί, δεν θα βγάλει το λευκό φούτερ και το καφέ παλτό. Είναι όπως το πέτσινο μπουφάν του Σάντος και το σκουφί του Λουτσέσκου. Μάλιστα, ο Αυλωνίτης φέρεται να είπε σε συνάδελφο ότι αν πιάσουν οι ζέστες θα κρατάει το παλτό στα χέρια, αλλά σίγουρα δεν θα το κρεμάσει στην νουλάπα με τα χειμωνιάτικα.

Η Δροσιά έχει δύσκολη έξοδο στην Αιδηψό και η Ερέτρια στη Μακρυκάπα. Ο Ευβοϊκός με χάντικαπ 4 βαθμών από την 13^η θέση, παίζει το τελευταίο του χαρτί με τον Σταυρό.

Σκεφτόμουν να πάω στο Μπούρτζι, μετά αποφάσισα να ταξιδέψω στα Στύρα (με συμπαθούν οι άνθρωποι εκεί), αλλά δεν βλέπω πως θα αποφύγω τα Φύλλα (Μιαούλης-Αφράτι).

Που να φανταζόντουσαν οι Αφραταίοι ότι θα κλειδώσει τίτλο και άνοδο στην Α’ ΕΠΣΕ ο άσπονδος γείτονας (Μιαούλης) κόντρα στην Αναγέννηση.

Το έχουν ζήσει και οι Αρειανοί βέβαια, όταν σηκώσαμε την κούπα μέσα στο Χαριλάου. Κι αυτοί πέρασαν χειρότερα, γιατί το γεύτηκαν μέσα στο σπίτι τους.

Για να μην γράφω ανακρίβειες, δεν ξέρω ποια είναι η σχέση ανάμεσα στα δυο χωριά, αλλά συνήθως τα χωριά που συνορεύουν είναι σαν τη γάτα με τον σκύλο.

Ο Ολυμπος «αυτοκτόνησε» κόντρα στο Νεοχώρι, χωρίς να έχω εικόνα από το ματς, το δηλώνω. Και δίνει το δικαίωμα στον Μιαούλη, με νίκη το Σάββατο να κάνει φιέστα και να πάει για καφεδάκι στην Κύμη την τελευταία αγωνιστική, εκεί που νομίζαμε ότι θα γίνει …αίμα κι άμμος.

Ο Ολυμπιακός Λίμνης πήρε το πρωτάθλημα και είναι back to back πρωταθλητής.

Πως να μην βγάλεις το καπέλο σ’ αυτή την ομάδα; Πήρε δυο τίτλους σερί και διεκδικεί το εισιτήριο για τον φετινό τελικό Κυπέλλου.

Και η Ιστιαία, όμως, έκανε μεγάλη προσπάθεια, κράτησε αναμμένη τη φλόγα της αγωνίας μέχρι το τέλος, αλλά στο μεταξύ τους ντέρμπι, αφού προηγήθηκε με ένα τρελό αυτογκόλ, ισοφαρίστηκε από τον Δημήτρη Ζουζουλή.

Και όπως είχε πει ένας γνωστός κόουτς για τον «Ζούζου», μπορεί να τον βλέπεις στο γήπεδο να περπατάει, να βγαίνει ατσαλάκωτος από τις μονομαχίες, να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι κοιτάει το ρολόι στη λογική του «άντε να λήξει, να φύγουμε», αλλά όταν θα έρθει η μπάλα στα πόδια του ή στο κεφάλι του …κάνε ότι κοιμάσαι. Το άγγιγμα του Μίδα.

Στη Γ’ ΕΠΣΕ τα εξωτικά Κόσκινα (με φανέλα αλά Σέλτικ) τί όνειρο είδαν; Κέρδισαν ματς τίτλου κόντρα στον δεύτερο ΑΟ Κονιστρών και Περιχώρων με πέναλτι στο 90’ (το βαρύ πυροβολικό, τον Γκάτσο, όρισε ρέφερι η επιτροπή).  

Μετά απ’ αυτό όλοι οι σεναριογράφοι των θρίλερ θα σκίσουν τα διπλώματά τους. Στο μεταξύ η ισοπαλία βόλευε τις Κονίστρες. Αυτό το έργο ούτε οπαδός του Ολυμπιακού σε ντέρμπι με τον ΠΑΟ (και το αντίστροφο) δεν θα τολμούσε να το σκεφτεί.

Στον 3^ο όμιλο γίνεται το «έλα να δεις». Γι’ αυτό κι εγώ πήγα και είδα Αθλόπολις και Πανδοκαϊκό.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση η τακτική προσήλωση των παιδιών της ΑΕΚ Χαλκίδας Β’ κόντρα στην Αθλόπολις των 9 σερί νικών (10 πλέον), με το γκρουπ του Αντώνη Καπνίση, όχι απλώς να μπαίνει σφήνα στους διεκδικητές του τίτλου, αλλά να έχει βάσιμες ελπίδες, στη χειρότερη να βγει 2^η και να πάει σε μπαράζ.

Στο μεταξύ, είχε δυο φορ η ΑΕΚ, ψηλά παιδιά, οι Παπαγεωργίου και Αρδίτζογλου, οι οποίοι αν τρακάρουν με ταύρο, στο νοσοκομείο θα πάει ο ταύρος.

Έκλεβαν μπάλες κατά μέτωπο, νταμάρια, αλλά δεν είχαν καλά τελειώματα. Στο μεταξύ έχει χάσει μια ευκαιρία η ΑΕΚ, που είναι για το Luben, αν και πρέπει να σήκωσε τη σημαία ο βοηθός, αλλά δεν έχει σημασία.

Η Αθλόπολις είναι μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Προσπαθούσε να σπάσει την πίεση στον άξονα και με μεγάλες διαγώνιες να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα των εξτρέμ, αλλά δεν της έβγαινε το παιχνίδι.

Πιστεύω πως είχε στο πίσω μέρος του μυαλού της ότι είναι θέμα χρόνου να ανοίξει το σκορ, ωστόσο δεν περίμενε τόσο καλή την ΑΕΚ και άρχισε να αγχώνεται, μέχρι που ο Ρόνι Ότσκα λύτρωσε την ομάδα του.

Ο Ολυμπιακός Χ. δεν κατάλαβα τι έκανε, θύμισε λίγο τον αντιπρόεδρο του Εδεσσαϊκού η φάση. Παίκτης των ερυθρόλευκων είχε μπιφ -από τη σέντρα- με παίκτη του Δοκού, που τον φωνάζουν «οχυρό» στην άμυνα.

Ο Ελευθερίου ρώταγε τον παίκτη του γιατί έχουν μπιφ, αλλά το παιδί δεν ήξερε (ο άλλος τον πήγαινε καροτσάκι).

Πήγε και το ματς 5-0 στο ημίωρο, τραυματίστηκε ο κίπερ του ΟΣΦΧ, μπήκε στη θέση του ένα παιδί, που μου είπαν ότι αυτός είναι ο βασικός κίπερ, πήγαν στα αποδυτήρια οι ερυθρόλευκοι, τσαντίστηκαν και δεν ήθελαν να βγουν, τελικά βγήκαν, έπεσαν κάτω, έμειναν με 6 και διακόπηκε το ματς στο 6-0.

Και έχει τώρα: Λουκίσια-Ανάποδος, Πανδοκαϊκός-Έραπος και τελευταία αγωνιστική Ανάποδος-Πανδοκαϊκός, με τα Λουκίσια να έχουν ρεπό. Πότε ξανά στα χρονικά, 5 ομάδες διεκδίκησαν τον τίτλο αγκαζέ και σε ποια χώρα του κόσμου; Να τα βλέπει αυτά ο Ρέτσας της ΟΥΕΦΑ, ο Τσέφεριν.

ΥΓ: Ο Ταμυναϊκός σφράγισε την κυριαρχία του και σιγά σιγά θα αρχίσουν οι ετοιμασίες για τη φιέστα. Στο μεταξύ κάθε χρόνο όποιος κληρωνόταν με τον Ελλήσποντο τελευταία αγωνιστική έπαιρνε τον τίτλο.

Φέτος τελευταία αγωνιστική ο Ελλήσποντος παίζει με τον ΑΟΧ και προτελευταία με τον Ταμυναϊκό. Στο τσακ τη γλίτωσε ο Ελλήσποντος να ξαναβρεθεί σε φιέστα.

Για τον ΑΟΧ πιστεύω ότι έγινε «ράκος» μετά την ήττα με ανατροπή-σοκ (στο Κύπελλο) κόντρα στον Ελλήσποντο. Εκεί χάθηκε ο τελευταίος στόχος και τα παιδιά δεν κατάφεραν να ξαναβρούν ψυχολογία.

Διαβάστε εδώ με ποιον τρόπο η Δόξα Διρφύων/Μεσσαπίων αναδείχθηκε 2η (πάει μπαράζ) στον 2ο όμιλο της Γ' ΕΠΣΕ και τα Πολιτικά έμειναν στα κρύα του λουτρού.