Η ελπίδα της Αρτάκης, έλαμψαν Δύστος και Ευβοϊκός, το φώτο φίνις Μιαούλη-Ολύμπου και η εντυπωσιακή Λίμνη

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Η Αρτάκη πέτυχε την πρώτη από τις πέντε νίκες που χρειάζεται για να ελπίζει (σ.σ. κι όχι να κλειδώσει) στην πρωτιά στον 5^ο όμιλο της Γ’ Εθνικής, μια πρωτιά που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε με όνειρο απατηλό, ενώ τώρα την κουβεντιάζουμε και είναι σημαντικό, γιατί κρατάει σε εγρήγορση και αγωνία και τον σύλλογο και τον κόσμο. Είναι δύσκολο για μια ομάδα με βλέψεις, όνειρα και μπάτζετ να απωλέσει το κίνητρο.

Οι ομάδες που βάζουν τον πήχη ψηλά είναι μαθημένες στην πίεση και η Αρτάκη θα ζήσει και θα πεθάνει μ’ αυτή τη συνθήκη, γιατί η ίδια επέλεξε αυτό το μονοπάτι.

Με τον Βαζάκα η ισοπαλία πήγε σύννεφο, ο αήττητος Καρβέλης μάζεψε τη διαφορά και έβαλε ξανά το τρένο στις ράγες (σ.σ. χθες η νέα του ομάδα, η Νέα Ιωνία έχασε 1-0 στη Δόξα Βύρωνα, αλλά άφησε καλές εντυπώσεις) και τώρα ο Φυντάνης καλείται να δώσει σάρκα και οστά στην ελπίδα, αφού αυτός ανέλαβε την ώρα της κρίσης.

Δεν φτάνει το 5Χ5, είναι απαραίτητη μια γκέλα του Άρη Πετρούπολης, την οποία -δυστυχώς- δεν έκανε χθες κόντρα στην φιλότιμη Κάρυστο.

Το θέμα είναι να μην γκελάρει η Αρτάκη, γιατί μετά να στραβοπατήσει δις ο Άρης είναι ουτοπικό σενάριο. Βήμα-βήμα, λοιπόν (στη φωτό κάτω ο Σάαντο κρατάει το Σααντάκι).

Προσεχώς η Αρτάκη έχει δυο εξόδους στη Ρόδο, το κυριακάτικο ματς με τον Διαγόρα είναι σαν τα "στενά του Ορμούζ", στρατηγικής σημασίας. Δεν ρώτησα αν θα μείνει η Αρτάκη στο νησί, φαντάζομαι πως ναι.

Τι θα κάνει δηλαδή, θα επιστρέψει την Κυριακή το βράδυ, για να ξαναφύγει την Τρίτη για τον αγώνα της άλλης Τετάρτης με την Αφάντου;

Υπάρχουν και πιέσεις (απ’ όλες τις ομάδες) προς την ΕΠΟ, για την καταβολή της 4^η δόσης της επιχορήγησης, για να καλυφθούν τα έξοδα, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα καταβληθεί μετά το τέλος της β’ φάσης.

Γιατί αν μια ομάδα δεν κατέβει σε ματς και «φάει» πρόστιμο, το ποσό θα παρακρατηθεί.

Στην Καισαριανή θα πεταχτεί ο Άρης Πετρούπολης και πιστεύω ότι ο Αστέρας θα παίξει για την ιστορία του, κομμάτι (το πλέον σημαντικό) της οποίας είναι ο Νταβόρ Γιακόβλεβιτς, όταν οι «κόκκινοι» μεσουρανούσαν στην Α’ Εθνική. Ή το 98’ ή το 99’ έχω βγει από την Καισαριανή (Αστέρας-ΠΑΟΚ), μπήκα σ’ ένα αστικό και στα πρώτα 50 μέτρα έσκασαν μύτη καμιά 20αριά μηχανάκια δεξιά κι αριστερά, και …θρύψαλα τα τζάμια.

Ο οδηγός σήκωσε το χειρόφρενο, άνοιξε την πόρτα και λέει «κατεβείτε». Κατέβα εσύ ρε φίλε. Κατέβηκα, τι να κάνω κι όταν γύρισα σπίτι (στον Ταύρο έμενα) διαπίστωσα ότι είχα χάσει τα κλειδιά μου.

Που κατέληξα, "άστο φίλε", που λέει και ο Κιαπέκος. Πάντως, δεν ήταν η πρώτη φορά που κοιμήθηκα σε …πεντάστερο ξενοδοχείο (κάτω από τα αστέρια του ουρανού, δηλαδή) για τον ΠΑΟΚ.

Μια άλλη φορά είχα κοιμηθεί (;) στο τελευταίο σκαλί (πάνω, πριν την ταράτσα) μιας ...άσχετης πολυκατοικίας, με μηδέν βαθμούς κελσίου, και το πρωί ήμουν σαν τον Λεονάρντο Ντι Κάρπιο στον Τιτανικό (σ.σ. με σταλακτίτες στη μάπα μου), τη στιγμή που γλίστραγε από τη σχεδία, όπου καθόταν η Κέιτ Γουίνσλετ. 

Ενώ μπήκε καλά στο ματς η Αρτάκη με σκοπό να το ελέγξει και να μην δώσει τροφή για επιθέσεις στον αντίπαλο, στη συνέχεια πήρε μέτρα ο Αστέρας που είναι μια ομάδα με υψηλό βαθμό τεχνικής και δεν σηκώνει εύκολα την μπάλα.

Κάτι που προσπάθησε να κάνει η Αρτάκη στο πρώτο ημίχρονο, γιατί δυσκολευόταν στην κυκλοφορία και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Θεοχάρης, που ήρθε από την ΑΕΚ και …ντύθηκε «Στρακόσια», αποκρούοντας το πέναλτι του Καισαριανιώτη.

Αν γινόταν εκεί το 0-1, δεν ξέρω πως η Αρτάκη θα έβρισκε τα ψυχικά αποθέματα να γυρίσει το ματς. Ο Θεοχάρης κράτησε ζωντανό το όνειρο της πρωτιάς και ο καπιτάνο Τσούπρος έδωσε το σύνθημα για την μεγάλη αντεπίθεση.

Στο β’ ημίχρονο η Αρτάκη ήταν ανώτερη, έβαλε ένταση στο παιχνίδι της, βρήκε συνεργασίες και καρδιοχτύπησε ουσιαστικά μόνο στο φινάλε, σε ένα στημένο, όπου ο Τσούπρος έδιωξε την μπάλα με το κεφάλι σε κόρνερ, και τρομάξαμε για …αυτογκόλ, αλλά νομίζω ότι ο Κώστας είχε τον έλεγχο της φάσης και ήξερε τι έκανε. Αν αργούσε μισό κλικ να αποφασίσει, μπορεί η μπάλα να πήγαινε σε αντίπαλο με την εστία στο έλεός του.

Ευγενική κίνηση της Ελένης Χουλιαρά, η οποία έχει αναλάβει ρόλο στην ομάδα να κεράσει τρουφάκια πριν το ματς.

Μοναδική παραφωνία το κακό γήπεδο, που το σχολίασε αρνητικά και ο κόουτς του Αστέρα Ηλία Κολοβός, ο οποίος είναι σοβαρό παιδί και δεν λαϊκίζει.

Όταν μπήκα για τις φωτογραφίες, βγαίνοντας πήγαινα σαν τον πιγκουίνο, γιατί λέω άμα πέσω τώρα, αφενός θα πρέπει να μπω ολόκληρος στο πλυντήριο, αφετέρου θα γελάει όλη η Αρτάκη, τα μισά Ψαχνά και τα πρώτα σπίτια στον Βατώντα.

Στην Α’ ΕΠΣΕ ξεχώρισαν οι νίκες του Δύστου επί του ΑΟΧ, ειδικά αυτό το γρήγορο 3-0, και του Ευβοϊκού με το εμφατικό 1-5 μέσα στο Πήλι, σε ένα ματς στο οποίο οι φιλοξενούμενοι ό,τι τελική έκαναν «έγραφε», ενώ οι γηπεδούχοι σπατάλησαν πολλές φάσεις και πραγματικά ήταν ένα σκορ …για να τρίβεις τα μάτια σου. Αλλά το ήθελε περισσότερο ο Ευβοϊκός και αυτό βγήκε προς τα έξω.

Τώρα, η ανάρτηση του Γιώργου Μαστροκώστα ότι τα παιδιά της ομάδας του Δύστου, ο προπονητής και η διοίκηση παλεύουν μόνοι τους, χωρίς βοήθειες από πουθενά δεν μου προξένησε εντύπωση, γιατί σε ανύποπτο χρόνο (πριν κάμποσο καιρό) άνθρωπος που είχε βρεθεί στο γήπεδο του Δύστου, μου είχε πει ότι οι φίλαθλοι στην εξέδρα δεν ξεπερνούσαν τους είκοσι.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο συμβαίνει και είναι κρίμα για μια ομάδα που πλαισιώνεται από παιδιά του χωριού, ορισμένα εξ αυτών με μεγάλη διαδρομή στο τοπικό ποδόσφαιρο, τα οποία αποφάσισαν να στηρίξουν την ομάδα του τόπου τους, που θα έπρεπε να είναι σημείο αναφοράς.

Ο Δύστος έχει σώσει την παρτίδα από τον πρώτο γύρο και δεν είναι ωραίο να μην μοιράζονται τη χαρά της Κυριακής.

Ο ΑΟΧ πέρασε δύσκολο δεκαπενθήμερο με ήττες σε Μαντούδι και Δύστο, εντός έδρας από Λήλα και αποκλεισμό στο Στάδιο από τον Ελλήσποντο (για το Κύπελλο), αλλά δεν νομίζω ότι κρατάει κανείς κακία στην ομάδα.

Ο Λήλας Βασιλικού δεν έκανε «σκόντο» στο Μαντούδι: Αν κατακτήσει τον άτυπο τίτλο του δευτεραθλητή, είναι ένα βήμα παραπάνω από πέρσι και η χρονιά θα έχει θετικό πρόσημο.

Η ψυχολογία του Μαντουδίου προφανώς κλονίστηκε από την αναπάντεχη ήττα από τα Βασιλικά την περ. αγωνιστική.

Έχει δρόμο το πρωτάθλημα (7 ματς/21 βαθμοί): Και για το Μαντούδι, και για τη Δροσιά που νίκησε με ένα σκορ (1-6) στα Βασιλικά -που δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα μέχρι το 65’- και για την Ερέτρια, που πήρε μεγάλο διπλό στη Λάμψακο, σε ένα ματς που πολλές φορές έγινε «πολεμικό».

Το βίντεο με τη φάση του πέναλτι (σ.σ. που σφυρίζεται υπέρ του Απόλλωνα και μετουσιώνει σε γκολ ο Τόρα), ανέβασε ο Ελλήσποντος και δεν δικαιώνει την απόφαση του ρέφερι Βουγέση.

Οι παίκτες του Απόλλωνα ζήτησαν …ακαριαία πέναλτι και ίσως ο διαιτητής να παρασύρθηκε, αλλά οι της Λαμψάκου ήταν και αυτοί βέβαιοι ότι δεν υπάρχει κάτι μεμπτό.

Τώρα αν ξεγελάει το βίντεο, τι να πω, αλλά δυστυχώς στο τοπικό οι διαιτητές …ποτέ δεν θα έχουν την πολυτέλεια να τσεκάρουν τις φάσεις. Όπως και να ‘χει ο Απόλλων έβγαλε μαχητικότητα και ακόμη και όταν πιέστηκε …έπεσε στη φωτιά και φύλαξε Θερμοπύλες.  

Η Προποντίδα (σ.σ. πέρα από την πρόκριση στο Κύπελλο, που είναι η πλέον σημαντική) κατάφερε να μην χάσει δυο φορές σε 4 μέρες από τον πρωταθλητή Ταμυναϊκό, τον οποίο βαθμολογικά όλες οι ομάδες βλέπουν με τηλεσκόπιο.

Αλλά κι ο Ταμυναϊκός κατάφερε να μην κάνει την πρώτη του ήττα κόντρα σε ένα γκρουπ, όπως αυτό του Αυλωνίτη, που παίζει καλό και αποτελεσματικό ποδόσφαιρο.

Στο παζλ του ΑΠΣ Σταυρού τα κομμάτια του Ακριτίδη και του ρόστερ κούμπωσαν αμέσως και τα πετυχημένα αποτελέσματα είναι εμφανή.

Τα Στύρα έμειναν όρθια στη Μακρυκάπα: Βασικά, αν κάποιος φίλος των Στύρων δεν αισθάνεται έτοιμος να παντρευτεί, αλλά η κοπελιά (και η πεθερά) τον πιέζει, ο τύπος μπορεί να γυρίσει και να πει: «Θα σε παντρευτώ όταν χάσει η ομάδα των Στύρων» και έτσι θα αποφύγει να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας.

Στη Β’ ΕΠΣΕ η Ιστιαία κόλλησε στην Κήρινθο και ο Ολυμπιακός Λίμνης (5-1 τον ΠΑΟ Κανήθου) που πολύ δύσκολα θα χάσει τα σκήπτρα της απευθείας ανόδου, θα μετράει μέσα σε μια διετία δυο ανόδους (από τη Γ’ στην Α’), την επιστροφή στο γήπεδό του και ένα ταξίδι στο Κύπελλο, με τους ερυθρόλευκους να μην αρκούνται σ’ αυτό και να κάνουν όνειρα για τελικό και κούπα.

Στον 2^ο όμιλο ο Μιαούλης Φύλλων ήξερε ότι -στατιστικά- δεν είχε περιθώριο λάθους απέναντι στα Ζάρκα και έπαιξε ως πρωτοπόρος, την ίδια ώρα που ο Όλυμπος ρόλαρε -και- στον Άγιο Λουκά και ο τίτλος θα κριθεί στο φώτο φίνις και στον αγώνα Κύμη-Μιαούλης. Αλλά για την ώρα ο Μιαούλης παραμένει σημαιοφόρος και ο Ολυμπος παραστάτης.

Το Αφράτι έσωσε την παρτίδα με τον Σπύρο Κοντό στον πάγκο και λογικά ο πατέρας του, Βαγγέλης Κοντός, θα του αφιερώσει ένα τραγούδι τις προσεχείς μέρες. Αγαπημένο στο ρεπερτόριο του Βαγγέλη είναι το «Γεια σου μάνα Σαλονίκη». Ο Σπύρος θα πει «για σου πατέρα άρχοντα».