Τέσσερις ομάδες, μια κούπα, κι ένας στίχος τραγουδιού που οδηγεί τα όνειρά τους

Η απόφαση της ΕΠΣ Εύβοιας (σ.σ. δεν αποτελεί οριζόντιο μέτρο στις απανταχού Ενώσεις) να …εξαιρέσει τις ντόπιες ομάδες της Γ’ Εθνικής από τη φετινή διοργάνωση του Κυπέλλου, προφανώς για να αυξήσει τον ανταγωνισμό, έδωσε την ελπίδα στα γκρουπ που αγωνίζονται στα στενά όρια του νομού να ονειρεύονται ότι μπορούν να φτάσουν μακριά στη διοργάνωση.

Πέρσι η Αρτάκη (σ.σ. τα τελευταία χρόνια είχε πάρει την κούπα σπίτι της) μπορεί να έπεσε θύμα του ΑΟΧ, αλλά στη συνέχεια η κούπα κατέληξε σε ομάδα της Γ’ Εθνικής: Στον Αμαρυνθιακό.

Αν, βέβαια, το φετινό μέτρο είχε εφαρμοστεί έναν χρόνο νωρίτερα, ο Αμαρυνθιακός δεν θα είχε προσθέσει την κούπα -για πρώτη φορά- στην τροπαιοθήκη του. Για του χρόνου …βλέπουμε, αλλά τη δεδομένη στιγμή τέσσερις σύλλογοι μοιράζονται την ίδια αγωνία: Να φτάσουν στον τελικό και να διεκδικήσουν την κορυφή του Έβερεστ στον θεσμό.

Και οι τέσσερις έχουν σοβαρές πιθανότητες να περπατήσουν τον δρόμο ως το τέλος και να συναντήσουν στη διασταύρωση την πινακίδα που λέει «κούπα». Η «σταχτοπούτα» είναι ο Ολυμπιακός Λίμνης, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι η μοναδική ομάδα, ούσα της Β’ ΕΠΣΕ, που έφτασε μέχρι τους «4», αποκλείοντας στους «8» τον δυνατό και υποψήφιο πρωταθλητή Μιαούλη, επίσης ομάδα της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας (2ος όμιλος).

Ο «Θρύλος» της Λίμνης θα αντιμετωπίσει στον έναν από τους δυο νοκ άουτ ημιτελικούς τον Ελλήσποντο.

Θεωρητικό φαβορί είναι η ομάδα της Λαμψάκου, αλλά ο Ολυμπιακός με το μαξιλαράκι της έδρας θα προσπαθήσει να δώσει συνέχεια στις επιτυχίες που ξεκίνησαν από την περσινή κατάκτηση του τίτλου στη Γ’ ΕΠΣΕ και την άνοδο στη Β’ Κατηγορία, ενώ ετοιμάζεται για νέα άνοδο στα μεγάλα σαλόνια.

Ο Ελλήσποντος εδώ και καιρό γνώριζε ότι στους «8» θα βρει απέναντί του, ναι μεν τον ΑΟΧ στη Χαλκίδα, αλλά έναν ΑΟΧ με λειψό ρόστερ, που δεν λειτουργεί με τις αρχές της κανονικότητας από το ξεκίνημα της σεζόν. Απεναντίας, με όσα συνέβησαν, το γεγονός ότι εξακολουθεί να παλεύει στους αγωνιστικούς χώρους είναι ένας μικρός άθλος.

Η ομάδα της Λαμψάκου είχε «κυκλώσει» το συγκεκριμένο ματς σαν τη μεγάλη ευκαιρία της για το πρεστίζ και την περιοχή: Πάτησε το χορτάρι του Σταδίου, προηγήθηκε, αλλά πολύ γρήγορα το όνειρο άρχισε να ξεθωριάζει.

Το 0-1 έγινε 3-1 υπέρ του ΑΟΧ, ωστόσο οι Λαμψακιώτες έκαναν μια από τις πιο επικές ανατροπές (3-5) στη σύγχρονη ιστορία του τοπικού ποδοσφαίρου, έκλεισαν θέση στα ημιτελικά και η προοπτική να βρεθούν στον μεγάλο τελικό (σ.σ. πλέον με αυξημένες πιθανότητες να το σηκώσουν κιόλας) καλά κρατεί.

Με το ίδιο σκορ (5-3) νίκησε η Προποντίδα το φετινό φαβορί, τον Ταμυναϊκό. Αλλά στα πέναλτι..!

Άλλωστε, πόσοι και πόσοι που αντίκρισαν το σκορ (3-5) στο ματς ΑΟΧ-Ελλήσποντος, δεν ξεγελάστηκαν ότι η λαμψακιώτικη πρόκριση κρίθηκε στα πέναλτι …έως ότου, τους διαψεύσει η πραγματικότητα …και στη συνέχεια έτριβαν τα μάτια τους.

Πριν το ματς Προποντίδα-Ταμυναϊκός ο προπονητής των «μπλαουγκράνα» Αντώνης Αυλωνίτης είπε ότι «φαβορί είναι ο Ταμυναϊκός, αλλά εμείς θα παλέψουμε για την έκπληξη».

Δεν ήταν mind games (σ.σ. αν και ο Αυλωνίτης είναι ‘μανούλα’ σε αυτά), αλλά η αλήθεια. Και η ομάδα του το πάλεψε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο στην κυριολεξία: Ισοφάρισε με μπάζερ μπίτερ, κράτησε μακριά από την εστία του τον φετινό πρωταθλητή στην παράταση και του έδωσε την χαριστική βολή στη διαδικασία των πέναλτι με 5 εύστοχες εκτελέσεις.

Οι δυο ομάδες είχαν βρεθεί αντίπαλες στον τελικό του Λιγκ Καπ στο Στάδιο Χαλκίδας στις 22 Οκτώβρη 2025: Τελικό σκορ 6-1 υπέρ του Ταμυναϊκού, σε μια περίοδο όπου οι «μπλε» είχαν αρχίσει -για τα καλά- να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στο τοπικό ποδόσφαιρο, ενώ η Προποντίδα …χτυπημένη από απουσίες, ψαχνόταν και παρουσιάστηκε στον τελικό με έναν σκοπό.

Να μην διασυρθεί, και όπως αποδείχθηκε το ματς ήταν …πολλά με λίγα. Πέντε μήνες αργότερα η Προποντίδα δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της 22ης Οκτώβρη: Ερχόταν από 11 ματς με 10 νίκες και μόλις 1 ισοπαλία και επιβεβαίωσε ότι στον αγωνιστικό χώρο περισσότερο κεντάει παρά ξηλώνει.

Όσον αφορά τον Ταμυναϊκό μπορεί να χάθηκε το δέλεαρ του τρεμπλ, ωστόσο δεν χάθηκε η δυναμική, η αξιοπιστία και η λάμψη που εκπέμπει η …αφεντιά του.

Η Μακρυκάπα γνώριζε ότι η επίσκεψη στο Γυμνό δεν είναι πικ-νικ, αλλά σκληρή μάχη πρόκρισης. Στον αντίποδα, ο τοπικός Όλυμπος αγωνίστηκε με πυγμή, έχοντας το …μυαλό του στον μεγάλο στόχο του πρωταθλήματος του 2ου ομίλου της Β’ ΕΠΣΕ.

Την τελευταία φορά, μέσα στη σεζόν, που κλήθηκε να τα «βάλει» με ομάδα της Α’ ΕΠΣΕ (Λήλας), έκανε το «μπαμ» και πέταξε έξω από τη διοργάνωση (στην παράταση) την ομάδα του Βασιλικού. Και μετά έκλεισε ο διακόπτης.

Η υπερπροσπάθεια έφερε προβλήματα τραυματισμών, μη καθαρό μυαλό, γκέλες, έναν μηδενισμό για λάθος αλλαγή στο ντέρμπι με την Κύμη (4 μέρες μετά το Κύπελλο) και η πρόκριση επί του Λήλα, τού βγήκε ξινή.

Το πάλεψε (και) το ματς κόντρα στη Μακρυκάπα, αλλά οι «Λύκοι» του Βαγγέλη Ζέρβα έκαναν …δήλωση διάκρισης και θα ταξιδέψουν στον Βούρκο, για να χαλάσουν το πάρτι γενεθλίων της Προποντίδας.

Άλλωστε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Αντώνης Αυλωνίτης τόνισε: «Ποιος τελικός; Είναι εύκολο να κερδίσουμε τη Μακρυκάπα στα ημιτελικά; Στο ματς πρωταθλήματος (σ.σ. στον Βούρκο) φτύσαμε αίμα».

Και τώρα ΗΜΙΤΕΛΙΚΑ λοιπόν: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΙΜΝΗΣ-ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΟΝΤΙΔΑ-ΜΑΚΡΥΚΑΠΑ (μονά ματς).

Τέσσερις ομάδες, μια κούπα κι ένας στίχος τραγουδιού που οδηγεί τα όνειρά τους.

Αυτόν τον στίχο (μετά το 3:05) που ανάρτησαν άπαντες (οργανισμοί και παίκτες/πρωταγωνιστές) μετά τις προκρίσεις τους:

Δεν σταματάμε με τίποτα, το ‘χουμε πάρει στον ώμο, δεν μας χαρίστηκε τίποτα, συνηθισμένοι στον πόνο – Όλη η ζωή μου ένα όνειρο, με τις πιτζάμες στον δρόμο, ΦΕΤΟΣ ΣΗΚΩΝΩ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ (για ποιον;), ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!