Το λάθος του Μιαούλη, η αξία του Βάρκα, ο ανταρτοπόλεμος και τα ...τάπερ

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Σε μια βόλτα που έκανα την Παρασκευή σε ένα ποδοσφαιρικό στέκι της πόλης η συζήτηση δεν περιστράφηκε μονάχα γύρω από την τιμωρία του Μιαούλη -για μια στιγμή απροσεξίας, που του στέρησε 4 βαθμούς-, αλλά και για την υποχρέωση των ομάδων να συμπεριλαμβάνουν στο αρχικό σήμα έναν λεγόμενο «μικρό».

Αυτό συμβαίνει και στη Γ’ Εθνική και μάλιστα με δυο «μικρούς», ακόμη-ακόμη και στο Κύπελλο Ελλάδας. Ναι, αν είναι καλός ο «μικρός» θα τον χρησιμοποιήσεις με ή χωρίς περιορισμό, αλλά αν δεν υποχρέωνε τις ομάδες η προκήρυξη, μην γελιόμαστε, ούτε τον Μοναστηρλή του ΠΑΟΚ θα βλέπαμε, ούτε τον Μπόκο του Παναθηναϊκού, ούτε ο Μύθου θα άνοιγε το σκορ στο «Καραϊσκάκης» (σ.σ. ο Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια του Μουζακίτη και η ΑΕΚ βρήκε τον άνθρωπό της στο πρόσωπο του Καλοσκάμη).

Οι απόψεις διίστανται: Άλλοι θεωρούν σωστό το μέτρο, άλλοι λάθος, και υπάρχουν συν και πλην και στις δυο συνθήκες.

Όσον αφορά την ένσταση του Ολύμπου Γυμνού, αντιλαμβάνομαι από την ατμόσφαιρα και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, ότι οι περισσότεροι (ουδέτεροι) δεν είδαν με καλό μάτι την ένσταση του Ολύμπου (ερασιτεχνικό γαρ, αλλά με ακριβά μπάτζετ, ειδικά αυτό του Ολύμπου/θα έλεγα και της Κύμης).

Στο στρατόπεδο της ομάδα του Γυμνού βέβαια λένε ότι «κι εμείς έτσι την πατήσαμε κόντρα στην Κύμη», αλλά υπάρχει μια διαφορά: Η Κύμη έκανε ένσταση ως φιλοξενούμενη στο ματς με τον Όλυμπο, ενώ ο Όλυμπος μπήκε …σφήνα στο ζευγάρι Μιαούλης-Ερμήλιος, με τον δεύτερο να κάνει ξεκάθαρο ότι δεν θα κάνει κίνηση.

Μέχρι που ακούστηκε -και- η άποψη να …τιμωρείται απευθείας από την ΕΠΣΕ (κάτι σαν ...αυτεπάγγελτα) το λάθος στις αλλαγές, ώστε να μην μπαίνουν σε …αντεγκλήσεις οι σύλλογοι. Κάτι που φυσικά δεν είναι εφικτό, γιατί δεν τον προβλέπει ο κανονισμός.

Και η Κύμη όταν έκανε ένσταση στο ματς με τον Όλυμπο, η απόφαση δεν ήταν ομόφωνη: Υπήρχαν άνθρωποι στο ΔΣ που διατηρούσαν τις επιφυλάξει τους.

Στην περίπτωση του Μιαούλη, προφανώς για την Κύμη θα ήταν «too much» να ξαναμπεί σε αυτή τη διαδικασία. Και σήκωσε το γάντι ο ομοιοπαθής (με τον Μιαούλη) Όλυμπος.

Το θέμα είναι πως θα διαχειριστεί ο Μιαούλης την κρίση που του χτύπησε την πόρτα. Γιατί κακά τα ψέματα κλονίζεται το γκρουπ, χάνει …βενζίνη αυτοπεποίθησης και η κουβέντα φεύγει από το αμιγώς ποδοσφαιρικό κομμάτι. Χαλάει το μυαλό.

Και το 0-0 στο Νεοχώρι, για μια ομάδα που είχε ξεχάσει τι θα πει, όχι ήττα, αλλά ισοπαλία (από την πρεμιέρα του πρωταθλήματος), είναι γκέλα. Αν και η έδρα του Νηλέα θα ήταν έτσι κι αλλιώς παγίδα, για το συγκρότημα του Γιάννη Βάρκα. Αλλά έλα να με πείσεις ότι δεν έπαιξαν ρόλο οι εξελίξεις.

Ο Όλυμπος από τη δική του τιμωρία (-2), όχι μόνο είχε επηρεαστεί… Τον είχε πάρει η κάτω βόλτα …μέχρι να συνέλθει και να σηκώσει ξανά ανάστημα.

Και την περ. Κυριακή έμειναν στο 0-0 και η Κύμη με τον Όλυμπο! Κι εκεί που επεδίωξαν να βγουν κερδισμένοι από τη χασούρα (-4) του Μιαούλη, εκμεταλλεύτηκε τα δυο «Χ» το Αυλωνάρι που …ξεπετάχτηκε πάλι στη 2^η θέση και φώναξε «τζα». Και τώρα θα γίνει του …Κουτρούλη ο γάμος.

Κοιτάξτε τι «τσουνάμι» έρχεται με τη σειρά, αρχής γενομένης από την Κυριακή 1^η Φλεβάρη:

ΜΙΑΟΥΛΗΣ-ΑΥΛΩΝΑΡΙ (+ Όλυμπος-Ερμήλιος)

ΑΥΛΩΝΑΡΙ-ΟΛΥΜΠΟΣ

ΜΙΑΟΥΛΗΣ-ΟΛΥΜΠΟΣ (σε 20 μέρες)…

Μην επέμβει ο Τραμπ στο τέλος…και αφήσει τη Γροιλανδία και ασχοληθεί με τη Β' ΕΠΣΕ, και τρέχουν να τον μαζέψουν οι Ρέτσας και Πίσχινας.

Θέλω να πω, όμως, ότι επειδή οι προπονητές έχουν ανεβασμένους παλμούς, κάνουν focus στο ματς και στην τακτική, αυτό το κομμάτι των αλλαγών με τους ηλικιακούς περιορισμούς, είναι προτιμότερο να αφορά (σε μεγαλύτερο βαθμό) τους παράγοντες.

Και τιμάει τον κόουτς Γιάννη Βάρκα (φωτό πάνω) το γεγονός ότι «χρεώθηκε» και παραδέχθηκε το λάθος, όπως και το γεγονός ότι η διοίκηση στήριξε έναν νέο προπονητή. Που αυτή η ομάδα-υπόδειγμα του Μιαούλη Φύλλων που παρουσιάζεται στα ευβοϊκά γήπεδα, με αυτά τα τρεξίματα και την παραγωγικότητα, έχει πάνω τη σφραγίδα και την αξία του Βάρκα. Και πιστεύω θα είχε την ίδια στήριξη από τη διοίκηση, ακόμη κι αν η διαφορά δεν ήταν +9, αλλά +2 ή +3 ή -3.

Τώρα, εντάξει, το θυμόμαστε ότι είχε βγάλει ο Όλυμπος μια ανακοίνωση για την ένσταση που είχε καταθέσει η Κύμη. Έκαναν λόγο οι Γυμνιώτες για την κόκκινη γραμμή που χωρίζει το ηθικό και το νόμιμο και ότι τα ματς πρέπει να κερδίζονται στα γήπεδα και όχι στα χαρτιά.

Στο πεδίο της μάχης υπάρχει και ο άτακτος πόλεμος, κοινώς «ανταρτοπόλεμος».

Αλλάζουν οι κινήσεις στα σκακιέρα, αλλάζουν οι τακτικές, αλλάζουν και οι άνθρωποι.

Για παράδειγμα εγώ, έχω γίνει πιο κυνικός στα τηλεφωνήματα από εταιρίες (ρεύματα, ίντερνετ, τηλέφωνα, κτλ). Καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι που τηλεφωνούν, υπάλληλοι είναι και κάνουν τη δουλειά τους, αλλά τώρα πλέον το κλείνω στην ψύχρα.

Δεν λέω ούτε καν «δεν ενδιαφέρομαι». Μέχρι πρότινος ήμουνα με το «σεις» και με το «σας» και «ευχαριστώ πολύ, δεν ενδιαφέρομαι, μην χάνετε τον χρόνο σας». Πέρναγαν 2-3 λεπτά.

Πιο παλιά, ακόμη χειρότερα: Πως με τουμπάρανε έτσι δεν ξέρω, γιατί έλεγα από μέσα μου «κρίμα είναι». Τι εγκυκλοπαίδειες έχω αγοράσει που δεν έχω διαβάσει ποτέ, μέχρι και τάπερ παραλίγο να αποκτήσω πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Ήταν μια κοπέλα, η Χριστίνα, με έριξε στο φιλότιμο, «θα τα κάνεις δώρο στην μάνα σου, στην αδερφή σου, στην κοπέλα σου»…

Αντί να το ξεκόψω, της έλεγα (για να αποφύγω) να με ξαναπάρει και αυτή εκεί, δεν έριχνε λευκή πετσέτα. Και με πήρε ρε φίλε ένα βράδυ που ήμουν στην Τούμπα (αλλά δεν με τούμπαρε).

Δίπλα, ο Νίκος ο πεταλούδας από το Κορδελιό τραγούδαγε «ΠΑΟΚ ολέο, ΠΑΟΚ ολέο, μακάρι να ‘ξέρα τι πίνω και τι λέω» και ρώταγε πόσο είναι το σκορ (είχε πιει 17 ρετσίνες σε ένα ημίχρονο), και στην άλλη άκρη της γραμμής η Χριστίνα ρώταγε « Γιάννη, τι θα γίνει με τα τάπερ;» Εκεί δεν άντεξα, γύρισε ο διακόπτης.

Της Χαλκίδας ο διακόπτης δεν ξέρω πως θα γυρίσει…

Καταρχάς αν συνεχίσει η ίδια διοίκηση (αν και προανήγγειλε παραίτηση κι εκλογές), είναι δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή -κυρίως- με τους παίκτες, γιατί ο Τοκπασίδης λειτουργεί εδώ και καιρό ως θεματοφύλακας και «ψυχολόγος» του συλλόγου. Να σας ενημερώσω πάντως ότι η νυν διοίκηση από χθες έχει βγει στη γύρα για ρευστό.

Σε περίπτωση που φύγει αυτή η διοίκηση (για να γλιτώσει ο,τιδήποτε κι αν σώζεται από την υστεροφημία της), θα πρέπει να βρεθεί ένας άνθρωπος να καλύψει ένα σημαντικό κομμάτι του μπάτζετ (ας πούμε το 50%). Αλλά το πρόβλημα πλέον, δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι και …υπαρξιακό. Δηλαδή ο ΑΟΧ μπορεί να κατέβει σε ματς με 10 ή 9 ή 8 παίκτες (με 7 δεν γίνεται). Και την Κυριακή λήγουν οι μεταγραφές.

Αν τώρα δεν βρεθεί ένα πορτοφόλι να καλύψει τις βασικές ανάγκες, θα πρέπει να «τρέξουν» την ομάδα οι φίλαθλοι. Και έχουμε μπροστά μας 14 παιχνίδια …συν τα παιχνίδια του Κυπέλλου. Πώς θα αντιδράσουν τα παιδιά μέσα σε αυτόν τον «κυκεώνα», είναι κάτι που θα το δούμε από την Πέμπτη το πρωί και έπειτα…

Μ' αρέσει που λέει ο Στέλιος Καρβελάς ότι δεν φεύγει γιατί θα χαλάσει το όνομά του. Ενώ τώρα που μένει, είναι ...τζάμι..!