Ο νταής Τραμπ και η Pax Americana

Αν και είχε χτιστεί νωρίτερα, η λεγόμενη Pax Americana (παγκόσμια ηγεμονία των Αμερικανών) άρχισε να εδραιώνεται μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα σε αυτά τα 80 χρόνια, οι Αμερικάνοι έχωναν παντού τη …μουσούδα τους και, όπου χρειαζόταν, επενέβαιναν με όπλα.

Πίσω από το «όπου χρειαζόταν» δεν υπήρχαν δημοκρατικές ευαισθησίες ή προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά λέγονταν μόνο μπροστά στις κάμερες από τους εκάστοτε προέδρους. Η Αμερική θυσίαζε κονδύλια και το αίμα των παιδιών της μόνο όταν το επέβαλαν ισχυροί οικονομικοί λόγοι.

Σε γενικές γραμμές, όμως, το «Σχέδιο Μάρσαλ» ήταν αυτό που έδωσε τον τόνο για την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ μέσω του εμπορίου. Εστάλη ανθρωπιστική βοήθεια στην Ευρώπη από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η ανοικοδόμηση των χωρών μετά τον Β΄ ΠΠ έγινε με την αγαστή συνεργασία αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες τα κονόμησαν για τα καλά. 

Μπορεί σήμερα τα αεροπλάνα να μην πετάνε αμερικάνικα γάλατα για να θρέψουμε τα παιδιά μας, αλλά τη ζωή μας συνεχίζουν να ορίζουν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

 

Όμως, αμφιβάλλουμε για το κατά πόσο ο Ντόναλντ Τραμπ πιστεύει σε αυτή την Pax Americana και όχι σε μια άλλη, που επιβάλλεται με τη βία.
Τον Νικολάκη τον Μαδούρο σε καμία υπόληψη δεν τον έχουμε. Ωστόσο, η σύλληψή του από τις αμερικανικές αρχές είναι αστεία, αλλά και εκφοβιστική συνάμα.

Αστεία, καθώς κατηγορείται ως ναρκοτρομοκράτης, την ώρα που οι ΗΠΑ έχουν συνεργαστεί και προστατεύσει κατά καιρούς ακόμη και εγκληματίες πολέμου. Εκφοβιστική, γιατί πρόκειται περί μιας ωμής καθαίρεσης προέδρου ξένης χώρας και μάλιστα διά της βίας.

Για ακόμη μία φορά, το Διεθνές Δίκαιο κουρελιάζεται, η Ευρώπη τραυλίζει και οι πολίτες του κόσμου παρακολουθούν αποχαυνωμένοι και με κρυφό εφησυχασμό, αφού «τι μας νοιάζει τι γίνεται στη Βενεζουέλα;».

Η ρητορική τρόμου του Τραμπ ενάντια στην Κολομβία, το Ιράν, τη Γροιλανδία και όποια άλλη χώρα τέλος πάντων του …γυαλίσει, παραπέμπει ευθέως στον νταή του σχολείου που κάνει bullying σε αδύναμους μαθητές και ρίχνει καμιά φάπα, όποτε του ’ρθει.

Ξέρετε, αν το παρατραβήξει, δεν θέλει και πολύ να γίνει μια σύρραξη μέσα στην τάξη…