Τα πιτσιρίκια του Λάμπρου, η δυναμική του Σταυρού και η ...φωτιά της Προποντίδας

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Το Δροσιά-ΑΟΧ είναι από τα ματς, που αν το έδειχνε το συνδρομητικό, με το σκορ στο 1-4 στο 67’, θα έκλεινες την τηλεόραση και θα πήγαινες για ύπνο ή θα άλλαζες κανάλι και θα καταλάβαινες τι μ@λα@κι@ έκανες το πρωί ή στην καλύτερη αργά το βράδυ, μαθαίνοντας τον επίλογο.

Αυτό που πέτυχε η Δροσιά κόντρα στον ΑΟΧ θα το γράψει η ιστορία, δεν είναι μια απλή επιστροφή στο σκορ. Η Δροσιά ήθελε τη νίκη, γιατί η θέση της στην κατάταξη (σ.σ. προτελευταία) δεν της επιτρέπει να βλέπει αντιπάλους, αλλά μόνο βαθμολογική συγκομιδή.

Στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ.

Πριν λίγο χρονικό διάστημα, ακριβώς στο 67’ η Μπενφίκα ήταν στο τιμόνι με 4-2 επί της Μπαρτσελόνα και οι Καταλανοί σημείωσαν τρία γκολ (όσα η Δροσιά) κι επικράτησαν με 5-4.

Το βράδυ της Κυριακής στο κλάσικο Ρεάλ-Μπαρτσελόνα σημειώθηκαν τρία γκολ, αλλά ένθεν κι ένθεν: Στο 45’+2, στο 45’+4 και στο 45’+7.

Όταν κάλεσα τον κόουτς Γιώργο Δημητρίου της Αιδηψού το σκορ ήταν 1-0 και μέχρι να κλείσουμε είχε γίνει 2-2.

Στο τηλεφώνημα στον Βαγγέλη Ζέρβα, σχολιάσαμε παρέα το 2-1 του Αρη επί της ΑΕΚ (σ.σ. και το λάθος του Στρακόσια) και δεν προλάβουμε να κατεβάσουμε το ακουστικό και …ξανάγινε 1-1, γιατί μεσολάβησε το Var.

Με το που τέλειωσε το πρώτο ημίχρονο στο ματς Παναιτωλικός-ΠΑΟΚ, μου στέλνει μήνυμα ο Συνόδης Γεροντίτης και μου γράφει «κεντάει η ομαδάρα». Του απαντάω «αν δεν γίνει 0-3, εγώ στον καναπέ δεν κάθομαι».

Η Δροσιά έχοντας κατά νου τα προβλήματα και τις πρόσφατες αποχωρήσεις στον ΑΟΧ πόνταρε στη νίκη. Υπό άλλες συνθήκες, ίσως δεν θα έμπαινε η αναμέτρηση στο «κάδρο» των πιθανών τριπόντων. Και μολονότι ξεκίνησε ιδανικά κόντρα σε έναν ΑΟΧ που ψαχνόταν, η ατομική ποιότητα παιδιών των φιλοξενούμενων μετέτρεψαν γρήγορα τη μάχη σε υγιεινό περίπατο.

Το ρολόι σημαδεύει το 67’ και όλοι κοιτάμε τα δικά μας ρολόγια να περάσει η ώρα να μαζευτούμε. Η Δροσιά έχει κερδίσει φάουλ, αλλά ο Τοκπασίδης …σαν να διαισθάνεται τι θα συμβεί στη φάση, γιατί προφανώς γνωρίζει τις παθογένειες της ομάδας του. «Δικαιώνεται» και έρχεται η «έκρηξη». Η αντίδραση της άμυνας ήταν χειρότερη από του Παναθηναϊκού στο γκολ του Μύθου στην Τούμπα.

Ο Γιώργος Λάμπρου, που δεν έχει σταματήσει να μοιράζει οδηγίες (ακόμη και στο 1-4) δείχνει ότι το πιστεύει, το αντιλαμβάνεσαι από τον τρόπο που προσπαθεί να παρέμβει στο ματς. Για να έρθει το 3-4 με εξαιρετικό φάουλ αλά Φραντζέσκος του Χάρη Ελευθερίου. Και μετά ήταν θέμα χρόνου να γίνει το 4-4, σε μια φάση που η Χαλκίδα δείχνει ζαλισμένη, ενώ λείπουν και οι εντάσεις και η πίεση ψηλά του Μπινιάκου που έχει βγει λόγω ενοχλήσεων. Κι αν είχε 3-4 λεπτά ακόμη μπορεί να γινόταν και το 5-4. Στο 4-4 συνεργάζονται δυο νεαρά παιδιά που έρχονται από τον πάγκο: Ο Αλεξανδράκης που γυρίζει και πάει κατά μέτωπο, παίζει το ένα-δύο με τον ποιοτικό Πετράκη και ο Μανώλης Δούλος που πλασάρει στην επαναφορά. Ένα παιδί που έφυγε γρήγορα μετά τη λήξη για να πάει να διαβάσει για τις Πανελλήνιες.  

Καμιά συμφορά και καμιά ανεπανόρθωτη ζημιά δεν έπαθε η Χαλκίδα ούτε θα ρίξουμε τα παιδιά στην «πυρά». Το έχουν πάθει ομάδες-κολοσσοί.

Αν τώρα κάποιος πιστεύει ότι το πρόβλημα του ΑΟΧ είναι ότι προηγήθηκε 4-1 στη Δροσιά και ισοφαρίστηκε 4-4, τότε ζει σε άλλο πλανήτη. Αυτό είναι το λιγότερο.

Μιας και έγινε αναφορά στους πιτσιρικάδες του ΑΠΚΟ που πρωταγωνίστησαν, ένας άλλος …ακόμη πιο πιτσιρικάς, ο 14χρονος Λευτέρης Συρπτσιόγλου, αγωνίστηκε το απόγευμα της Κυριακής με τη φανέλα της Αιδηψού κόντρα στον Άγιο Νικόλαο …και αυτά καλό είναι να γίνονται.

Και ανάποδα να ήταν το σκορ στο Βασιλικό (4-0 αντί 0-4), είναι δεδομένο ότι ο ΑΠΣ Σταυρού απέφυγε ένα «ιστορικό λάθος», να κάνει αποδεκτή την παραίτηση του Άγγελου Βογιατζή. Όπως κι ο ίδιος -που έμοιαζε ανένδοτος κι εγκλωβισμένος στα αρνητικά αποτελέσματα- έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό του και η τάξη αποκαταστάθηκε. Η ομάδα έχει δυναμική και αυτό φαίνεται.

Όσον αφορά τον Λήλα …δικαιούται ένα άσχημο απόγευμα. Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει στραβά.

Η Ερέτρια δεν έκανε τις κινήσεις που έκανε για μόστρα. Είναι λογικό να εμφανιστεί ένα και δυο λέβελ πάνω από την πρότερη κατάσταση.

Για το Μαντούδι τα πράγματα είναι ζόρικα. Ο Κώστας Καντζούρας έκανε λάικ στην ανάρτηση του dpg που έγραψε «όταν θέλω …τα λύνω όλα, αρκεί να υπάρχει η σωστή μουσική». Η Λιόλιου πάντως στη νέα επιτυχία που έρχεται λέει «…μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό, κι ένα σφηνάκι τελευταίο πριν πληρώσω…».

Ο Ελλήσποντος δεν υπήρχε περίπτωση να μην κοντράρει τον Ταμυναϊκό, αλλά όπως λέει κι ο γνωστός φίλος της ομάδας Δημήτρης Πόγκας «δεν υπάρχει Πόγκας που να μην ξέρει μπάλα» και έτσι ο Χρήστος Πόγκας έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά. Ο δε Δημήτρης Πόγκας που βούτηξε στα παγωμένα νερά για να πιάσει τον σταυρό στον Κάραβο Αλιβερίου ζήτησε την παρέμβαση του VAR για την τελική απόφαση. Ημιαυτόματο οφσάιντ στα Θεοφάνια, πρώτη φορά ακούω.

Ο Δύστος έφτασε τους 23 βαθμούς και μια μπαλαδόφατσα μου είπε ότι με 29 εξασφαλίζει τη σωτηρία, επομένως θεωρητικά χρειάζεται άλλα δυο τρίποντα και δεν έχει λήξει ο πρώτος γύρος. Τα Νέα Στύρα πάντως ήταν κάτι παραπάνω από φιλότιμα και ίσως άξιζαν ένα γκολ (ο κίπερ του Δύστου Αραχωβίτης είναι καθοριστικός παράγοντας).

Βίοι παράλληλοι για Προποντίδα και ΟΦΗ που γιορτάζουν 100 χρόνια, ξέσπασαν με τεσσάρες σε Πήλι και Αστέρα Τρίπολης, έχουν από 15 βαθμούς και ξαναβρίσκουν ρυθμό.

Διασκευή:

Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει, κι απ’ άκρη-σ’ άκρη «καίει» τη Βροντού…

Αντίπαλοι, κανένας δεν γλιτώνει, η Προποντίδα δεν είναι «μα» και «μου»…

Με Χριστοδούλου και με Αυλωνίτη, θα ξανακάνουμε στις νίκες ένα «ντου»…

Σεισμός μεγάλος γίνεται στον Βούρκο, και η βοή του στο σύμπαν αντηχεί…

Γιατί κανένας, δεν θα σας γλιτώσει, απ’ του Κουσκούτη τη δίκαιη οργή…

Το σκορ στο ντέρμπι Αμαρυνθιακός-Κάρυστος κρίνεται δίκαιο. Η Κάρυστος μπήκε για να πάρει τον έλεγχο, αλλά ο Αμαρυνθιακός ισορρόπησε και έκανε σοβαρές απόπειρες να απειλήσει στη ροή του ματς. Η Κάρυστος προηγήθηκε με ένα αυστηρό και ‘βαρίσιο’ πέναλτι. Ο Κατσιούλας έχει επαφή με τον αγώνα στο σώμα του Γεωργιακάκη που πέφτει σε δεύτερο χρόνο. Προς τα έξω πάει ο παίκτης της Καρύστου, δεν υπήρχε κανένας λόγος. Το πέναλτι του Αμαρυνθιακού είναι καθαρό και ξάστερο, στην προβολή ο Ραβιόλος έχει απλωμένο χέρι. Η Κάρυστος δεν βρήκε φάσεις. Μια με τον Παπαδάκη στο πρώτο ημίχρονο που έβγαλε ο Τελατινίδης. Μετά ο Βαγγέλης αποχώρησε με ενοχλήσεις και χάθηκε ένας πυλώνας κινδύνου στην επιθετική γραμμή. Και ο Αμαρυνθιακός ήταν αυτός που χάνει μεγάλη φάση για το 2-1 με τον Μαρούδα. Είναι δύσκολο να σωθεί η ομάδα της Βάθειας, όχι γιατί δεν το αξίζει, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλος διαθέσιμος να πέσει μετά τη Ρόδο που αποβλήθηκε και τα Βριλήσσια.

Αλλά ένα είναι βέβαιο: Και να πέσει η ομάδα, αυτή η διοίκηση θα πρέπει να είναι περήφανη που δεν πέταξε λευκή πετσέτα και κράτησε αναμμένη την ποδοσφαιρική φλόγα. Χαμένη μάχη είναι μόνο αυτή που δεν δόθηκε…