Ο απρόβλεπτος Βαγιάννης, το άλογο, η σκούπα και η Καλλονή!

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Δεν σε ρώταγε κανένας, ξύπναγες ένα πρωί μέσα στο κατακαλόκαιρο και σου ανακοίνωναν ότι φεύγεις για …άλλες πολιτείες. Έτσι βρέθηκα από την Κοζάνη στην Καλλονή. Πιο κοντά ήταν η Λωζάνη.

Όταν φτάσαμε στο λιμάνι της Μυτιλήνης με το καράβι, είπα από μέσα μου ‘ωραία είναι εδώ, θα κάτσω’. Όπως το παιδάκι που έλεγε σε μια εκπομπή ‘έκλαψα λίγο, αλλά έκατσα’.

Μου απάντησαν ‘μην βιάζεσαι, δεν θα μείνουμε στην Μυτιλήνη’. Μετά από 40 λεπτά διαδρομή (οδικώς) φτάσαμε στον τελικό προορισμό. Next stop ...Kalloni.

Έπαθα πολιτισμικό σοκ, είχε πέσει και το μαύρο σκοτάδι. Ένα σπίτι και ένα ποτάμι απέναντι, τίποτα άλλο δεν έβλεπα. Έμεινα δυο χρόνια, τα καλύτερα της ζωής μου (γι' αυτό ποτέ μην κρίνεις από την πρώτη ματιά).

Στην Καλλονή γυρνάγαμε από το σχολείο και μετά είχε ατέλειωτο παιχνίδι, μέχρι να βγει να σε φωνάξει η μάνα σου από το μπαλκόνι για να μαζευτείς.

Δεν είχαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, μόνο παιχνίδι, μπάλα, τζαμί, αλλά έπρεπε να σκαρφιστούμε και κάτι διαφορετικό, για να σκοτώσουμε την ώρα μας.

Και σκεφτήκαμε τις ιπποδρομίες με ξύλινες σκούπες! Μαζευόμασταν στην κεντρική …λεωφόρο και κάναμε αγώνες. Εγώ που ήμουν ‘ελάφι της ερήμου’, καμιά φορά έχανα την κούρσα.

Κι έριχνα την ευθύνη στην σκούπα, την οποία εξαφάνιζα από προσώπου γης. Ένα μέρος του προϋπολογισμού του σπιτιού …πήγαινε στις σκούπες, οι γονείς μου είχαν αγανακτήσει.

Προφανώς ποτέ δεν έφταιξαν οι σκούπες για τη χασούρα μου, αλλά τα δικά μου τρεξίματα.

Έτσι και στην Αρτάκη, η φετινή χασούρα οφείλεται στον κακό της εαυτό, που έφεραν επιλογές και αποφάσεις χωρίς λογική (πολλές φορές) με συνέπεια το ...ράβε-ξήλωνε. Και το πουλόβερ της Γ’ Εθνικής περιμένει να γίνει κοστούμι της Super League 2.

Θα πει κάποιος «τι περιμένεις από την Αρτάκη, κι αυτά που έχει καταφέρει πολλά είναι». Δεν ανεβάσαμε εμείς τον πήχη και τις προσδοκίες, αλλά ο ίδιος ο οργανισμός.

Η απογοήτευση ή θα σε καταπιεί …ή θα σε ξυπνήσει. Το ίδιο και η Γ’ Εθνική. Όπως έλεγε ο Γιώργος Στούπας -που έφερε πρώτη φορά τον συνονόματό του Βαζάκα στην Εύβοια για τον Ηρακλή Ψαχνών-, η κατηγορία δεν είναι για πολλά-πολλά. Ή βγαίνεις από τον βάλτο ή πετάς χρήματα σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο.

Και η διαφαινόμενη συνεργασία του Γιάννη Βαγιάννη με τον Γρεβενιώτη κόουτς Γιώργο Βαζάκα είναι το πρώτο σημάδι ότι ο απρόβλεπτος ισχυρός άνδρας των ερυθροκίτρινων κατανόησε ότι η υπέρβαση χρειάζεται μια γενναία συμφωνία στην άκρη του πάγκου.

Αφενός να καταφέρεις να τον πείσεις για τον υψηλό στόχο (σ.σ. η Αρτάκη τον 'κουβαλάει' εκ των ουκ άνευ), αφετέρου να μετρήσεις τις δυνάμεις σου και να …τινάξεις την μπάνκα, γιατί κακά τα ψέματα, ο Βαζάκας δεν θα έρθει με ψίχουλα (σ.σ. θα γίνει ο πλέον ακριβοπληρωμένος).

Μέχρι πριν λίγες μέρες αν ρωτούσες τον περίγυρο της Αρτάκης «τι νέα από την ομάδα;» η απάντηση ήταν «δεν κουνιέται φύλλο».

Τελικά σηκώθηκε …ανεμοθύελλα με την καλή έννοια, γιατί στα μάτια των περισσοτέρων ο Βαγιάννης επέλεξε έναν προπονητή που έχει φάει τα γήπεδα με το κουτάλι ...που έλεγε και ο Πέτρος Μίχος ως σχολιαστής κάποτε στην ΕΡΤ.

Η Αρτάκη ή θα πήγαινε σε έναν πιο νέο/εξελίξιμο προπονητή -που μπορεί να ήταν λίρα εκατό-, αλλά χωρίς βαρύ βιογραφικό, ή σε έναν μπαρουτοκαπνισμένο.

Κι ο Βαζάκας, με τα όποια θετικά και αρνητικά του, με τις όποιες εξάρσεις του χαρακτήρα του ή τις «παραξενιές» του, είναι ένας τέτοιος προπονητής. ΕΜΠΕΙΡΟΣ (και κάτι παραπάνω), με πρόσφατη θητεία στην άλλοτε Β' Εθνική, "πανωραφίσιος".

Αλίμονο, δεν λέμε ότι το καλοκαίρι τέτοια εποχή ο ΑΟΝΑ θα ετοιμάζει τη βαλίτσα του για την Super League 2, επειδή έρχεται ο Βαζάκας. Αλλά όπως και να ‘χει, το όνομά του κάνει «γκελ» στον κόσμο και στον μεγάλο στόχο.

Και μπορεί στις δικές μου κούρσες, στην Καλλονή, το «άλογο» να μην είχε καμία αξία, αλλά στην κούρσα της Αρτάκης χρειάζεται ένας καλπασμός, που θα ξαναφτιάξει τη διάθεση του -ξενερωμένου- κοινού και θα σημάνει την αντεπίθεση...

ΥΓ: Η Ακαδημία της Ερέτριας πήρε χθες την πρώτη θέση στον τελικό Κ16 και σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφτηκε την περιοχή (Ερέτρια-Αλιβέρι). Αν ερχόταν χθες και γινόταν σήμερα ο τελικός (αντίστροφα δηλαδή) και έχανε η Ερέτρια (από τον Ελλήσποντο), οι κακές γλώσσες θα έλεγαν ...διάφορα πικρόχολα για τον πρωθυπουργό της χώρας. Εγώ δεν τα υιοθετώ, αλλά ευχήθηκε καλή επιτυχία και στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο Άμπου Ντάμπι, και ο Ναν με τον Βεζένκοφ έβλεπαν το καλάθι σαν δαχτυλίδι από τα 6.75, στους δυο ημιτελικούς.