Ο μαχητής Αμαρυνθιακός, ο πόλεμος ανακοινώσεων, τα γκολ στο 90', ο Γεωργούντζος και η Μαρία

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Ο Αμαρυνθιακός δεν έχει την πολυτέλεια να κλαίει πάνω από το χυμένο γάλα. Ο γέγονε-γέγονε. Το αναφέρω, γιατί χθες σε κάποια "πηγαδάκια" με Αμαρυνθιακούς σχολιάζαμε ότι αν δεν είχε περάσει το γνωστό τσουνάμι από τη Βάθεια, τώρα ο σύλλογος δεν θα ήταν στο +4, αλλά στο +14 (μπορεί και παραπάνω) από τον Πανγυθεατικό, που του …έφεξε.

Και το γκολ του Βελή στο ντέρμπι με την Αρτάκη διατηρεί τον Αμαρυνθιακό ένα σκαλοπάτι πάνω από ...πιθανή χαμένη ισοβαθμία (το Γύθειο είχε φύγει με τυχερή ισοπαλία 1-1 από το …ουδέτερο του Βασιλικού). Η ρεβάνς είναι προγραμματισμένη για τις 6 Απρίλη, αλλά μέχρι τότε μεσολαβούν 5 ματς …χωρίς ανάσα.

Τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ούτε στη Ρόδο το επερχόμενο ματς είναι χαμένο, ούτε στο Ευπάλιο το αμέσως επόμενο είναι κερδισμένο. Το Ευπάλιο του γείτονα (σ.σ. Γυμνό) Ηλία Δήμου που χθες νίκησε τη Μύκονο και άντε τώρα πήγαινε ξεμπέρδεψε!

Επίσης η Ρόδος είναι μια αξιόλογη ομάδα, αλλά ο Αμαρυνθιακός θα ταξιδέψει στο σμαραγδένιο νησί για να βρει «σμαράγδια και ρουμπίνια» που έλεγε ο Ρόκκος τις παλιές καλές εποχές του ελληνικού τραγουδιού.

Και χθες το Πλωμάρι που έπαιζε το τελευταίο του χαρτί, μια χαρά ομάδα μου φάνηκε, ακόμη και στο πρώτο ημίχρονο που δεν είχε την υπεροχή.

Στο β’ ημίχρονο ανέβασε τις γραμμές του και κυνήγησε το γκολ, γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Ή όλα ή τίποτα. Και το έκανε οργανωμένα και με ορθολογικό ποδόσφαιρο. Ηταν λογικό ο Αμαρυνθιακός να κάνει βήματα πίσω και να μαζευτεί. Προσωπικά το φοβήθηκα και έλεγα από μέσα μου με την εικόνα που είχε το ματς ότι θα το "πληρώσει", αλλά ήταν δυνατός, μαχητικός, με σωστές αντιδράσεις στην άμυνα.

Δυστυχώς ο Πέππας τσίμπησε στα «καουμποϊλίκια» αντιπάλων και "έφαγε" μια κόκκινη που αφήνει …ορφανό το κέντρο της άμυνας, γιατί πλην του Τσέλλου δεν υπάρχει άλλος διαθέσιμος καθαρός στόπερ και ο Τσαραντάνης καλείται να ανακατέψει την τράπουλα...   

Το καλό νέο είναι ότι επέστρεψε ο Παναγιώτης Ταυταρίδης, ο οποίος δεν χρειάζεται να αναφέρω πόσο σημαντικός είναι για το πληγωμένο γκρουπ. Όπως κι ο Ανδρέας Αλεξανδρής είναι ένα όπλο στη φαρέτρα.

Η Αρτάκη έφερε 0-0 στο Αίγιο με τον Παναιγιάλειο του Κώστα Φραντζέσκου. Του παίκτη που λάτρεψα όσο κανέναν άλλον τη δεκαετία του ’90 και είχα την τύχη να τον βλέπω από κοντά τόσο στην Τούμπα (σ.σ. όταν δεν ήταν τιμωρημένη), όσο και στα εκτός έδρας, που έλεγα στους γονείς μου ότι πάω στον φούρνο να φέρω ψωμί και με ψάχνανε (δεν υπήρχαν και κινητά) στην Καλαμάτα, στον Πύργο (Πανηλειακός) και στην Πάτρα (Παναχαϊκή). Έπαιζαν και οι τρεις στην Α' Εθνική, τότε.

Η εικόνα του κατάμεστου γηπέδου της Παραλίας στην Καλαμάτα προχθές στο ντέρμπι με τον Πανιώνιο ήταν βγαλμένη απ’ τα παλιά. Μετά από 25 χρόνια η Μαύρη Θύελλα και ο Γεωργούντζος ονειρεύονται ξανά. Τώρα ο Μεσσήνιος δημοσιογράφος, ούτε κουκούλες φοράει, ούτε απειλεί να πηδήξει από το ισόγειο (να αυτοκτονήσει), εξαιτίας της Καλαμάτας που ήταν ποδοσφαιρική τραγωδία τα προηγούμενα χρόνια.

Σαν χθες είναι που ο ΑΟΧ με εκείνο το εμφατικό διπλό μέσα στην Καλαμάτα (εποχή Στούπα-Ταρνανά-Καρυστινού) είχε σπρώξει βαθμολογικά την Καλαμάτα στον γκρεμό του τοπικού. Και ήρθε ο Πρασσάς, έφαγε τα πρώτα χρόνια τα σκ@τ@, αλλά τώρα είναι αγκαλιά με τη Super League. Και η Χαλκίδα αγωνίζεται στο τοπικό. Αυτή είναι η αλήθεια, όσο κι αν πονάει.

Ο Ατρόμητος Βασιλικών θυμάμαι, σε καλές, (αλλά όχι πρωταθληματικές) πορείες του, να υποστηρίζει ότι η άνοδος στην μεγάλη κατηγορία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αν έρθει είναι «καλοδεχούμενη». Καλώς τα δέχθηκε λοιπόν.

Βέβαια, για να επιβιώσεις στη μεγάλη κατηγορία είναι απαραίτητο να έχεις εφόδια και σύμμαχο τη σωστή οργάνωση. Για παράδειγμα, η ΑΕ Καθενών επέστρεψε στη φυσική της έδρα, φέτος, αλλά δεν ήταν προετοιμασμένη για να ανέβει το βουνό.

Τα Βασιλικά αφού είδαν το σπίτι τους να τυλίγεται στις φλόγες από την καταστροφική λαίλαπα στη βόρεια Εύβοια, έκαναν υπομονή, γύρισαν στη βάση τους και έχτισαν ένα σύνολο με στόχο και αριθμούς. Ο Χατζηαθανασίου έκανε χατ τρικ (χθες) και θα πρέπει να ψάξουμε αν άλλος παίκτης σε τοπικό της χώρας έχει «παστελώσει» τόσες πολλές φορές…

Ο Όλυμπος Γυμνού που ήταν ο μεγάλος χαμένος στο ντέρμπι με το Αυλωνάρι (αγωνιστικά, βαθμολογικά και πειθαρχικά) μάζεψε τα κομμάτια του και λύγισε τον αξιόμαχο Μιαούλη, την ώρα που το Αυλωνάρι -που παραμένει λαβωμένο και με απουσίες- δεν μπόρεσε να περάσει με διπλό από το Αφράτι, αλλά εκμεταλλεύτηκε την εντός έδρας ήττα του Μαρμαρίου από τα Στύρα και διατηρήθηκε στην κορυφή.

Ολα είναι ρευστά, γιατί στο κόλπο μπήκαν και τα Στύρα (για τον Ευβοϊκό Αγ. Νικολάου δεν το συζητάμε ότι είναι ισότιμος διεκδικητής) και η βαθμολογία θυμίζει την παρακάτω εικόνα... Στην Εύβοια επειδή είμαστε μεγάλος νομός οι χιλιομετρικές αποστάσεις είναι μεγαλύτερες, αλλά οι βαθμολογικές κρέμονται σε μια κλωστή...

Στην Α’ ΕΠΣΕ, δύσκολα ματς για τον Ταμυναϊκό, την Κάρυστο και τη Χαλκίδα, που είναι ομάδα κορυφής, δεν είναι μόνο τα μεταξύ τους.

Ο Ταμυναϊκός αντίκρισε έναν Κύζικο με διαφορετικό στυλ παιχνιδιού, να κλείνει τους χώρους και να τον απειλεί με μια γκέλα που ενδεχομένως να ισοδυναμούσε (από χθες) με απώλεια της πρωτιάς και του τίτλου!

Αλλά τα φαβορί πολλές φορές όταν πιέζουν ασφυκτικά μια άμυνα θα βρουν τον τρόπο να ξετρυπώσουν το χρυσό γκολ και στο τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου (θυμηθείτε το πρόσφατο ΑΕΚ-Ατρόμητος και το γκολ του Μάνταλου).

Ο Ταμυναϊκός, η Κάρυστος και ο ΑΟ Χαλκίς δεν παίζουν μόνοι τους, χωρίς αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός έχασε από τη Λαμία που έφαγε 7 αντί για 17 στην Τούμπα. Από τον Αύγουστο είχαν να νικήσουν οι Φθιωτοί.

Η Κάρυστος παραδοσιακά φέτος δυσκολεύεται κόντρα στον Σταυρό. Νίκη στον τελικό του Λιγκ Καπ στο φινάλε της παράτασης με αριθμητικό πλεονέκτημα και ισοπαλία στον Σταυρό, η πρώτη για τον ΑΟΚ στη φετινή κούρσα.

Και στην Ερέτρια ο ΑΟΚ είχε προηγηθεί 2-0 και στις δηλώσεις του ο κόουτς Καζακόπουλος ανέφερε ότι δεν του άρεσε το γεγονός ότι η ομάδα του χαλάρωσε.

Δεν ξέρω αν συνέβη κάτι ανάλογο και χθες ή αν είναι καθαρά θέμα αστοχίας, γιατί και τις προάλλες, αλλά και χθες, η Κάρυστος θα μπορούσε να κάνει και το 3-0 και το 4-0 και μετά να σβήσει το ματς. Εχει την ποιότητα. Η Ερέτρια δεν ξαναμπήκε στο ματς, ο Σταυρός το έπραξε και απείλησε εκ νέου.

Την περ. βδομάδα ο κόουτς Καζακόπουλος επανέφερε στο προσκήνιο μια λεκτική επίθεση στον Ντονκόρ από παίκτες της Χαλκίδας στον αγώνα που έγινε στο Στάδιο (αυτό υποστηρίζουν οι Καρυστινοί).

Διαρροή της Χαλκίδας μιλάει για προκλητική στάση του Ντονκόρ στο πρώτο ματς στην Κάρυστο.

Ο Σταυρός έκανε λόγο για "πέσιμο" ανθρώπων της Καρύστου σε αναπληρωματικούς που έκαναν προθέρμανση.

Η Κάρυστος απάντησε υποστηρίζοντας ότι οι παίκτες του Σταυρού έβρισαν την εξέδρα.

Αναφέρομαι στα πολύ πρόσφατα, όπως και η ανακοίνωση του Ολύμπου για το ματς με το Αυλωνάρι ή του Δύστου για το ματς με την Ερέτρια...

Φαύλος κύκλος.

Ο Σύνδεσμος Διαιτητών ζητάει από τους εμπλεκόμενους να ρίξουν τους τόνους, γιατί θα έχουμε χειρότερα με μαθηματική ακρίβεια.

Το ποδόσφαιρο και δη το τοπικό δεν πρέπει να γίνει casus belli.

Είδα ένα απόσπασμα με ένα χέρι στην περιοχή για το οποίο ζητάει πέναλτι ο Δύστος (στο χθεσινό ντέρμπι με την Ερέτρια). Απλωμένο το βλέπω κι εγώ και αποκρούει την μπάλα, μην κοροϊδευόμαστε. 

Τώρα αν το είδε ο διαιτητής, αν δεν το είδε (τι είδε), αν θεώρησε ότι ο παίκτης δεν έχει πρόθεση να παίξει στην μπάλα, αν το θεώρησε ακούσιο, τι να σας πω…

Για το γκολ του Δύστου δεν γνωρίζω, όπως δεν γνωρίζω και για τον γκολ του Ολύμπου στο Αυλωνάρι. Εδώ πέτρα πετάχτηκε και σημάδεψε παίκτη (του Ολύμπου) και στο Αυλωνάρι λένε ότι στην εξέδρα υπήρχαν και φίλοι της ομάδας του Γυμνού. Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Και οι φωνές και ο πόλεμος ανακοινώσεων είναι μέρος του παιχνιδιού όταν ο άλλος νιώθει αδικημένος. Αλλά από την αρχή της σεζόν έχω μια απορία (προφανώς δεν αφορά τον Ολυμπο και τον Δύστο, αλλά όλες τις ομάδες):

Πώς γίνεται όλα τα γκολ που ακυρώνονται (στο 90' ή νωρίτερα) να είναι πεντακάθαρα; Δεν λέω ότι δεν είναι, αλλά ρε φίλε και στατιστικά δεν βγαίνει. Δεν έχω ακούσει ομάδα να λέει "μου ακυρώθηκε σωστά το γκολ".

Και να τα βλέπαμε κιόλας, πάει στο διάολο, οπότε (τουλάχιστον) επιτρέψτε μας να βάζουμε στην κουβέντα και την αμφιβολία.

100 ριπλέι βλέπουμε στα συνδρομητικά και πάλι άκρη δεν μπορούμε να βγάλουμε. Αμφισβητούμε τις γραμμές του VAR και 10 ανθρώπους να ρωτήσεις θα δώσουν 10 διαφορετικές ερμηνείες για την κάθε φάση.

ΥΓ: Για να δείτε τι τραβάω κάθε φορά που παίζει ο ΠΑΟΚ, με την αδερφή μου τη Μαρία, που παριστάνει την αναλύτρια ποδοσφαίρου και με "βομβαρδίζει" με μηνύματα: