Κορυφώνεται η μάχη για την παραμονή, ο Βαλκάνος και η κόντρα των γειτόνων

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Ολοκληρώνονται με ποδόσφαιρο το πρωί της Τρίτης (27/2) οι τελικοί των Λυκείων, έβρεξε κιόλας, βλέπω τα κορίτσια να κάνουν τσουλήθρα στο Στάδιο, χρειάζεται προσοχή.

Πάντως, είναι σωστή η επιλογή τα τρόπαια να κρίνονται στα δυο μεγάλα γήπεδα, το Κανήθου και το Στάδιο και όχι στο ΔΑΚ και το Πάρκο του Λαού που δεν είναι λειτουργικά για ...κοσμοσυρροή.

Ως μαθητής του 6^ου Γυμνασίου Χαλκίδας έβλεπα από την εξέδρα τον τελικό μπάσκετ του σχολείου μου. Μας είχε "σφάξει" η διαιτησία και από τα νεύρα μου κλώτσησα έναν κάδο. Τις επόμενες ώρες «πλακώθηκα» στις βολταρέν, γιατί λίγα 24ωρα αργότερα έπαιζα ματς με την ομάδα ποδοσφαίρου. Από θεατής θα γινόμουν πρωταγωνιστής, καθώς ήμουν και το μεγάλο αστέρι της ομάδας. Δεν είπα ποτέ στον γυμναστή ότι είμαι τραυματίας. Γύρω στο 70’ βγήκαμε στην κόντρα, ο συμπαίκτης μου στον άξονα είχε την κατοχή κι εγώ (αριστερά) έπρεπε να κάνω πιο γρήγορο σπριντ για να υποδεχθώ μπροστά την μπάλα, αλλά με πέρασε στην κούρσα, για τον λόγο ότι κούτσαινα. Με φώναξε ο κόουτς στον πάγκο και με ρώτησε πως γίνεται να τρέχει πιο γρήγορα ο συμπαίκτης μου που κουβαλάει την μπάλα και τότε του αποκάλυψα ότι είμαι τραυματίας (πριν ούτε που το είχε πάρει χαμπάρι, νόμιζε ότι ήμουν εκτός ρυθμού). Έγινα αλλαγή, χάσαμε 4-0. Και γιατί να έλεγα ότι είμαι τραυματίας, εδώ ο Τσιλούλης είπε στον Βόκολο παραμονές του αγώνα με την ΑΕΚ ότι έχει συμφωνήσει με την Ενωση. Με το 1^ο Λύκειο Θεσσαλονίκης, βέβαια, δεν κούτσαινα, αλλά και πάλι χάσαμε 4-0, δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο, τι συγκυρία ήταν αυτή, με το ίδιο σκορ.

Ο ΑΟΧ δεν …κούτσαινε στη Λάμψακο και πέρασε νικηφόρα κόντρα σε έναν Ελλήσποντο που δεν βρήκε λύσεις στην καλή ανασταλτική λειτουργία και τις αλληλοκαλύψεις των Χαλκιδέων που έδειξαν ένα συμπαγές πρόσωπο. Με τις όποιες αδυναμίες στην ανάπτυξη, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τον ΑΟΧ, που κοιμήθηκε πάνω από τη ζώνη και ξύπνησε ...από κάτω (ξανά), μετά τον βαθμό του Μαρμαρίου στη Μακρυκάπα.

Πλησιάζουν τα ματς ΑΟΧ-Δροσιά και Μαρμάρι-Απόλλων. Πως τα κατάφερε η ομάδα της Ερέτριας να παίζει με τη «φωτιά», δεν ξέρω. Αν ηττηθεί στη νότια Εύβοια θα δει την πλάτη της ομάδας του Ηλία Οικονομίδη. Κι ακολουθεί η κόντρα με την πρώην ομάδα του Κιαπέκου, τον Σταυρό.

Ο ΑΟΧ περιμένει τον ΑΠΚΟ Δροσιάς, που μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια στον τελευταίο αγώνα με την Αιδηψό και πήρε βαθιά ανάσα (στο μεταξύ στη Δροσιά προχθές πρέπει να μετακόμισε η μισή Χαλκίδα για να δει το ματς).

Ο ΑΠΚΟ είχε πολύ καλές μεταβάσεις στο ξεκίνημα των δυο ημιχρόνων. Η Αιδηψός προσπάθησε με σετ παιχνίδι να σπάσει την άμυνα του ΑΠΚΟ, ωστόσο δεν είχε καλά τελειώματα. Πάντως, είναι χαρακτηριστική η ατάκα του μέλους του ΔΣ της Δροσιάς, του Νίκου Τσαμήτα, ότι «η πορεία της Αιδηψού μόνο τυχαία δεν είναι» και πραγματικά φαινόταν ότι είναι ένα πολύ δουλεμένο γκρουπ. Ειδική αναφορά στους "βόρειους" έκανε και ο νέος «παλιός» προπονητής της Μακρυκάπας Βαγγέλης Ζέρβας, ο οποίος θεωρεί ότι το εντός έδρας ματς με την Αιδηψό είναι άκρως επικίνδυνο και κομβικό, ώστε να μην μπλέξουν οι «Λύκοι» σε δυσάρεστα σενάρια. 

Στην Αιδηψό πάει ο ΑΟΧ σε δυο εβδομάδες, την ίδια στιγμή που το Μαρμάρι θα διασταυρώνει τα ξίφη του με την πιο …άνετη Κάρυστο, μετά τη μεγάλη νίκη παραμονής ...βγαλμένη από ταινία θρίλερ κόντρα στην «Μπάρτσα» (ο Μπάμπης Κουσκούτης διαμαρτύρεται ότι οι γηπεδούχο μετά το 0-1 δημιούργησαν πολεμικό κλίμα και ζητάει από την ΕΠΣΕ την παρουσία παρατηρητών σε όλα τα ματς στην τελική ευθεία).

Όταν ο ΑΟΧ θα βγει στα «πιτς» με τα δυο κολλητά «τρίποντα» (με Ηρακλή και Λουκίσια), το Μαρμάρι θα συνεχίσει να παίζει στα …κόκκινα, με Ιστιαία εντός και Προποντίδα εκτός και ψάχνει την υπέρβαση.

Η Ερέτρια έχει να πάει και στο Μαντούδι και στην Λάμψακο, δεν το λες βατό το πρόγραμμά της και αυτές οι τρεις ομάδες (ΑΟΧ, Μαρμάρι, Ερέτρια), ίσως κι ο Ελλήσποντος (αν δεν προσέξει και δώσει δικαιώματα) ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί, εκτός αν οι …πιο πάνω κάψουν όλα τα κανονάκια τους, που δεν το νομίζω.

Η προσοχή εστιάζεται στην ουρά …από τη στιγμή που ξέφυγε ο Αμαρυνθιακός από τον Ταμυναϊκό. Την ερχόμενη σεζόν μπορεί να αλλάξει το …τροπάριο και να δούμε ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα στην κορυφή. Αν τα καταφέρει η Χαλκίδα, ο Δημήτρης Δούκας (φωτό πάνω) ισχυρίζεται ότι «έρχεται η οργή του ΑΟΧ» (το θέμα είναι πότε έρχεται), ο νέος πρόεδρος της Καρύστου Παύλος Αλεξανδρής έχει μεγάλες βλέψεις για τα «δελφίνια», ο Καντζούρας στο Μαντούδι είναι αποφασισμένος για ψηλά …σαν τον Γιαννακόπουλο (στο τέλος θα φέρει και τον Λεσόρ για στόπερ), ο Ταμυναϊκός είναι ο …Ταμυναϊκός (έχει σημασία αν κρατήσει τον κορμό του), οι Μακρυκαπιώτες θέλουν να ξαναζήσουν …μέρες πρωταθλητισμού, επιστρέφει κι ο Λήλας που έχει βαριά φανέλα, ενώ η Προποντίδα είναι μαγαζί-γωνία.

Ο Αμαρυνθιακός θα …φύγει από την κατηγορία μέσω μπαράζ (έτσι λέω εγώ), η Αρτάκη βρίσκεται στο «μεταίχμιο» της Γ’ Εθνικής και της Super League 2. Ο Ηρακλής Ψαχνών βάσει δεδομένων θ' αργήσει να γυρίσει, εκτός αν βγάλει λαγούς από το καπέλο και σκεφτεί κάτι ...ξεχωριστό το ποδοσφαιρικό μυαλό του Στούπα (εφόσον θελήσει να αναμειχθεί, γιατί δεν βλέπω να υπάρχει κάποιος άλλος ποδοσφαιράνθρωπος στην περιοχή, για να ξυπνήσει τον γίγαντα).

Στον Βαλκάνο (φωτό πάνω) αξίζουν πολλά μπράβο, τόσο για την πορεία του Αμαρυνθιακού (τι άλλο να έκανε, σπαθιά να καταπιεί;), όσο και για το γεγονός ότι παρέμεινε πιστός «στρατιώτης» της ομάδας, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, μολονότι το «διαζύγιο» ήταν προδιαγεγραμμένο και γνώριζε ότι το επιτελείο του Σουλάκου έχει βγει στην προπονητική αγορά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι στη θέση του Βαλκάνου θα δήλωναν παραίτηση με τις πρώτες διαρροές. Δεν ξέρω αν ο ίδιος πίστευε ότι θα αντιστρέψει το κλίμα στο 90’, αλλά όπως και να ‘χει, φεύγει πρωταθλητής και με το κεφάλι ψηλά. Από ‘κει και πέρα, αυτό στο οποίο συμφωνούμε όλοι, είναι ότι κάθε απόφαση που λαμβάνει μια διοίκηση είναι με γνώμονα το καλό της ομάδας, είτε αρέσει, είτε όχι (θα προκύψουν και υποστηρικτές και επικριτές). Το ίδιο ισχύει και για την αλλαγή στη Μακρυκάπα (Ζέρβας αντί Βογιατζή).

Προφανώς ο Αμαρυνθιακός ήταν καλύτερος του Απόλλωνα Ερέτριας (και) με κλασικές φάσεις που δεν αξιοποίησε. Η Ερέτρια μια φάση είχε με τον Δ. Τσούτση (σ.σ. στη συνέχεια κάνει ένα …καρατερίστικο φάουλ στον Βεσέλι) και μια αντεπίθεση με προϋποθέσεις του Τσούμαρη που δεν απείλησε. Ο Αμαρυνθιακός μέσα από την διαδικτυακή πλατφόρμα του, προσφέρει στο πιάτο την εικόνα ενός ματς, χωρίς να αποκρύψει το παραμικρό κι αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε στους συντελεστές του “Αμαρυνθιακός TV”.

Το γκολ που πιστώνεται στον Μήτρου, είναι μια άκρως αμφιλεγόμενη φάση που θα δυσκόλευε …μέχρι και το Goal Line Technology. O Απόλλων έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί εάν η μπάλα πέρασε ή όχι τη γραμμή. Ο βοηθός Πασχαλίδης απεφάνθη ότι πέρασε. Οι της Ερέτριας υποστηρίζουν -επιπλέον- ότι ο βοηθός δεν φαίνεται στο πλάνο κι αναρωτιούνται γιατί έδωσε την αμφιβολία στην Αμάρυνθο. Κι έτσι φτάσαμε στο ...τρίτο ημίχρονο και στην κόντρα ανάμεσα στους δυο γείτονες.