Η Αρτάκη τέλειωσε τη δουλειά και ο αγαπημένος μήνας του ΑΟ Χαλκίς

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Η Αρτάκη στην Κοιλάδα Αργολίδας τέλειωσε τη δουλειά που ξεκίνησε το περ. καλοκαίρι με την έναρξη της προετοιμασίας του elite ρόστερ όπως το χαρακτήρισε κι ο Γιάννης Σίμωσης στη συνέντευξη που παραχώρησε στην έντυπη "Γνώμη" που κυκλοφόρησε εκτάκτως σήμερα Πέμπτη (1/6) σε όλα τα περίπτερα. Ο Γιάννης επέστρεψε από την Αυστραλία και μίλησε για όλους και για όλα.

Για την Αρτάκη απομένει ένα παιχνίδι στην Κόρινθο του Αλέξη Κούγια, ο οποίος θα έχει περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί με την «Μπάρτσα» (σ.σ. άνοιξε και ο Ισθμός) μετά το ναυάγιο με τον Ηρακλή που τον κατατρέχει η μοίρα περισσότερο και από τη Χαλκίδα. 

Επίσης θα φύγουμε καμιά μέρα ξαφνικά από αυτόν τον μάταιο κόσμο και δεν θα έχουμε λύσει την απορία πώς αυτός ο άνθρωπος, ο Κούγιας, σταματάει του ρολογιού τους δείκτες και μηδενίζει τα χιλιόμετρα.

Η Αρτάκη προφανώς θέλει να διατηρήσει το αήττητο, αλλά θεωρητικά το ματς της Κορίνθου είναι και το πιο δύσκολο παιχνίδι των μπαράζ. Μάλιστα, η Κόρινθος με νίκη αγκαλιάζει αυτή την πρώτη θέση, εκμεταλλευόμενη το ρεπό του ΑΟΝΑ την τελευταία αγωνιστική, ο οποίος τα κατάφερε γιατί δεν παρέκκλινε από τις βασικές ποδοσφαιρικές του αρχές.

Ήταν μια ομάδα που έβγαλε ένταση, σιγουριά, είχε στόχευση στο παιχνίδι της, έπαιξε συνδυαστικό ποδόσφαιρο, ο Καρβέλης προσπάθησε να κρατήσει σε εγρήγορση όλους τους παίκτες, μολονότι οι γρήγορες αλλαγές στον αγώνα με τον Ελλοπιακό μας δημιούργησαν απορίες, αλλά προφανώς ο προπονητής ξέρει καλύτερα. Ο Λουτσέσκου θα έλεγε "για μένα δεν έγιναν αλλαγές", ακόμη περιμένουμε να βάλει νωρίτερα τον Τζίμα αντί του Μπράντον στον τελικό Κυπέλλου. Ηταν μια δύσκολη χρόνια για την Αρτάκη και το «πρέπει» της νίκης απαιτούσε την κατάλληλη διαχείριση και την σωστή κατανομή δυνάμεων.

Η Αρτάκη πέρσι μπερδεύτηκε, μέτρησε λάθος τις δυνάμεις της, αποκοιμήθηκε, είδε τον κίνδυνο να έρχεται, αλλά δεν έδειξε αντανακλαστικά. Και με το «καλημέρα» φέτος έμοιαζε ...ζαλισμένη από το περσινό ναυάγιο. Η ...γκάφα στο Κύπελλο Ελλάδας πλήγωσε ανεπανόρθωτα το γόητρό της κι έβγαλε στην επιφάνεια ...παθογένειες και τάσεις αυτοκαταστροφής του παρελθόντος.

Μοναδικό αντίδοτο για την επούλωση του τραύματος ήταν να πατήσει το γκάζι και μολονότι ...φρέναρε από τον Ταμυναϊκό στην πρεμιέρα, κάθε μέρα γινόταν ολοένα και καλύτερη με αποκορύφωμα τα δύο τρίποντα με τον Αμαρυνθιακό. Και τέτοια παιχνίδια, δεν τα παίζεις, τα κερδίζεις, ρωτήστε και τη Σεβίλλη που έχει 7/7 σε τελικούς Europa League. 

Η επόμενη μέρα δεν είναι εύκολη σε όμιλο των 18 ομάδων όπου θα πέσουν οι 7. Η Αρτάκη φαντάζομαι θα κρατήσει ένα μεγάλο κομμάτι του φετινού ρόστερ, θα προχωρήσει και σε 4-5 μεταγραφές, συν την προσθήκη των νεαρών παικτών (Κ20) που η παρουσία τους είναι υποχρεωτική. Αν αυτά τα παιδιά καταφέρουν να μπουν και στην εξίσωση, ακόμη καλύτερα.

Δεν γνωρίζω ποιο είναι το ταβάνι της Αρτάκης, αυτό που γνωρίζω είναι ότι πρόεδρος Βαγιάννης έχει όνειρα που αγγίζουν και τη Super League 2. Αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να συνωμοτήσει και το ποδοσφαιρικό σύμπαν.

Βίοι αντίθετοι για τον ΑΟ Χαλκίς, με την τελευταία ανακοίνωση στο facebook να ...χρονολογείται στις 7 Απριλίου (!), όπου ο σύλλογος μας ενημέρωνε ότι την επόμενη μέρα οι «κυανόμαυροι» θα έπαιζαν με τον Διγενή Νεοχωρίου στο γήπεδο Αρτάκης και όχι στο Στάδιο Χαλκίδας.

Και το αναφέρω γιατί μπήκα στο προφίλ του συλλόγου, καθώς από μέρα σε μέρα περιμένουμε την ανακοίνωση για την γενική συνέλευση η οποία εκτός απροόπτου θα έχει και εκλογικό χαρακτήρα. Ο Ιούνιος είναι ο αγαπημένος μήνας του ΑΟΧ, γιατί αν είσαι Χαλκίδα ξέρεις να ανεβάζεις τη θερμοκρασία κατακόρυφα.

Η Φαίη Φρατζεσκάκη δεν έχει κάνει κάποια δημόσια τοποθέτηση, η λογική λέει ότι δύσκολα θα συνεχίσει, άρα θα παραιτηθεί το νυν συμβούλιο. Αυτό που δεν μπορώ να προβλέψω είναι τη διάδοχη κατάσταση. Αν δεν γίνει κάποιο θαύμα, ενδεχομένως η μόνη λύση είναι να υπάρξει πάλι από την αρχή μια σύμπραξη ανθρώπων, που θα δημιουργήσουν ένα γκρουπ με χαμηλές προσδοκίες μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες, για να κάνει ξανά ο ΑΟΧ όνειρα. Μέχρι τότε, καλό είναι οι κριτικές στα καφενεία να δώσουν τη θέση τους στην στήριξη σε μια κοινή προσπάθεια που στόχο θα έχει την ανοικοδόμηση και όχι τον πρωταθλητισμό που θα στηρίζεται σε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.