Η αύρα του γηπέδου των Ψαχνών, η πίστωση χρόνου και η μάχη κορυφής στη Β' ΕΠΣΕ

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Οι περισσότερες ομάδες αναζητούν το χρόνο τους για να δέσουν και να γίνουν αποτελεσματικές. Και η εξέλιξη θα έρθει υποχρεωτικά μέσα από τους επίσημους αγώνες, ακόμη κι αν χρειαστεί να πετάξουν ευκαιρίες, που, όμως, απαγορεύεται να προκαλέσουν τριγμούς, ρίχνοντας νερό στον μύλο της «προπονητοφαγίας».

Έχουμε φτάσει σε σημείο να γνωρίζει την ήττα ένας σύλλογος στο τοπικό ποδόσφαιρο και να στήνονται ...λαϊκά δικαστήρια. Μ’ αυτή τη λογική θα έπρεπε φέτος ο Κλοπ να μπει στο «Kop» του Άνφιλντ και να αυτομαστιγώνεται.

Η Κάρυστος του Κιαπέκου (φωτό κάτω) που έχει φόρμα Τσέλσι κι όχι Λίβερπουλ ...επαναπαύτηκε στην Ερέτρια, στο 1-3 πίστεψε ότι έσβησε το ματς και ισοφαρίστηκε σε 3-3, ενώ θα μπορούσε να χάσει 4-3, με μια επίμαχη φάση που στην εποχή του VAR, o ρέφερι δεν ξέρω αν θα το καταλόγιζε, αλλά σίγουρα θα πήγανε μια βόλτα μέχρι το μόνιτορ.

Το Μαντούδι χωρίς να το καταλάβει δέχθηκε 5 γκολ στην έδρα του από τη Μακρυκάπα, χάρη στην αποτελεσματικότητα του Μήτρου, αλλά και στο μη καθαρό μυαλό στις επαφές στην άμυνα και στις εκτελέσεις στην αντίπαλη περιοχή. Χθες, τόσο το Μαντούδι, όσο και η Κάρυστος έφυγαν με διπλά από Νεοχώρι και Λουκίσια, αντίστοιχα, κόντρα σε δύο σύνολα που ο δρόμος τους είναι στρωμένος με αγκάθια και δυσκολίες.

Τα Αλάτσατα δεν θα τα βάψουν μαύρα επειδή ηττήθηκαν από την ισχυρή Αρτάκη, με τον Ακριτίδη (φωτό πάνω) να έχει εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ομάδας του, εκτιμώντας ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ της. Τα Αλάτσατα είναι ένα γκρουπ που δεν παίζει αντιποδόσφαιρο και με σκοπιμότητα, ακόμη κι αν χρειαστεί να «τσαλακωθεί», αλλά έχει σύμμαχο την επιμονή και την υπομονή.

Το ίδιο ισχύει και για τον Ηρακλή Ψαχνών που είναι ο ορισμός της καινούργιας ομάδας.

Στον αγώνα με τον Ελλήσποντο ο Ηρακλής έβγαλε σκληράδα και μαχητικότητα, είναι στοιχεία που θα χρειαστεί να βάλει ασπίδα μπροστά στο σώμα του για να ανασάνει βαθμολογικά και να μην χρειαστεί να πετάγεται στον ύπνο του από εφιάλτες. Ο Ηρακλής προσέγγισε με σωστό τρόπο τον αγώνα του Σαββάτου, κατάφερε να ανεβάσει τις γραμμές του και να φτάσει με αξιώσεις στην περιοχή του Ελλήσποντου, ενώ στο β’ ημίχρονο που οι Λαμψακιώτες είχαν την κατοχή, ο Ηρακλής έτρεξε στο ανοιχτό γήπεδο σε ένα χρονικό σημείο που νόμιζες ότι θα λυγίσει.

Για τον Ηρακλή η νίκη ήταν μονόδρομος γιατί ακολουθούν τα ματς με Ταμυναϊκό και Αρτάκη όπου οι πράσινοι ξεκάθαρα δεν έχουν τον πρώτο λόγο.

Ο Ελλήσποντος στερήθηκε τις ατομικές ενέργειες ποδοσφαιριστών που αρέσκονται στο «ένας εναντίον ενός», αλλά στη μεγάλη εικόνα, την ομάδα της Λαμψάκου δεν τη φοβάσαι, διότι βαδίζει με μέτρο, χαμηλούς τόνους, ξέρει τι ζητάει από τον εαυτό της και δεν συμπεριφέρεται με αλαζονεία και υπερβολές. Και σε βάθος χρόνου θα δικαιωθεί.

Ο Ηρακλής παρουσιάστηκε οργανωμένος, αλλά και ενισχυμένος με παιδιά που έχουν διανύσει χιλιόμετρα στα γήπεδα (Γκούρλας, Γκάβαλης, Λάμπρος Καρλατήρας, Νικολακάκης, κ.α./ο Παπίλας είχε έρθει από την αρχή). Οι Μακρής, Λιάσκος, Ζωγάκης που έχουν φορέσει και τη φανέλα του ΑΟΧ είναι παιδιά που διαθέτουν τα φόντα να προσφέρουν, ενώ και η ενεργοποίηση-επιστροφή του Μάριου Σέγκου (φωτό κάτω) στον σύλλογο σε ένα ρόλο συμβουλευτικό θα έχει θετικό αντίκτυπο.

Ο Ηρακλής χρειάστηκε να παλέψει με τους δαίμονές του, αποφάσισε να ξαναγυρίσει στον ποδοσφαιρικό χάρτη με κάθε τίμημα, γιατί –το ‘χουμε ξαναγράψει- δεν γίνεται ποδόσφαιρο χωρίς Ηρακλή.

Οι Ψαχνιώτες πριν καλά-καλά καταλάβουν που ...πατάνε και που βρίσκονται είδαν τον πρόεδρο Ιωάννη Μπισμπικόπουλο να κουνάει μαντήλι και λίγο διάστημα αργότερα, στην αλυσίδα προστέθηκε και ο κρίκος της λύσης της συνεργασίας με τον Παναγιώτη Τοκπασίδη, απόφαση την οποία κατακρίναμε, γιατί και ο πρόεδρος των προπονητών Εύβοιας πήρε ένα μεγάλο ρίσκο, που άλλος στη θέση του μπορεί ούτε καν να συζητούσε.

Περνώντας την κεντρική πύλη στο γήπεδο των Ψαχνών, οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε και …σου θυμίζουνε τα περασμένα.

Σ’ αυτό το γήπεδο "προσκύνησαν" Ολυμπιακός Βόλου, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, κ.α.

«Το γκολ για την ομάδα μας, ο Ολιβιέ…» σε ένα μικρόφωνο, πίσω από τα κάγκελα, που δεν έβλεπες καν ποιος σκόραρε ήταν το ...παρασύνθημα για να σηκωθεί μια εξέδρα στο πόδι και η λέξη «Μπουμαααααάλ» να διασχίσει τον αέρα, την ώρα που η διασκευή «είμαι μια χαρά, στα καλύτερά μου» του Τσαλίκη έμοιαζε με ...σκληρό ροκ.

Πλέον, τίποτα δεν θυμίζει το λαμπερό παρελθόν, ούτε έχει εφευρεθεί το κουμπί που θα το πατήσεις και θα ξαναφέρεις πίσω το "χθες". Αλλά η ιστορία και η βαριά φανέλα αποτελούν οδηγό επιβίωσης.

Άλλωστε, στην τωρινή εποχή των «ισχνών αγελάδων» για τον «ΗΡΑ» ο πρότερος βίος αποτέλεσε το διαβατήριο κάποιων παιδιών, για να περάσουν τα πράσινα σύνορα, χωρίς καν στην κορυφή της κουβέντας να «σκαρφαλώσουν» τα οικονομικά ανταλλάγματα.

Ο Ηρακλής προκάλεσε τη μεταγραφική του μοίρα, ωστόσο έκανε μια μίνι ρελάνς και μοιάζει περισσότερο θωρακισμένος και ασφαλής. Θα έρθουν και απογεύματα που θα στραβώσει η δουλειά.

Όμως, όσα μποφόρ κι αν σηκώθηκαν στα Ψαχνά, όσο κι αν φουρτούνιασε η θάλασσα, πάντα στην ατμόσφαιρα θα φυσάει ένα αεράκι δυναμικής, αυτή η αύρα στο «ναό».   

Κάπου πήρε το μάτι μου ότι το επερχόμενο ματς στην Τρίπολη είναι κόμβος για την ΑΕΚ. Κόμβος ήταν και για τον Ταμυναϊκό ο Σταυρός και οι Αλιβεριώτες πήραν τη στροφή με επιτυχία. Η ήττα της ομάδας του Άγγελου Βογιατζή δεν αλλοιώνει την εικόνα που έχουμε αποκομίσει για τους «νεοφώτιστους» που παραμένουν μια αξιόπιστη ομάδα.

Στον αντίποδα, ο Ταμυναϊκός "χτύπησε" τον αντίπαλο στη γρήγορη μετάβαση, γιατί αυτόν τον τρόπο έχουν αφομοιώσει τα παιδιά του από τον πρωτομάστορα Βαγγέλη Ντόβολη (φωτό πάνω).

Ομάδα του προπονητή του, Γιώργου Λάμπρου, είναι κι ο ΑΠΚΟ Δροσιάς που κουβαλάει μετά από χρόνια μια ηρεμία, ενώ η Αιδηψός μολονότι έχασε τον «Τσούξον» Γιάννη Κυριακού (πήγε στον ΑΟΧ) και δεν είχε στη διάθεσή της την αιχμή του δόρατος Ιντ. Μπιμπάι, παραμένει μαχητική.

Ο παραλληλισμός της Μακρυκάπας με τον Παναθηναϊκό στο αγωνιστικό κείμενο του Σαββάτου αφορούσε περισσότερο την έκταση του σκορ και λιγότερο τις βλέψεις των δυο ομάδων. Αν ο ΑΟΜ μετατρέψει το 3Χ3 σε ...10Χ10 θα βάλουμε την κουβέντα σε διαφορετική βάση. Όπως και να 'χει, όμως, ο Ζέρβας (φωτό πάνω) έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα καλοδουλεμένο σύνολο με ...ευκολία στο γκολ. Και για να έρθει ένα γκολ πρέπει να δημιουργήσεις και τις συνθήκες (βλέπε Μπερνάρ-Παλάσιος στο πρώτο γκολ του «τριφυλλιού» στο Βόλο). Έχω αποδεχτεί το «πάσα-πάσα» του Ραζβάν για να σπάσει την πίεση, αλλά με μηδέν τελικές, με την μπάλα στα πόδια και τον αντίπαλο στο 1/3 στο τελευταίο ημίωρο, έχω θέμα.

Ο Αμαρυνθιακός και η Αρτάκη διαθέτουν «βαρύ οπλισμό»... Αν υπήρχε αντιτρομοκρατική στο ποδόσφαιρο, θα είχαμε συλλήψεις. Τα παιχνίδια τους το Σαββατοκύριακο με Αυλωνάρι και Αλάτσατα ήταν σαν να μπήκαν σε φωτοτυπικό μηχάνημα (3-0, με γκολ καρμπόν, στα ίδια λεπτά).

Ο Βούρκος είναι δημοτικός, αλλά η Προποντίδα είναι άρρηκτα συνδεμένη με το συγκεκριμένο χώρο και -πρέπει να- έχει λόγο, ειδικότερα όταν προκαλούνται φθορές και ...ριφιφί και εξοργίζουν τον Κουσκούτη (φωτό πάνω).

Ούτε παγοδρόμιο, ούτε ποδηλατοδρόμιο, ούτε πάρκο αναψυχής είναι. Αγωνιστικά η «Μπάρτσα» βαδίζει βάσει σχεδιασμού. Δεν ξέρω σε τι βαθμό αποδέχεται τον τίτλο του φαβορί στον νότιο όμιλο της Β' ΕΠΣΕ, αλλά οι πιθανότητες του χρόνου να ξαναγίνει κάτοικος στα μεγάλα σαλόνια είναι αυξημένες, στηρίζοντας το πρότζεκτ με νέα παιδιά από τα σπλάχνα της.  

Μια άλλη ομάδα της Χαλκίδας, ο Κεραυνός μοιράζεται το «ρετιρέ» με την Προποντίδα. Απλά, σεβασμός στον πρόεδρο Ζήση Μαζαρακίδη (στη φωτό πάνω αριστερά), έναν ρομαντικό μαχητή του ποδοσφαίρου.

Για τον Ερμήλιο δεν είναι αυτοσκοπός η άνοδος σε καμιά περίπτωση, αλλά εμφανίζει μια δυναμική που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, συνεχίζοντας και στον θεσμό του Κυπέλλου, αποκλείοντας -σε νοκ άουτ ματς- την Ερέτρια.

Όλυμπος Γυμνού, Λήλας Βασιλικού και Καλοχώρι/Παντείχι βρίσκονται σε μια μεταβατική εποχή.

Στον 1ο όμιλο η μάχη θα είναι σκληρή... Παντριαδικός (ο Καραντάκης/φωτό πάνω παραμένει πολυτέλεια για την κατηγορία και έχει κέφια), ΑΕ Χαλκίδας, Ιστιαία, θα κονταροχτυπηθούν.

Το κλισέ σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι θα ξεπροβάλλει όποιος κάνει τα λιγότερα λάθη και αποφύγει τις περισσότερες παγίδες. Από κοντά και η ΑΕ Καθενών, ένα γκρουπ που διψάει για το ...κάτι παραπάνω. Και στην τελική δεν είναι όλα τα όνειρα απαγορευμένα.

ΥΓ1: Στο Μονόδρυ η τοπική ομάδα δεν αγωνίστηκε (3-0 α.α. με την Αυλίδα) και τεχνικό τιμ, διοίκηση και παίκτες πέρασαν ένα ξέγνοιαστο απόγευμα. Αν και η λέξη άγχος δεν υπάρχει στο "ρεπερτόριο", καθώς στην περιοχή χαίρονται το ποδόσφαιρο και μετά από νίκες και μετά από ήττες. Έχουν πιάσει το νόημα της στρογγυλής θεάς και απολαμβάνουν την πρόσφατη επιτυχία της ανόδου στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία του νομού με το χωριό να βοηθάει έμπρακτα. Κι όπως είπαν κάποτε και οι θρυλικές Τρύπες "δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας".

ΥΓ2: Θα διεξαχθεί καμιά μέρα η Γ' ΕΠΣΕ υπό φυσιολογικές συνθήκες και δεν θα το πιστεύουμε, δεν θα ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε από τη συγκίνηση. Το μόνο που δεν έχουμε δει είναι να σφυρίξει ο διαιτητής τη σέντρα σε ματς και στο ημίχρονο, το παιχνίδι να αναβληθεί για την επόμενη εβδομάδα.