Η Χαλκίδα ποτέ δεν πεθαίνει...

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Η νίκη της Χαλκίδας στην Αμάρυνθο δεν ισοδυναμεί με ένα απλό τρίποντο, τα οφέλη είναι περισσότερα. Η αιφνίδια απομάκρυνση του Παναγιώτη Τοκπασίδη, οι τραυματισμοί-απουσίες βασικών παικτών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δημιούργησαν μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη στο στρατόπεδο του ΑΟΧ, που στριμώχτηκε στα σχοινιά από τον Αμαρυνθιακό.

Στους αγώνες μποξ οι δάσκαλοι φωνάζουν στον αθλητή τους «φύγε από τα σχοινιά» (το έχω δει και σε ταινία αυτό) και ο ΑΟΧ όχι μόνο κινήθηκε στις πλευρές, αλλά βρήκε και …ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι σημάδεψαν σωστά τη στιγμή που ο «εχθρός» κρατούσε το μομέντουμ της μάχης.

Η κατάκτηση των τριών βαθμών, μετά την μπόρα, φέρνει γαλήνη, ηρεμία, ψυχολογία, πίστη και αυτοπεποίθηση.

Ο Αμαρυνθιακός περίμενε στη γωνία, όπως το τσιτάχ το θήραμά του για να του δώσει ακόμη ένα χτύπημα.

Το μάτι της Χαλκίδας γυάλιζε και οι κραυγές στους πανηγυρισμούς, αλλά και η ένταση και ο θυμός που αποτυπώθηκε στα πρόσωπα των παικτών μετά (και) τα δύο γκολ ήταν μια υπενθύμιση ότι η Χαλκίδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Ο Νίκος Ζαχαριάς και ο Κώστας Σπανός είναι δυο παιδιά που με τον ερχομό τους έδωσαν αέρα φαβορί στον ΑΟΧ, πέρα από τη φανέλα και την ιστορία που επικαλέστηκε ο Τοκπασίδης ως προπονητής της ομάδας στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου. Εκεί που όλα έμοιαζαν παραδεισένια και ξαφνικά ξέσπασε η κόλαση.

Την αντίθετη διαδρομή κόλαση-παράδεισος έκανε ο ΑΟΧ στη Βάθεια. Ο Ζαχαριάς έστειλε την μπάλα στις αράχνες και ο Σπανός την κάρφωσε στα δίχτυα με ασύλληπτο σουτ.

Νωρίτερα, ο Γιώργος Φαλαγγίτης απέδειξε ότι είναι ένας σπουδαίος γκολκίπερ, με όλη τη σημασία της φράσης.

Κι επειδή οι ομάδες χτίζονται από το «1», η επιλογή Καρλατήρα κάτω από τα δοκάρια εξελίσσεται –ίσως- στην κορυφαία κίνηση στη μεταγραφική αγορά του καλοκαιριού.

Στην 11αδα του ΑΟΧ επέστρεψε ο Μαστροκώστας, με τους Σπανό και Λούκα στις πτέρυγες και τον Ζαχαριά σε ρόλο επιτελικού.

Οι Χαλιώτης και Σπυράκης στα χαφ, στόπερ οι Τζάβρας και Γεωργίου, δεξιά ο Ζουλιώτης και αριστερά ο νεαρός Ι.Κ. Τσολάκος που είναι ένας τίμιος ποδοσφαιριστής.

Στον Αμαρυνθιακό τα κενά τον Π.Λ. Σκριβάνου και Α. Μυρτέζα ήταν σημαντικά. Ο Σπύρος Κιμουλιάτης αγωνίστηκε στην κορυφή, επιτελικός ο Π.Δ. Σκριβάνος, ο οποίος ήταν ο κινητήριος μοχλός και μόνιμος κίνδυνος όταν έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του και εξτρέμ οι δύο Τσούτσηδες (Παναγιώτης και Δημήτρης), οι οποίοι ήταν πολύ δραστήριοι και ανακάτεψαν την άμυνα του ΑΟΧ.

Ο τραυματισμός του Σελίμ Μυρτέζα ήρθε να προστεθεί στη γκίνια του Αμαρυνθιακού, με τον Πετράκη να γίνεται δίδυμο με τον Ρεπετσά, τον Δημήτρη Τσούτση να γυρίζει στη θέση του δεξιού μπακ, τον Αλεξανδρή να τοποθετεί τον Παναγιώτη Τσούτση στην κορυφή για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά του στην πλάτη του ΑΟΧ, δεξιά πήγε ο Σκριβάνος και αριστερά συνέχισε ο Κιμουλιάτης, με τους πρωταγωνιστές της επίθεσης να αλλάζουν θέσεις.

Τις δύο μεγαλύτερες φάσεις μέχρι που σκόραρε ο ΑΟΧ τις δημιούργησε ο Αμαρυνθιακός με τον Παναγιώτη Σκριβάνο του Δημήτρη.

Στην πρώτη, βγήκε σε μοναδικό τετ α τετ με τον Φαλαγγίτη, προτίμησε να μην τον πλασάρει χαμηλά και σκέφτηκε σκαφτή λόμπα, την οποία μυρίστηκε ο «Φάλα», άπλωσε τα χέρια του και μπλόκαρε την μπάλα. 

Αν σκόραρε ο «Σκρίβα» στο 45’, στο β’ ημίχρονο ο ΑΟΧ θα ήταν υποχρεωμένος να σηκώσει «Γολγοθά».

Το 0-0 παρέμεινε και πέντε λεπτά μετά τη σέντρα του β’ ημιχρόνου ξανά ο Φαλαγγίτης, με απόκρουση …αλά Σα (συνηθισμένος σε παρόμοιες, ο πρώην γκολκίπερ του Ολυμπιακού) άφησε "σύξυλο" τον Σκριβάνο, που κρατούσε το κεφάλι του.

Ο Αμαρυνθιακός είχε ακόμη 2-3 αξιόλογα σουτ που …ανέβασαν τον αριθμό των τελικών, αλλά κυνικός έγινε ο ΑΟΧ χάρις στην ποιότητα και την εκτελεστική δεινότητα των Σπανού και Ζαχαριά.

Ο Σπανός όταν βρεθεί στη μέρα του είναι ικανός για όλα, ο Ζαχαριάς είναι ένα παιδί που έχει κάνει πρωταθλητισμό και στη Βόρεια Ελλάδα όπου σπούδασε, μέχρι να επιστρέψει για λογαριασμό του Ταμυναϊκού πριν τρία χρόνια και να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της ομάδας του Αλιβερίου (σ.σ. στα μισά είχε αποχωρήσει ο Γιάννης Σίμωσης και του …άφησε ελεύθερο πεδίο). Και δεν είναι κλασικός φορ, κινείται περισσότερο περιφερειακά. Χθες και ο Σπανός και ο Ζαχαριάς και ο Μαστροκώστας κινήθηκαν γρήγορα στο ανοιχτό γήπεδο και όταν ανάψει τη μηχανή και ο τρίτος ο ΑΟΧ θα ξεκλειδώνει νομοτελειακά πιο εύκολα τις νίκες.

Κανένας δεν περισσεύει και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάκτηση του τίτλου είναι το εισιτήριο που θα ανοίξουν οι πύλες των μπαράζ και η έξτρα ενίσχυση είναι αναγκαία.   

Στη Βάθεια η ατμόσφαιρα ήταν γηπεδική χωρίς ιδιαίτερα παρατράγουδα, αν και μετά το γκολ της Χαλκίδας άναψε μια εστία φωτιάς (όχι από τους πυρσούς) στην εξέδρα, που έσβησε αμέσως.

Στην Αμάρυνθο σίγουρα υπάρχει πικρία για το γεγονός ότι Αμαρυνθιακός θα μπορούσε να είχε προηγηθεί και να πάρει κάτι περισσότερο από το ματς, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι πικραμένοι από τη γενική εικόνα της ομάδας που είναι το δάσος και όχι το δέντρο.

Ο Αμαρυνθιακός είναι ένα σύνολο που παίζει οργανωμένο και επιθετικό ποδόσφαιρο. Θέλει χρόνο και υπομονή για να συνδυάσει θέαμα και ουσία. Άλλωστε και ο Αλεξανδρής ουδέποτε ανέφερε τη λέξη «τίτλος». Σκοπός είναι ο Αμαρυνθιακός να γίνει ξανά πρωταγωνιστής και μια υπολογίσιμη δύναμη, έχοντας κατά νου και την αξιοποίηση ντόπιων παιδιών γιατί ο πρόεδρος Ποθητάκης, οι συνεργάτες του και οι χορηγοί δεν είναι ούτε Σαββίδης, ούτε Μαρινάκης.

Στο άλλο ντέρμπι στο Αλιβέρι, όποιο αποτέλεσμα και να ερχόταν θα έμοιαζε φυσιολογικό. Ήταν ο ορισμός του ανοιχτού σε προγνωστικά παιχνιδιού με τις δύο ομάδες να προσέχουν τις άμυνές τους. Ο Ταμυναϊκός σαν οντότητα δεν είναι η ομάδα που ηττήθηκε με 4-1 στη Δροσιά. Είναι ένα σημαντικό μέγεθος στο ποδόσφαιρο της Εύβοιας και πρέπει να τον αντιμετωπίζεις με σεβασμό.

Η Μακρυκάπα είναι ανερχόμενη, έχει δώσει δείγματα γραφής, εκπροσωπεί μια ποδοσφαιρική περιοχή που άφησε «ορφανή» από πατέρα ο Ηρακλής Ψαχνών, θα είναι πρωταγωνίστρια, έχει δρόμο να διανύσει για να αποκτήσει μέταλλο πρωταθλήτριας και όχι πρωταθλητισμού, γιατί πρωταθλητισμό μπορεί να κάνει.

Η Αρτάκη είναι φευγάτη, αν φύγει και η Χαλκίδα από την κατηγορία ο δρόμος θα είναι πιο ανοιχτός. Δεν ξέρω αν επιστρέψει ο Ηρακλής Ψαχνών του χρόνου και σε ποια κατάσταση.

Η Ερέτρια έκανε μεγάλο διπλό με ανατροπή στη Δροσιά. Στο πρώτο ημίχρονο έμοιαζε με σκιά του εαυτού της, θα μπορούσε να χάνει με μεγαλύτερο σκορ, αλλά στο β’ ημίχρονο διόρθωσε τις μουτζούρες στην αμυντική της λειτουργία και βρήκε πινέλο για να ζωγραφίσει στην επίθεση. Δεν έφτιαξε …Πικάσο, αλλά ο Τόρα είναι ένα παιδί που δεν έχει σκοτώσει τον σκόρερ μέσα του και εδώ και πολλά χρόνια διατηρεί μια άριστη σχέση με τα δίχτυα, ενώ ο Κανάνι μπορεί να μην σκοράρει στους ρυθμούς που το έκανε με τη φανέλα του Λήλα (νωρίς είναι ακόμη), αλλά με την μπάλα στα πόδια μπορεί να σε ντριμπλάρει σε ασανσέρ.

Σ’ αυτό το ματς δέχθηκε γκολ με πέναλτι ο Σωτηρόπουλος του ΑΠΚΟ Δροσιάς, που κανονικά οι αντίπαλοι κάθε φορά που κερδίζουν την εσχάτη των ποινών θα πρέπει να λένε στον διαιτητή να πάρει πίσω την απόφαση και να δώσει φάουλ με τοίχος, για να έχουν και περισσότερες πιθανότητες.

Η Κάρυστος είναι μια ομάδα με αρετές, το ξέραμε αυτό, το ίδιο και η Σκεπαστή, αμφότερες βάζουν υποψηφιότητα για 5αδα, ξεκάθαρα.

Στον 2ο όμιλο της Β’ ΕΠΣΕ Αλάτσατα, Λουκίσια και Προποντίδα θα προσφέρουν ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα, βλέπω να …αναβιώνουν η Πριμέρα Ντιβιζιόν και η Πρέμιερ Λιγκ, που μία αγωνιστική πριν το τέλος τρεις ομάδες διεκδικούν τον τίτλο και όλα κρίνονται στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

Στον 1ο όμιλο, ο Ατρόμητος Βασιλικών, που τα παιδιά του έκαναν προετοιμασία στο καμένο δάσος, υποχρέωσαν τον δυνατό Σταυρό σε ισοπαλία, η Ιστιαία πέρασε από τις Γούβες, η Καστέλλα έχει πυγμή και χαρακτήρα (το φαβορί Μαντούδι είχε ρεπό).

Στον 3ο όμιλο το Νεοχώρι έχει κάνει ένα …ξεκίνημα τίτλου, για ομάδα που θέλει του χρόνου να βρεθεί στην μεγάλη κατηγορία και τα Ζάρκα έγιναν Τούμπα, μόνο που οι γηπεδούχοι νίκησαν (5-4 τον Ερμήλιο), ενώ ο ΠΑΟΚ όχι (4-4 με Βόλο από 4-1).

Πάω στη Βάθεια, μας έφεραν οι άνθρωποι, ο Νίκος Μανής συγκεκριμένα, καρέκλες, πολύ ευγενικός άνθρωπος, κάθομαι, κοιτάω το κινητό, 0-1 στο 13’ και αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας. Λέω νωρίς είναι, αλλά ανησυχώ, δεν το κρύβω. 1-1, 2-1, 3-1, 4-1, έχει χαθεί το τόπι, ξέρω ότι ο ΠΑΟΚ όταν πάει εκεί τα σκορ, μετά σταματάει, αλλά δεν φανταζόμουν ότι αυτά που δεν θα έβαζε, θα τα έτρωγε.

Όλο χαρά εγώ στο ημίχρονο, λέω από μέσα μου «επιτέλους και ένα παιχνίδι που δεν θα μου βγει η ψυχή, να ηρεμήσω λίγο, να απολαύσω το β’ ημίχρονο Αμαρυνθιακός-Χαλκίδα».

Είναι ένας συνάδελφος δίπλα μου, λέει κάποια στιγμή «4-2». Εγώ ατάραχος, λέω «δεν βαριέσαι, τι 4-1, τι 4-2». Μετά από λίγο λέει ο συνάδελφος «4-3». Εκεί με ζώνουν τα φίδια, ανοίγω το τσαντάκι, βγάζω ένα παναντόλ και το κρατάω στο χέρι, κοιτάζω που είναι και η γιατρός του αγώνα, γιατί κάθε δυο λεπτά σηκωνόταν από την καρέκλα της, έτρεχε στον αγωνιστικό χώρο και δεν γυρνούσε πίσω, καθόταν στη γραμμή, αφού σου λέει «θα ξαναμπώ σε λίγο».

«4-4» φωνάζει ο άλλος, το παναντόλ το ήπια με τη μία, δεν θυμάμαι καν αν το διέλυσα σε μπουκαλάκι νερό ή αν το πήγα αμάσητο σαν καραμέλα.

Στο μεταξύ και ο συνάδελφος έβαζε το μαχαίρι στην πληγή, 4-2, 4-3, 4-4. Θα μπορούσε να με προετοιμάζει κάπως, «Τρυφωνίδη πρέπει να φανείς ψύχραιμος», «δεν πάνε καλά τα πράγματα», «συνέβη κάτι άσχημο», «θα το γυρίσει ο ΠΑΟΚ παρότι έγινε 4-4», υπήρχαν τρόποι.

Η εβδομάδα ξεκίνησε δύσκολα και καλό θα ήταν να μην συγχυστώ περισσότερο κατά τη διάρκεια της ημέρας.