Η Αρτάκη χάλασε το σχέδιο της Βάρδας ...για ρώσικη ρουλέτα

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Δύο χρόνια και τέσσερις μέρες (σ.σ. 25 Αυγούστου του 2019 ήταν τότε) μετά τον δραματικό αποκλεισμό στα πέναλτι από τον Εθνικό, η Αρτάκη επέστρεψε στο Κύπελλο Ελλάδας, αυτή τη φορά με πρόκριση επί του ΠΑΟ Βάρδας, που δεν κουβαλάει το όνομα και την ιστορία της ομάδας του Πειραιά, αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση καφενείο. Βατός αντίπαλος ναι, όπως -εύστοχα- τον χαρακτηρίσαμε τη μέρα της κλήρωσης, αλλά δεν σερβίρει φρέντο εσπρέσο σκέτο.

Πρόκειται για ένα υπολογίσιμο –διαχρονικά- γκρουπ στη χαμηλότερη εθνική κατηγορία, το οποίο ήρθε στην Αρτάκη για να παίξει αμυντικά, να περιορίσει τους γηπεδούχους και το κατάφερε με ορθόδοξο και …ανορθόδοξο -πολλές φορές- τρόπο.

Ειδικότερα με το ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου οι παίκτες του ΠΑΟ Βάρδας ήταν την περισσότερη ώρα ξαπλωμένοι στο χορτάρι, παρά έπαιζαν ποδόσφαιρο. Και όταν κατεβαίνεις στο γήπεδο με πούλμαν μπροστά στην εστία, αλλά και με διάθεση να χαλάσεις το παιχνίδι, δεν είναι εύκολο για την ομάδα που θέλει να παράξει ποδόσφαιρο να βρει την «Ιθάκη» του γκολ, όσο κι αν σημασία έχει το ταξίδι κι όχι ο προορισμός.

Και προορισμός της Αρτάκης ήταν η πρόκριση και την πέτυχε σε ένα χρονικό σημείο που στην κλεψύδρα του 90λεπτου είχε μείνει μισός κόκκος άμμου.

Η Αρτάκη κατάφερε να επιβάλει τον ρυθμό της από το πρώτο ημίχρονο, είχε την κατοχή και τα ηνία, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να δημιουργήσει τις μεγάλες ευκαιρίες. Πάντα ένα πόδι αντιπάλου χάλαγε …τη μαγιά.

Στα μετόπισθεν η ομάδα της Εύβοιας δεν κινδύνεψε ιδιαίτερα και όσες φορές η Βάρδα προσπάθησε να πατήσει στην περιοχή της, τα παιδιά της άμυνας έδειξαν αντανακλαστικά.

Όχι τόσο ο γκολκίπερ Ντουμάνης (δείχνει πολύ ώριμος φέτος), γιατί δεν χρειάστηκε να κάνει την μεγάλη επέμβαση. Σαφώς έχει περάσει και πιο δύσκολα απογεύματα στην καριέρα του.

Η Αρτάκη στο β’ ημίχρονο μπήκε με τη νοοτροπία και τη φιλοσοφία ότι «σήμερα (σ.σ. προχθές) η πρόκριση δεν γίνεται να χαθεί», κόντρα σε ένα οργανωμένο γκρουπ μεν, με τακτικό προσανατολισμό, για τον τρόπο που επέλεξε να αγωνιστεί, αλλά αναμφίβολα υποδεέστερο σε ποιότητα από την ομάδα της Εύβοιας.

Η Αρτάκη είχε ένα εξαιρετικό διάστημα από το 45’ μέχρι το 60’, όπου πίεσε με όλους τους τρόπους τους φιλοξενούμενους. Από τα πλάγια, από τον άξονα, με μακρινά σουτ, αλλά χωρίς ουσία.

Οσο περνούσε η ώρα, τα σημάδια της κούρασης ήταν εμφανή και το ματς «κούμπωνε» στα "θέλω" της Βάρδας, για τον εξής απλούστατο λόγο. Επιδίωξή της ήταν να τη βγάλει «καθαρή» στην κανονική διάρκεια, για να καταφέρει να οδηγήσει …σβηστά το ματς από την παράταση στη ρώσικη ρουλέτα. Η Αρτάκη της χάλασε το σχέδιο.

Κι αυτό λόγω της δεδομένης κούρασης της Αρτάκης, που ήταν η ομάδα που είχε την περισσότερη ώρα την μπάλα στα πόδια της σε φάση επίθεσης, ενώ στον αντίποδα η Βάρδα …περίμενε στο καβούκι της, έδιωχνε, κι έπεφτε στο χορτάρι.

Αν υπήρχε εύκαιρο και μαξιλάρι θα έβλεπε και όνειρο, που εντέλει μετατράπηκε σε εφιάλτη, σε μια φάση που δεν μύριζε γκολ.

Επί της ουσίας μιλάμε για την τελευταία φάση του ματς, όπου η μπάλα πήρε περίεργη τροχιά, χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι και στην κάθοδό της ο Ντελέκος από πλάγια θέση με το κεφάλι την έστειλε στα δίχτυα.

Ήταν μια δικαιότατη πρόκριση για την Αρτάκη, η οποία δεν ήρθε μέσα από τύχη και συγκυρίες, αλλά "χτίστηκε" με υπομονή, επιμονή και παίζοντας -κατά διαστήματα- ωραίο και συνδυαστικό ποδόσφαιρο.

Μπορεί το γκολ να σημειώθηκε στο 95’, αλλά περισσότερο τυχερή είναι η Βάρδα που δεν το "έφαγε" νωρίτερα, παρά η Αρτάκη που έκανε το χρέος της, έστω και με ψυχοβγαλτικό τρόπο.

Τα λεπτά των καθυστερήσεων που κρατήθηκαν ...και λίγα ήταν. Κάρμα ονομάζεται, και να λέει και «ευχαριστώ» η Βάρδα που δεν τέλειωσε το ματς με αριθμητικό μειονέκτημα, αφού πολλές φορές προσπάθησε να σταματήσει αντιαθλητικά τους ερυθροκίτρινους.

Στο τέλος επικράτησε μεγάλη ένταση, οι παίκτες παραλίγο να πιαστούν στα χέρια (σ.σ. πιάστηκαν δηλαδή), υπήρχαν και 1-2 παίκτες της Βάρδας που από το 60’ η ασχολία τους ήταν περισσότερο να προκαλέσουν την εξέδρα κι όχι να συγκεντρωθούν στο ματς. Ειδικότερα ο αριστερός μπακ τους, έγινε αμέσως ο «αγαπημένος» της εξέδρας, αλλά και η εξέδρα αποπροσανατολίστηκε και έχασε την επαφή της με το ματς και ήταν λάθος.

Μετά το κούλινγκ μπρέικ, ξαναμπαίνοντας οι παίκτες στο γήπεδο, πλησιάζοντας ο μπακ στην εξέδρα (αγωνιζόταν από εκείνη την πλευρά) ακούστηκε η ατάκα του αγώνα «έλα και μας έλειψες…».

Η Αρτάκη είχε και χτυπητές απουσίες, ο Σταματάκος που είναι σημείο αναφοράς ήταν εκτός, ο έμπειρος Αργυρόπουλος από την Παναχαϊκή βρέθηκε κι αυτός στα πιτς, ο Μεγάλος έχασε προπονήσεις όλη την εβδομάδα και ήταν στον πάγκο,  ο Σιαλμάς –μάλλον- κούνησε μαντήλι, στα υπόψιν ήταν ο «killer» Χάρης Σάμιος της Μαρκό, αλλά έκλεισε στον Εθνικό …και η ζωή συνεχίζεται.

Ο Χατζηστάμου ήταν η μόνη αλλαγή και δεν αδικούμε τον Κουρμπανά, γιατί με εξαίρεση τον έμπειρο Τσατσαρώνη, οι υπόλοιποι του πάγκου ήταν νεαροί που θα πάρουν τις ευκαιρίες τους, είναι κομμάτια του παζλ, αλλά η χρησιμοποίησή τους, με την τροπή που πήρε το παιχνίδι, θα συνιστούσε έκπληξη.

Περισσότερα για το αγωνιστικό, για τους παίκτες ξεχωριστά και …παραλειπόμενα θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε και στην έντυπη Γνώμη της ερχόμενης Παρασκευής.

Όπως και να ‘χει, η Αρτάκη κατάφερε να βάλει ένα ποδοσφαιρικό παράσημο στο πέτο της και με λίγη εύνοια της τύχης (να κληρωθεί στην έδρα της -ας πούμε- και στη δεύτερη φάση) θα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει ακόμη περισσότερο και να βρει και στο διάβα της και ομάδες της Super League 2 (για τη Super League 1 το συζητάμε...).

Ήταν, όμως, μια νίκη-πρόκριση που έδωσε μια ανάσα χαράς στην –εξαιρετικά- δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει ο τόπος από τον εφιάλτη της καταστροφικής φωτιάς, που μαύρισε τις ζωές και τις ψυχές των ανθρώπων.