Οι Αβαντίδες ήταν δύσκολο πραγματικά, να φέρουν ...Τούμπα τα προγνωστικά

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Οι Αβαντίδες το βράδυ της Κυριακής αγωνίστηκαν σε ένα στάδιο που την τελευταία 5ετία έχει φιλοξενήσει δύο τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας, το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 2-1 το 2017 και το Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-0 πέρυσι.

Κι όταν θα περάσουν οι μέρες και θα στεγνώσει το μελάνι, αυτό το γεγονός θα αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια του βιβλίου.

Δεν είναι κι εύκολο να προσαρμοστείς σε ένα τέτοιο στάδιο (Πανθεσσαλικό), όταν όλη τη χρονιά παίζεις σε γήπεδα που κάνει βολέ η τερματοφύλακας και μαζεύει την μπάλα η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι. Κι αυτό ισχύει και για τον ΠΑΟΚ. Δεν φεύγουν από την Τούμπα ο Βιεϊρίνια κι ο Κρέσπο για να παίξουν η Κακαμπούκη και η Βαρδαλή, στη Μεσήμβρια αγωνίζονται τα κορίτσια.

Και μια χαρά ανταποκρίθηκαν κι ο ΠΑΟΚ και οι Αβαντίδες, οι οποίες λαβώθηκαν από τον "ισόβιο" πρωταθλητή με ψηλά το κεφάλι, σε ένα ταξίδι που μπορεί να μην οδήγησε στην απόλυτη κορυφή, αλλά τι σημασία έχει ο προορισμός μπροστά στο ταξίδι.

Πολλοί αναρωτιούνται, ήταν μέτριος/κακός ο ΠΑΟΚ ή ήταν αποτελεσματικές οι Αβαντίδες και κράτησαν το εύθραυστο 1-0 μέχρι το 86’;

Μπορεί να ήταν ένας συνδυασμός και των δύο, αλλά τα κορίτσια του ΠΑΟΚ έχουν αποδείξει στην πορεία του χρόνου ότι αν μπορούν να σου βάλουν 20 γκολ, δεν θα κάνουν εκπτώσεις και σκόντο. Λες και της κουρδίζεις. Χθες ήταν ξεκούρδιστες. Ο ΠΑΟΚ ερχόταν από τρία ματς με ενεργητικό 39 γκολ και παθητικό μηδέν.

Οι Αβαντίδες σε καμιά περίπτωση δεν είναι ο Αγροτικός Αστέρας Αγίας Βαρβάρας που «έφαγε» τα 15 από τα 39, αλλά στην προετοιμασία του αγώνα, όσο και να θες να το «πετάξεις», υποσυνείδητα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου το πρόσφατο κρεσέντο του αντιπάλου με τον οποίο θα αναμετρηθείς.

Τα «ΠΑΟΚόριτσα» απέναντι στις Αβαντίδες βρήκαν ένα οργανωμένο σύνολο με μαζεμένες γραμμές και χρειάστηκαν ένα στημένο φάουλ, που η μπάλα φεύγει από τα χέρια της τερματοφύλακα κι ένα απίθανο ψαλιδάκι, για να καθαρίσουν την μπουγάδα.

Θα πει κάποιος, αν δεν είχε φύγει η μπάλα από τα χέρια της Αλεξάκη και το αποτέλεσμα στο ημίχρονο ήταν 0-0, τί θα άλλαζε… Λογικά δεν θα άλλαζε κάτι.

Και πάλι ο ΠΑΟΚ θα ήταν το ακλόνητο φαβορί, αλλά είναι διαφορετικό να φτιάχνεις παιχνίδι, έχοντας το «μαξιλαράκι» του 1-0, και διαφορετικό να κυλάει το ματς στην ισοπαλία, με το φόβο να γίνει ένα «τσαφ» πίσω, να σου φύγει η Παχάκη από δεξιά και να σου κάνει το γκολ ...και μετά άντε βγάλτο.

Οι Αβαντίδες για 86 λεπτά θεωρητικά ήταν στο «κόλπο» του τίτλου γιατί δεν επέτρεψαν στον ΠΑΟΚ να πιάσει υψηλά στάνταρ απόδοσης, κάτι που παραδέχτηκαν και τα κορίτσια του Δικεφάλου του Βορρά. Οπότε η κουβέντα για το «τι» και «πώς» σταματάει εδώ.

Και τιμάει την σκόρερ του πρώτου γκολ, την Μήτκου, η οποία το είπε ευθαρσώς στην πρώτη της τοποθέτηση.

Ο ΠΑΟΚ είχε τον έλεγχο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο ξεκάθαρη ανωτερότητα, μεγαλύτερη ποιότητα και άνεση και τηρουμένων των αναλογιών τα κορίτσια των Αβαντίδων δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο στο χθεσινοβραδινό ματς.

Ο ΠΑΟΚ ανέβασε ένταση τη στιγμή που έμεινε προσωρινά με δέκα παίκτριες, λόγω του τραυματισμού της Στράντζαλη. Είναι η στιγμή που ο Δικέφαλος βγάζει αντίδραση και χάνει –αν θυμάμαι καλά- την πιο κλασική του ευκαιρία στο ματς, με την Μπαξεβάνου, όπου αποκρούει σωτήρια η Αλεξάκη.

Η οποία στο 7’ αιφνιδιάστηκε σε ένα χλιαρό φάουλ, όπου η μπάλα οδεύει συστημένη στην αγκαλιά της και της γλιστράει μέσα από τα χέρια.

Έχουμε δει …λάθη και λάθη από κορυφαίους «κίπερ» στο ανδρικό ποδόσφαιρο, δεν θα ρίξουμε στην "πυρά" την Αλεξάκη, η οποία δεν είχε "σύμμαχο" και τον δυνατό αέρα που φυσούσε στο Πανθεσσαλικό, για να τα λέμε όλα.

Από την πλευρά τους οι Αβαντίδες απείλησαν ουσιαστικά τον ΠΑΟΚ, μετά το 2-0, με την ευκαιρία της Μυρτολλάρι, σε μια επίθεση για σεμινάριο. Διαγώνια μεταβίβαση στην ακραία Χριστοφορίδη που πήρε τα μέτρα, «έσπασε» στην Μυρτολλάρι, αλλά η δεύτερη έχασε για λίγο το κοντρόλ και όταν γύρισε το σώμα της, για να σουτάρει, την είχαν προλάβει οι στόπερ του ΠΑΟΚ.

Οι Αβαντίδες έψαξαν -σε όλη τη διάρκεια του ματς- να βρουν ανοιχτό γήπεδο ή τέλος πάντως ήταν η νούμερο 2 αποστολή τους μετά το κλείσιμο των χώρων που ήταν η νούμερο 1, αλλά ο ΠΑΟΚ ήταν ιδιαίτερο προσεκτικός και δεν έδωσε –και- πολλές μπάλες στις Αβαντίδες, με το ποσοστό κατοχής να είναι συντριπτικά υπέρ των κοριτσιών με τα ασπρόμαυρα. Όταν το ποσοστό κατοχής σου κυμαίνεται στο 80-85%, στατιστικά, πόσες ευκαιρίες να βρει ο αντίπαλος να σου προκαλέσει τριγμούς.

Στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ, στο ξεκίνημα της φάσης γίνεται μια απίθανη κόντρα και το «γκουπ» ακούστηκε από το Βόλο μέχρι τη Λάρισα. Να κάνουν το σταυρό τους τα δύο κορίτσια που συμμετείχαν στη φάση, που δεν τραυματίστηκαν. Η αλήθεια είναι ότι η παίκτρια των Αβαντίδων ...σηκώνεται στον αέρα και προσγειώνεται άσχημα στο έδαφος. Στο ποδόσφαιρο καταλογίζεται φάουλ και το επικίνδυνο παίξιμο, εδώ έχουμε μια κόντρα …υπερβολική για κορίτσια, η Τσιοφλίκη έδειξε ότι πρέπει να συνεχιστεί το ματς, αλλά κάπου έξω υπάρχουν και διαιτητές που εύκολα θα σταματούσαν το παιχνίδι.

Αλλά πέρα απ’ αυτό, το τελείωμα της Σπυριδωνίδου είναι εκπληκτικό, πείτε μου πόσα τέτοια γκολ έχετε δει στη Super League.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η ιστορία έγραψε ότι οι Αβαντίδες, αφού ανακηρύχθηκαν καλύτερη ομάδα στη νότια Ελλάδα, διεκδίκησαν με χαμόγελο (κι αυτό έχει σημασία) τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, απέναντι σε ένα γκρουπ, που ξεχωρίζει, όχι γιατί σκορπάει τα λεφτά του Ιβάν στις μεταγραφές, αλλά γιατί έχει οργάνωση (πέρα από το ισχυρό brandname) και ακαδημία που λειτουργεί εδώ και χρόνια ...σαν δεξαμενή ταλαντούχων κοριτσιών, που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.

Οι Αβαντίδες από την αναμέτρησή τους με τον ΠΑΟΚ μόνο καλά vibes και συμβουλές έχουν να καρπωθούν, που σίγουρα θα της βοηθήσουν στο μέλλον να προσπαθήσουν να διατηρηθούν σε ένα υψηλό επίπεδο, παίζοντας κι άλλους τελικούς, με την κούπα να περιμένει σε μια γωνία.

Την Κυριακή το βράδυ πάντως, οι Αβαντίδες ήταν δύσκολο πραγματικά να φέρουν ΤΟΥΜΠΑ τα προγνωστικά.