Ο Ηρακλής Ψαχνών εγκλωβίστηκε στον κακό του εαυτό

*Του Γιάννη Τρυφωνίδη

Η χθεσινή Κυριακή «έσβησε» με τσίπουρα στην παραλία του Βόλου. Ο Μπέος δεν είναι και το καλύτερο παιδί του κόσμου, αλλά τον Βόλο τον έχει στην πένα, οφείλουμε να το παραδεχτούμε. 

Αν είχε κερδίσει κι ο Ηρακλής λίγη ώρα νωρίτερα, θα ήταν μια εξαιρετική εκδρομή, αλλά στο τέλος της ημέρας, όσοι πήγαν μέχρι την Αγριά, κουβάλησαν μαζί τους στην επιστροφή την πικρία της ήττας, που απ' ότι φαίνεται στερεί από την ομάδα της Εύβοιας την κατάκτηση του τίτλου.

Εκτός αν η Αταλάντη πάρει το σκαλπ του Στεφανοβικείου στις 6 Ιουνίου.

Στο ποδόσφαιρο δεν αρκεί να έχεις την μπάλα στα πόδια σου. Το ζητούμενο είναι να ξέρεις και τι να την κάνεις. Κι ο Ηρακλής χθες σε ένα ματς τίτλου εγκλωβίστηκε στον κακό του εαυτό.

Το χειρότερο είναι ότι δεν βρήκε καμιά στιγμή σε ολόκληρο 90λεπτο ένταση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προσπάθησε.

Η ομάδα κατέληξε σε ένα πανέμορφο ξενοδοχείο από το απόγευμα του Σαββάτου, τα παιδιά πήγαν στο ματς ξεκούραστα, δεν χρειάστηκε να ξυπνήσουν από τις 6 το πρωί για να γράψουν χιλιόμετρα, αλλά στον αγωνιστικό χώρο αδίκησαν τους εαυτούς τους.

Η ομάδα της Εύβοιας κατέβηκε στο ματς με την ...11αδα του ντέρμπι στο Ύπατο. Με τους Γεωργίου και Ρεπετσά στόπερ, τους Μπαλαμπάνη και Ζουλιώτη μπακ, «τριπλέτα» στα χαφ τους Μπατζελή, Σπυράκη και Ντελέκο και «τριπλέτα» στην επίθεση τους Βεζιρτζόγλου, Μήτρου και Σταματάκο.

Οι φιλοξενούμενοι βρέθηκαν νωρίς με την πλάτη στον τοίχο με ένα αμφισβητούμενο πέναλτι, για να μην πώ ανύπαρκτο, γιατί επειδή ήμουν -περίπου- στην ευθεία φάνηκε ότι ο Μπατζελής βρίσκει μπάλα. Ο αντίπαλος έπεσε εντυπωσιακά, ο διαιτητής έδειξε την άσπρη βούλα.

Αλλά δεν είναι αυτή η φάση που κρίνει το ματς. Κομβικό είναι το χαμένο πέναλτι του Σταματάκου στο 24'.

Ο Ηρακλής έχει την κατοχή, αν εκεί γίνει το 1-1, οι πράσινοι διαγράφουν το προβάδισμα των γηπεδούχων και αποκτούν σημαντικό μομέντουμ και ψυχολογία για την ανατροπή.

Κι αντί να γίνει το 1-1, δέκα λεπτά αργότερα γίνεται το 2-0 από μια στημένη φάση, κόρνερ συγκεκριμένα, όπου ο σκόρερ παίρνει κεφαλιά ανάμεσα από 5 κορμιά του Ηρακλή. Όλα λάθος.

Είναι ο ορισμός για το πώς μπορεί να στραβώσει ένας ματς χωρίς να το καταλάβεις.

Ο Ηρακλής στο πρώτο ημίχρονο έβγαλε φάσεις, με τον Ζουλιώτη, ο οποίος έπαιρνε πολλά μέτρα, να ...ξεχωρίζει από τους «έντεκα» που ξεκίνησαν. Αλλά δεν γίνεται να περιμένεις να σε ξελασπώσει ο δεξιό σου μπακ.

Ο Ηρακλής μεσοεπιθετικά έμοιαζε με μια ομάδα ανήμπορη να δημιουργήσει, κόντρα στα στάνταρ του και στις δυνατότητές του, ενώ και μεσοαμυντικά, οι γηπεδούχοι κατάφερναν με τρεις μετρημένες πάσες στο χώρο να πατάνε περιοχή και να απειλούν την εστία του Ντουμάνη.

Ο Μεθενίτης βλέποντας ότι η ομάδα του έχει σοβαρά προβλήματα, βγάζει τον Γεωργίου, βάζει τον Τόσκα και γυρίζει στόπερ τον Μπατζελή.

Δυστυχώς η εικόνα δεν άλλαξε, ναι μεν ο Ηρακλής είχε την κατοχή, το καταλάβαινες ότι κουβαλάει πολύ μεγαλύτερη ποιότητα από τον αντίπαλό του, αλλά τα περισσότερα παιδιά βρέθηκαν σε κακή μέρα.

Μάλιστα, μετά το 2-0 η Αγριά χάνει τετ α τετ για να κάνει το 3-0 (απέκρουσε ο Ντουμάνης) και πάλι καλά γιατί θα ψάχναμε πόρτα να φύγουμε από το ημίχρονο. Γιατί και το 2-0 είναι ζόρικο, αλλά το 3-0 δεν παλεύεται.

Εκ των πραγμάτων η αποστολή του Ηρακλή στο β' ημίχρονο ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η Αγριά ταμπουρώθηκε στο πρώτο τρίτο, ο Ηρακλής συνέχισε να γυρνάει την μπάλα, αλλά χωρίς ουσία, ενώ και τα σουτ εντός παιδιάς ή εκτός περιοχής, -σχεδόν- όλα κατέληξαν σε κάτι χορτάρια έξω από την περίφραξη.

Ακόμη και μετά το 2-1 με το πέναλτι του Βεζιρτζόγλου, που ο Ηρακλής έχει άλλη μισή ώρα για να φέρει τούμπα το ματς, σου έβγαζε αυτήν την εικόνα της ομάδας που δεν μπορεί να γυρίσει τον διακόπτη.

Και σε μια κόντρα στα χασομέρια, που μόνο ο Ντουμάνης είχε μείνει πίσω, οι γηπεδούχοι έβαλαν το κερασάκι στην τούρτα και δικαιολογημένα πανηγύρισαν με το σφύριγμα της λήξης (φωτό πάτω). Η φάση σήμα κατατεθέν που ο ένας προσπαθεί να ισοφαρίσει και ο άλλος του δίνει την χαριστική βολή στην κόντρα.

Το γήπεδο κλουβί δεν αποτελεί δικαιολογία για τον Ηρακλή. Παρεμπιπτόντως, ένα γήπεδο με πολύ καλό χορτάρι και ακόμη καλύτερο φόντο, το γαλάζιο της θάλασσας.

Πριν το ματς υπήρχαν στην κεντρική πόρτα του γηπέδου, τέσσερις τύποι, όπου ο ένας το έπαιζε Ράμπο, ο δεύτερος Σβαρντζενέγκερ, ο τρίτος Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και ο τέταρτος Τσακ Νόρις. Οι κλασικοί τύποι που βρίσκουν και κάνουν εκεί που τους παίρνει πάντα. Εντάξει ρε μάγκες στο γήπεδο της Αγριάς σας βάλανε πορτιέρηδες, όχι σε κακόφημο μπαρ του Τέξας, χαλαρώστε.

Οι γηπεδούχοι έκαναν κι άλλα καραγκιοζιλίκια πριν την έναρξη, για τα οποία θα αναφερθούμε και στην έντυπη Γνώμη της Παρασκευής.

Και μέσα σε όλα αυτά είχαμε και έναν τύπο που έκοβε βόλτες με ένα πατίνι-μηχανάκι, που μάλλον δουλεύει με αλκαλικές μπαταρίες. Το ροζ χρώμα, βέβαια, δεν είναι το κατάλληλο, αλλά δεν βαριέσαι, τη δουλειά του την κάνει...

Μετά το παιχνίδι διαπιστώσαμε ότι έχει και κόρνα, αφού κορνάροντας έφτασε στον προορισμό του από τη χαρά του για τη νίκη της Αγριάς.

ΥΓ1: Η Αρτάκη με τη χθεσινή νίκη της κατάφερε να έχει μαθηματικές ελπίδες για τον τίτλο (!) μια αγωνιστική πριν τη λήξη του πρώτου γύρου/μίνι πρωταθλήματος. Κι αυτό δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε, η Αρτάκη έχει δυναμική, αρκεί να καταφέρει να την αξιοποιήσει. Και η φετινή της παρουσία που κρίνεται απόλυτα πετυχημένη, μπορεί να γίνει ισχυρή παρακαταθήκη για την επόμενη σεζόν. Και κάτι άλλο. Αν το πρωτάθλημα παιζόταν με δύο γύρους, η Αρτάκη θα είχε τα φόντα να πάει μακριά τη βαλίτσα. Αλλά δεν της δόθηκε η ευκαιρία.

ΥΓ2: Επιστροφή στα τρίποντα και για τις Αβαντίδες και κάθε νίκη στην Α' Εθνική έχει τη σημασία της. Η ομάδα της Χαλκίδας δεν είναι ακόμη έτοιμη για την υπέρβαση, αλλά οι νίκες δίνουν μέταλλο και αυτοπεποίθηση για το μέλλον.