Ο Ηρακλής Ψαχνών προκάλεσε την τύχη του και έδωσε δικαιώματα

Με ήττες ξεκίνησαν στη Γ’ Εθνική ο Ηρακλής Ψαχνών και η Αρτάκη. Η ήττα του Ηρακλή πόνεσε περισσότερο, καθώς σημειώθηκε εντός έδρας από μια -θεωρητικά πάντα- υποδεέστερη ομάδα, η οποία στο τέλος του δρόμου θα τερματίσει κάτω από τους πράσινους. Αυτό είναι δεδομένο.

Η Αρτάκη ταξίδεψε στη Βοιωτία για να αντιμετωπίσει το φαινομενικό φαβορί του 4ου ομίλου, το Ύπατο. Μπορεί να πει κάποιος ότι ήταν μια ήττα ...εντός προγράμματος, αν και η Αρτάκη πάλεψε το παιχνίδι, ενώ ο προπονητής Μίλτος Γκόφας (κι όχι τόσο ο οργανισμός) διαμαρτύρεται για τη διαιτησία (δεν είναι η πρώτη φορά). Η Αρτάκη, πάντως, λυγίζει σαν ηρωίδα. Σε ότι αφορά το πρώτο γκολ του Υπάτου, δεν φαίνεται ξεκάθαρα η φάση όπως τη βλέπουμε στην οθόνη του υπολογιστή, αλλά ο σκόρερ Ζυγκερίδης κάνει βήματα προς τα πίσω για να μην μείνει ακάλυπτος. Έχει διαβάσει την εξέλιξη και παίζει να μην είναι οφσάιντ. Οριακή είναι η φάση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι οριακές φάσεις είναι οφσάιντ.

Το χειρότερο είναι ότι στις απουσίες των Δήμου και Πατερίτσα προστέθηκαν αυτές των Χατζηστάμου και Χούσινετς. Από την περ. σεζόν η Αρτάκη και η ατυχία είναι κολλητές φίλες.

Οι ερυθροκίτρινοι έχουν την ευκαιρία να κάνουν σεφτέ στις νίκες στον εντός έδρας αγώνα της Κυριακής κόντρα στον Θησέα Αγριάς. Μην αρχίσουμε να λέμε «έλα μωρέ, με χωριό παίζουμε», γιατί αυτό το χωριό την περ. περίοδο τερμάτισε δεύτερο στον όμιλό του στη Γ’ Εθνική. Άσε που κυριολεκτικά δεν είναι χωριό, κωμόπολη είναι.

Χωριό με την έννοια της λέξης είναι το Στεφανοβίκειο, αλλά ο εκπρόσωπός του στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου των Ψαχνών παρουσίασε ένα σφιχτό, δυνατό, οργανωμένο και δουλεμένο σύνολο.

Ο Ηρακλής Ψαχνών και η Αρτάκη παρατάχθηκαν χωρίς δυο παίκτες (Ντελέκος και Δήμου αντίστοιχα) που αποτελούν βασικούς πυλώνες στον άξονα. Ηταν δεδομένο ότι θα έχαναν σε ποιότητα και εμπνεύσεις.

Ο Ηρακλής έδειχνε αγχωμένος και έπαιζε ...παράλληλα και πίσω, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν προσηλωμένος στα αμυντικά του καθήκοντα, αλλά εκμεταλλεύτηκε και την παραμικρή ...χαραμάδα που άφησε αφύλακτη ο Ηρακλής στα δικά του μετόπισθεν.

Στο πρώτο γκολ, ο σκόρερ (με το κεφάλι) κερδίζει κατά κράτος την άμυνα του Ηρακλή, που δεν πατούσε καλά, στο δεύτερο γκολ ο σκόρερ βγαίνει τετ α τετ με τον Σόμογλου και τον εκτελεί, ενώ το τρίτο γκολ πρέρχεται από αβίαστο λάθος-γύρισμα του Σπανού, απόρροια της κούρασης, αλλά και της ψυχολογίας του Ηρακλή μετά το 1-2.

Και δεν είναι υπερβολή αν αναφέρουμε ότι κορυφαίος του Ηρακλή ήταν ο γκολκίπερ του, ο Σόμογλου. Οταν δέχεσαι τρία γκολ από το Στεφανοβίκειο και έχεις MVP τον πορτιέρο σου, υπάρχει πρόβλημα.

Ο Σάκης Μεθενίτης δεν έψαξε δικαιολογίες και τόνισε ότι θα αναλύσει με τους παίκτες του το ματς, για να δουν τι έφταιξε και ο Ηρακλής παρουσιάστηκε στο πρώτο παιχνίδι ...σκιά του εαυτού του.

Από το ξεκίνημα χτύπησαν καμπανάκια. Ο Ηρακλής ήταν νευρικός, δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα και να δώσει πλάτος στο γήπεδο. Νόμιζες ότι παίζει με λιγότερους παίκτες.

Ειδικότερα στο κέντρο και στην άμυνα ο πρωταθλητής Εύβοιας είχε πολλά προβλήματα. Στο κέντρο οι Τόσκα, Τσολάκος και Ζαχαριάς δεν έδωσαν πνοή στον πλέον νευραλγικό χώρο. Ο Τόσκα έπαιζε πιο πίσω από τον Ζαχαριά, αλλά νομίζω ότι τόσο κακό Τόσκα, είναι δύσκολο να ξαναδούμε. Και στο β’ ημίχρονο που πέρασε πιο μπροστά, δεν υπήρξε βελτίωση. Στα πλάγια οι Μήτρου και Σταματάκος δεν μπόρεσαν καμιά στιγμή να πάνε στο ένας εναντίον ενός. Στην άμυνα ο Ντιαλό δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη με κακές τοποθετήσεις, ο Ρεπετσάς όλη την εβδομάδα είχε ένα πρόβλημα τραυματισμού, ο Ζουλιώτης κι αυτός δεν κατάφερε να ξεχωρίσει κι ο νεαρός Νικολαϊδης τα βρήκε μπαστούνια και ειδικότερα στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει τις πλαγιοκοπήσεις των αντιπάλων που έμοιαζαν να έχουν βρει την ...αχίλλειο πτέρνα.

Το παιδί, βέβαια, προσπάθησε, έτρεξε, αλλά είναι άπειρο και είναι λογικό. Πάντως είναι αυτός που βγάζει τη σέντρα-ασίστ στο γκολ της ισοφάρισης από τον Βεζιρτζόγλου, ενώ το χειροκρότημα των –λιγοστών- θεατών τη στιγμή που γίνεται αλλαγή ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί για την ψυχολογία του.

Ο Διαγόρας προηγήθηκε στο ημίχρονο και στην έναρξη του β’ ημιχρόνου έχασε μοναδικό τετ α τετ. Η εικόνα του Ηρακλή στο πρώτο ημίχρονο φώναζε ότι μόνο αν η ομάδα της Εύβοιας μεταμορφωνόταν από ασχημόπαπο σε κύκνο θα έφτανε στην ανατροπή. Στο χαμένο τετ α τετ του Διαγόρα θυμήθηκα το νόμο του ποδοσφαίρου και είπα ότι το ματς θα τουμπάρει.

Μετά από λίγο ο Βεζιρτζόγλου ισοφάρισε. Οταν οι εννιά στους δέκα δεν τραβάνε δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις από το φορ σου να κάνει «παπάδες». Μια φορά που έφτασε σωστά η μπάλα στον «Βέζι», το παστέλωσε. Και ήταν δύσκολη κεφαλιά. Ο Ηρακλής βρήκε λίγη ισορροπία και έκανε τον αντίπαλο να νιώσει πίεση. Με ομάδες σαν το Στεφανοβίκειο, στο δικό σου μομέντουμ πρέπει να εγκατασταθείς έξω από την περιοχή τους και να τις σφυροκοπάς ανελέητα. Να μην παίρνουν ανάσα. Ο Ηρακλής το έκανε, αλλά για ένα 5λεπτο. Δεν ήταν αρκετό. Είναι το διάστημα που χάνει την τρομερή ευκαιρία με τον Τσούτση (θα γινόταν το 2-1), στην πρώτη του ουσιαστική επαφή με την μπάλα (μπήκε στη θέση του Μήτρου στο 60’). Μετά χάθηκε και ο Τσούτσης στη μετριότητα, όπως και ο Σπανός που μπήκε στο 46' στη θέση του Ζαχαριά.

Αλλά και το 2-1 υπέρ του Ηρακλή να γινόταν, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι η ομάδα της Εύβοιας δεν θα έτρωγε δεύτερο γκολ.

Κι ο ΠΑΟΚ, καλύτερος ήταν από την Κράσνονταρ (στην Τούμπα), αλλά δεν έπιασε τους Ρώσους από το λαιμό. Κι όταν προκαλείς την τύχη σου, δεν γυαλίζει το μάτι σου και δίνεις δικαιώματα, ακόμη και το σύμπαν θα συνομωτήσει εναντίον σου (σ.σ. αυτογκόλ Μιχαηλίδη).

Ο,τι έγινε …έγινε, στέκομαι στην ατάκα του Μεθενίτη που είπε ο άνθρωπος ότι «δεν ήρθε η καταστροφή». Απλώς έχουμε ξαναπεί (δεν ισχύει, βέβαια, επειδή το έχουμε πει εμείς, δεν ανακαλύψαμε την Αμερική) ότι το πρωτάθλημα είναι σύντομο και το χαμένο έδαφος δύσκολα αναπληρώνεται. Και καμιά φορά το άγνωστο (βλέπε Στεφανοβίκειο, Ευξεινούπολη, κτλ) είναι αυτό που τρομάζει περισσότερο γιατί δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις... Φανταστείτε τι θα γίνει στις έδρες τους, που πας να χτυπήσεις κόρνερ και κοιτάς μην τρακάρεις σε κανένα δέντρο. Τόσο ο Ηρακλής, όσο και η Αρτάκη δεν είναι και τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ετυμολογίας «βάθος στο ρόστερ» (αν δεν κάνω λάθος ο Ηρακλής δεν μπορεί να υπολογίζει και στον τραυματία Αντζέλι, που ήρθε από την Ερέτρια). Οι επιλογές είναι μετρημένες. Θα δούμε… Αν διεκδικήσουν τον τίτλο, ενδεχομένως στην επόμενη μεταγραφική περίοδο να ενισχυθούν (αλλά και η τωρινή μεταγραφική περίοδος είναι σε εξέλιξη). Αν όχι, θα κυλήσει η χρονιά με σκοπό την εύκολη παραμονή. Κι αυτό γιατί οι αποστάσεις θα είναι μικρές. Με δυο νίκες μπορεί να διεκδικήσεις τον τίτλο και με δύο ήττες να προσπαθείς να αποφύγεις το μοιραίο. Θα το βρούμε μπροστά μας…

ΥΓ: Πάτησε κορυφή ο ΑΟ Χαλκίς στην Α’ ΕΠΣΕ. Και πέρυσι τέτοια εποχή πρώτος ήταν, αν γυρνούσες τη  βαθμολογία ανάποδα…