Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΣΗΣ (κεφάλαιο 12): Κυνηγητό

* Του Λεωνίδα Ιωαννίδη

Διαβάστε το κεφάλαιο 1, το κεφάλαιο 2 και το κεφάλαιο 3 ,το κεφάλαιο 4, το κεφάλαιο 5, το κεφάλαιο 6, το κεφάλαιο 7, το κεφάλαιο 8, το κεφάλαιο 9, το κεφάλαιο 10, και το κεφάλαιο 11

 
Ο Φίλιππος ήξερε ότι, κάπου πίσω του, τον ακολουθούσε ο Κοτρωνάς με τους δικούς του. Όμως τώρα, η τρομερή οργή για τον «συνεταίρο» του είχε απαλείψει κάθε αίσθημα φόβου για τη δική του τύχη. Αν του είχε παραδώσει την Έρση, όπως είχαν συμφωνήσει, το θέμα θα είχε λήξει∙ θα είχε πάρει την κόρη του, θα είχε λύσει το οικονομικό του πρόβλημα, και όλα καλά.

Το καρτοκινητό δίπλα του κτύπησε. Σχεδόν κόντεψε να πέσει πίσω απ’ το προπορευόμενο Ι.Χ. για να τ’ αρπάξει. Ήταν ο Βασιλείου. «Φίλιππα, πού είναι τα υπόλοιπα; Στη βαλίτσα ήταν τα μισά λεφτά. Μόνο τα 500 χιλιάρικα!». Έσφιξε τα δόντια κρατώντας τον θυμό που τον έπνιγε, και, αντί να ουρλιάξει, είπε μαλακά «είχαμε πει μισά-μισά· σας άφησα τα μισά, δώστε μου την κόρη μου να τελειώνουμε». «Δεν κατάλαβες, καλέ μου. Είχαμε ζητήσει δυο εκατομμύρια. Θα τα παίρναμε, αν δεν ήσουν τόσο χέστης. Λοιπόν, για να εξηγούμαστε: Χέρι-χέρι: δίνεις τα 500, παίρνεις παιδί. Αλλιώς, να δούμε κι εμείς πού θα το πετάξουμε».

«Άκου: με ακολουθεί η μισή αστυνομία Αντρέα» είπε ο Φίλιππος. «Πού βρίσκεστε; Γιατί, να υποθέσω, πως ξεχνάμε την παράδοση στην Κηφισιά…» «Πρώτα τα λεφτά· μετά θα σου πω πού βρίσκεται η κόρη σου. Βρες τρόπο να ξεφορτωθείς τους μπάτσους. Ύστερα έλα σπίτι. Κοίτα μην τους κουβαλήσεις άδικα ως εδώ. Η Έρση είναι με τη Γιάννα εις… άγνωστον τοποθεσία – πάντως εντός Λεκανοπεδίου. Έλα! Τελειώνουν τα βάσανά σου. Μετά δεν πρόκειται να μας δεις ούτε ζωγραφιστούς». Η γραμμή έκλεισε.

Ο Φίλιππος σκέφτηκε ότι, τελικά, ίσως δεν ήταν κακή η ιδέα του να κρατήσει προκαταβολικά τις 500 χιλιάδες, πριν παραδώσει την τσάντα στον Βασιλείου. Έτσι, τώρα, θα τους ξανάβλεπε. Και δεν θα γλύτωναν - ζωντανοί τουλάχιστον… Έπρεπε όμως πρώτα να ξεφύγει απ’ τον Κοτρωνά.

Στο ύψος του νοσοκομείου Υγεία, λίγο πριν τα φανάρια, ενώ όλοι έκοβαν ταχύτητα, πάτησε γκάζι χτυπώντας από πίσω δυο μοτοσυκλέτες, ήδη σταματημένες στο αριστερό κόκκινο φανάρι. Τότε δημιουργήθηκε χάος. Ο ένας μοτοσικλετιστής κόλλησε πάνω στη μπαριέρα κι έπεσε ουρλιάζοντας· ο άλλος βρέθηκε μπροστά σε ένα θηριώδες τζιπ, που για να τον αποφύγει, κτύπησε πάνω στο αυτοκίνητο που βρισκόταν πλάι του. Οι οδηγοί πετάχτηκαν μέσα στη βροχή που έπεφτε ασταμάτητα και κινήθηκαν προς τον Φίλιππο. Όμως εκείνος έβαλε πρώτη, έκανε αναστροφή και πέρασε κάτω απ’ τη γέφυρα προς Χαλάνδρι, χωρίς και πάλι να σταματήσει στο κόκκινο. 

Σε λίγο στην Κηφισίας τα πάντα είχαν ακινητοποιηθεί· μαζί τους κι ο Κοτρωνάς, που χτύπαγε το ταμπλό του αυτοκινήτου με λύσσα. Έβαλαν τη σειρήνα και προσπάθησαν να ξεφύγουν απ’ τη μάζα των σταματημένων αυτοκινήτων. Εκείνη τη στιγμή ο ασύρματος του Κοτρωνά άνοιξε. «Εισαγγελική για Α, θετικό». Ο αστυνόμος έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Αυτό σήμαινε πως δόθηκε η έγκριση για την παρακολούθηση της θέσης τού κινητού του Φίλιππου Αδαμόπουλου. Ενώ κανονίζονταν οι λεπτομέρειες της παράδοσης των λύτρων, είχε δώσει εντολή να ζητηθεί η εισαγγελική άδεια, χωρίς βέβαια να πει τίποτα τους γονείς. Η διαίσθησή του τού υπαγόρευε να το κάνει. Από την πρώτη σχεδόν ώρα, εκείνο το καμπανάκι μέσα του τού φώναζε ότι ο Φίλιππος συμπεριφερόταν αφύσικα. «Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη…» μονολόγησε.

Ο εντοπισμός γινόταν από τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας και η ακρίβεια δεν ήταν μεγάλη. Ο στόχος βρισκόταν μέσα σε μια επιφάνεια ακτίνας 100 μέτρων, στην καλύτερη περίπτωση. Έπρεπε να αρκεστούν σ’ αυτό. Το Κέντρο Επιχειρήσεων μετέδιδε συνεχώς το στίγμα του Αδαμόπουλου. Ο Κοτρωνάς κάλεσε το άλλο όχημα, που βρισκόταν ήδη στο Μαρούσι, να επιστρέψει επειγόντως.