Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΣΗΣ (κεφάλαιο 9): Το σχέδιο

* Του Λεωνίδα Ιωαννίδη

Διαβάστε το κεφάλαιο 1, το κεφάλαιο 2 και το κεφάλαιο 3 ,το κεφάλαιο 4, το κεφάλαιο 5, το κεφάλαιο 6, το κεφάλαιο 7, και το κεφάλαιο 8

Ακούστε κύριε Αδαμόπουλε» είπε ο Κοτρωνάς στον Φίλιππο. «Οι τύποι που έχουν την Έρση, ζήτησαν “ο πατέρας και μόνο” να βρίσκεται στις δέκα στη γωνία των οδών Σεβαστείας και Κορωναίου, στα Ιλίσια. Εκεί υπάρχει ένα μικρό καφέ. Στον κάδο απορριμμάτων του θα βρείτε ένα καρτοκινητό. Από αυτό, είπαν, θα σας δοθούν οι επόμενες οδηγίες. Ακολουθήστε τις. Εμείς θα παρακολουθούμε τη βαλίτσα με τα χρήματα. Ο πεθερός σας τα στέλνει ήδη - φρόντισε να υπάρχουν διαθέσιμα. Δεν χρειάζεται να έχουμε οπτική επαφή μαζί σας. Θα υπάρχουν δύο αυτοκίνητα να παρακολουθούν το σήμα σε διπλανούς δρόμους. Μόλις πάρετε την κόρη σας, καλέστε μας για να επέμβουμε. Όμως, πάρτε πρώτα το παιδί. Δεν θέλουμε με τίποτα να διακινδυνεύσουμε να πάθει κάτι. Κάντε ό,τι σας πουν, πάρτε την Έρση και μετά αφήστε το σε μας».
«Πολύ εντυπωσιακή επιχείρηση!» πέταξε ειρωνικά ο Φίλιππος.

«Συνήθως βγάζετε amber alert κι αυτό είναι. Τώρα που μπήκαν στη μέση υπουργοί, τρέχετε. Αν ήταν κάνα γυφτάκι…» «Το ίδιο κάνουμε κύριε∙ και για τα γυφτάκια», απάντησε ο Κοτρωνάς «μόνο που εσείς μάλλον δεν είχατε κανένα ενδιαφέρον να το μάθετε, ακριβώς γιατί το θέμα αφορούσε γυφτάκια». «Ας τελειώνουμε μ’ αυτά! Σας παρακαλώ!» βόγκηξε η Λένια. Ο Κοτρωνάς γύρισε την πλάτη. Η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Συνέχισαν με τις οδηγίες για την επιχείρηση που είχαν ετοιμάσει.  

***

Ο Ανδρέας Βασιλείου είχε έξι μήνες ήδη στα γραφεία της Fotiou-Aeolus Maritime, του πατέρα της Λένιας. Ήταν παντρεμένος με τη Γιάννα Ζαΐρη, που δούλευε στη ρεσεψιόν της εταιρείας. Εκείνη του είχε βρει τη δουλειά, αν κι οι σπουδές του δεν είχαν να κάνουν με καράβια· ήταν φυσικός. Η Γιάννα είχε κατά κάποιον τρόπο εκβιάσει τον Φωτίου, όταν ο τελευταίος την είχε παρασύρει στο γραφείο του, όπου εκείνη ενέδωσε, πρώτον για να μη μείνει άνεργη και δεύτερον για να μην εξακολουθήσει να παραμένει άνεργος ο Ανδρέας. Ήταν κοινό μυστικό άλλωστε ότι αρκετοί εργαζόμενοι είχαν βρει εργασία στην Aeolus με την ίδια μέθοδο.

Η σύμπτωση -ατύχημα θα το ’λεγα- ήταν πως ο Ανδρέας με τον Φίλιππο ήταν συμμαθητές (μπρος-πίσω θρανίο) στο Γυμνάσιο. Κι ακόμα σύμπτωση ήταν που συναντήθηκαν μία απ’ τις σπάνιες φορές που πήγε ο Φίλιππος να δει τον πεθερό του· συνήθως έβαζε τη Λένια να ζητά. Είδε τον Αντρέα και λίγο μετά οι παλιοί φίλοι συναντήθηκαν για ποτό. Ακολούθησαν πολλά άλλα «ποτά», όπου ο ένας αποκάλυψε στον άλλο -τι άλλο;- ό,τι ήταν στα όρια της απελπισίας από τα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες, αφού μόνον αυτά μπορούσαν να διασώζουν ένα επίπεδο ζωής ανάλογο των επιδιώξεών τους (συνηθισμένα πράγματα, προ κρίσης). Μόνο που ο Ανδρέας είχε ξεχάσει να αποκαλύψει και για μια σύντομη θητεία του στις φυλακές Μαλανδρίνου.    

Έτσι στήθηκε η απαγωγή της Έρσης. Σαν ένα σύντομο κόλπο. Κανείς δε θα πάθαινε τίποτα. Αντιθέτως, όλοι θα έβγαιναν κερδισμένοι. Αυτό νόμιζε ο Φίλιππος. Δεν γνώριζε πόσο απελπισμένος ήταν ο Αντρέας. Η Γιάννα ακολούθησε το σχέδιο των ανδρών χωρίς ενδοιασμούς.

***

Στις 10 ακριβώς ο Φίλιππος βγήκε από το αυτοκίνητο τρέχοντας και πλησίασε τον κάδο έξω από το καφέ. Η βροχή είχε αρχίσει ξανά. Μόλις πρόλαβε ν’ αρπάξει το καρτοτηλέφωνο, όταν άρχισε να χτυπά. «Έλα» είπε με κομμένη την ανάσα «την πατήσαμε! Μας παρακολουθούν. Στη βαλίτσα έχουν βάλει GPS. Μόλις πάρω το παιδί, θα επέμβουν». «Μην αγχώνεσαι και μη βιάζεσαι φίλε» απάντησε ο Βασιλείου «τα σχέδια έχουν κάπως… αλλάξει. Ξέρω πάρα πολύ καλά πώς ακριβώς λειτουργούν οι μπάτσοι. Άκου τι θα γίνει»: