Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΣΗΣ (κεφάλαιο 4): Ανακρίσεις

* Του Λεωνίδα Ιωαννίδη

Διαβάστε το κεφάλαιο 1, το κεφάλαιο 2 και το κεφάλαιο 3 

Μην ανησυχείτε κυρία, θα την βρούμε» είπε στη Λένια ο Κοτρωνάς, «αλλά πρέπει να μας πείτε ό,τι ακριβώς θυμάστε με λεπτομέρειες. Τα κλάματα δεν βοηθούν και…». Η Λένια τον κοίταξε. «Πώς λέγεστε;» τον ρώτησε ξεψυχισμένα. «Πάνος Κοτρωνάς κυρία…» «Το Πάνος απ’ το Παναγιώτης;» Ο αστυνόμος έκανε αμήχανα ένα βήμα πίσω. Εδώ, παιζόταν ένα θέατρο παραλόγου! Ωστόσο απάντησε «Όχι κυρία. Το Πάνος προέρχεται από το Ελπήνωρ. Ο πατέρας μου…» «Πρέπει να ήταν φιλόλογος. Και καλός φιλόλογος» «Μάλιστα κυρία· φιλόλογος και μου φόρτωσε ένα παράξενο όνομα, που όπου το λέω, πρέπει μετά να εξηγώ ποιος ήταν ο Ελπήνωρ και κυρίως τι είχε κάνει». «Α, ο Ελπήνωρ…» είπε η Λένια, ενώ γύρω κάποιοι επιβάτες την κοιτούσαν έκπληκτοι. «Ο Ελπήνωρ είναι ένα τραγικό πρόσωπο της Οδύσσειας. Σκοτώθηκε πέφτοντας απ’ τη στέγη της Κίρκης μεθυσμένος κι έμεινε ο δόλιος άταφος. Πιστεύω κύριε Ελπήνορα σε σας. Είναι σαν να γυρίζετε απ’ τον Άδη να διορθώσετε το κακό. Αν χάσω την Έρση, θα πεθάνω». «Έτσι είναι» απάντησε ο αστυνόμος. «Έτσι αισθάνομαι πως πρέπει να κάνω κυρία. Να διορθώσω το κακό».

Την είχα αφήσει να κυκλοφορεί, ενώ περίμενα να πληρώσω. Κάποια στιγμή την είδα να απομακρύνεται προς τα παιχνίδια. Δεν ανησύχησα. Η Έρση ήταν πάντα πολύ ήσυχη, πολύ προσεκτική. Μετά…» «Είδατε κανέναν να την πλησιάζει κυρία;» ρώτησε ο Κοτρωνάς. Η Λένια δίστασε. «Ξέρετε, μερικές φορές νομίζω ότι βλέπω κάτι -κάτι πολύ συγκεκριμένο- όμως την επόμενη στιγμή το χάνω και, εκεί που κοίταζα πριν, υπάρχει κάτι άλλο, διαφορετικό. Σαν να ονειρευόμουν και να ξυπνώ. Τώρα να: νόμιζα πως είδα κάποιον να κάνει νόημα στην Έρση, να την πιάνει από το χέρι και ν’ απομακρύνεται. Όμως, την επόμενη στιγμή είδα ξανά την Έρση να εξαφανίζεται πίσω απ’ τα ράφια των παιχνιδιών». «Μάλλον κυρία το πρώτο που είδατε ήταν αλήθεια. Το δεύτερο το ονειρευτήκατε» είπε θλιμμένα ο αστυνόμος.

Ο Φίλιππος μπήκε στη μέση. «Εγώ καθόμουν έξω από το λεωφορείο και κάπνιζα. Δεν είδα κανέναν να φεύγει με την κόρη μας. Έτσι που έβλεπα από μακριά όλο το κτίριο, δεν θα μου ξέφευγε». «Πολύ παράξενο» έκανε ο Κοτρωνάς, ενώ μια αυλακιά χώρισε στα δύο το μέτωπό του. «Ο οδηγός πριν μάς είπε το ίδιο ακριβώς με τη σύζυγό σας. Ότι είδε κι αυτός κάποιον να φεύγει με το παιδί. Δύο-ένα υπέρ της πρώτης εκδοχής».

Ένα διαπεραστικό σήμα ακούστηκε απ’ το περιπολικό. Ο Κοτρωνάς έτρεξε και σήκωσε τον ασύρματο. «Κοτρωνάς» φώναξε. Η φωνή έδωσε αναφορά. «Αρνητικό  κύριε αστυνόμε. Από Αταλάντη δεν έχουν περάσει». «Καθήστε στο σημείο. Θα δώσουμε σήμα για αναχώρηση». Ξαναγύρισε στους γονείς μονολογώντας «Μάλιστα! Μάλλον μας πρόλαβαν. Κι αν μας πρόλαβαν, μας πρόλαβαν στο τσακ».

Ο Φίλιππος πλησίασε τη γυναίκα του. Ακούμπησε ελαφρά τον ώμο της. Εκείνη τραβήχτηκε. «Ποιος έκλεψε την Έρση μας;» τον ρώτησε. «Θα τη βρούμε. Αν βγήκε έξω και χάθηκε, σε λίγο θα τη βρουν και θα μας τη φέρουν. Αν την πήραν για να ζητήσουν χρήματα, θα την πάρουμε πίσω με οποιοδήποτε τίμημα». «Έχει δίκιο κυρία» μπήκε στη συζήτηση ο αστυνόμος. «Ο τρόπος που έγινε, δε θυμίζει κάποιον ανώμαλο που αρπάζει ένα παιδί και φεύγει. Συνήθως αυτοί οι τύποι γνωρίζουν το θύμα τους. Γυρίζουν στη γειτονιά του. Το  παρακολουθούν συστηματικά και το αρπάζουν από την παιδική χαρά. Εδώ, αν δε τη βρούμε την επόμενη ώρα, μάλλον να περιμένετε ένα τηλεφώνημα με… απαιτήσεις. Μόνο που τότε -υποσχεθείτε το καλοί μου- πρέπει να βρίσκεται δίπλα σας η Αστυνομία και να σας καθοδηγεί. Μου το υπόσχεστε;» Η Λένια κούνησε θετικά το κεφάλι. Ο Φίλιππος είπε «Ας ελπίσουμε πως δεν θα χρειαστεί». 

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε καταϊδρωμένος ο αρχιφύλακας, κρατώντας ένα κίτρινο μπουφάν. Λίγο αίμα λέκιαζε τον γιακά του.